Πιτσιρικάδες παίζαμε βώλους…
γυάλινους σε διαφορετικά μεγέθη…
καμιά φορά και μεταλλικούς…
που βγάζαμε από τα παλιά ρουλεμάν…
κατακαλόκαιρο…
ο καθένας με τους δικούς του βώλους…
να ιδρώνουμε και να αγωνιούμε κάτω από τον καυτό ήλιο…
οι κανόνες απλοί και ξεκάθαροι…
χάραζες έναν κύκλο στο χώμα…
έβαζες μέσα τους βώλους…
με τον δικό σου προσπαθούσες…
να πετύχεις τους υπόλοιπους…
και να τους βγάλεις έξω από τον κύκλο…
όποιος είχε…
καλύτερο μάτι, σταθερότερο χέρι και περισσότερη εξάσκηση…
κέρδιζε…
όποιος αστοχούσε, έχανε…
τόσο απλά…
στο τέλος κάποιος θα έφευγε κερδισμένος…
με παραπάνω βώλους στην τσέπη…
στην παρέα ο Δημητράκης…
με μια ιδιαίτερη σχέση με τους κανόνες…
όσο κέρδιζε…
οι κανόνες ήταν ιεροί, απαράβατοι, σχεδόν συνταγματικοί…
μόλις άρχιζε να χάνει…
ανακάλυπτε…
ότι δεν είχαμε καταλάβει σωστά…
«Δεν το παίζουμε έτσι»…
«Ο βώλος σου είχε πλεονέκτημα γιατί ήταν σε κατηφόρα»…
«Δεν μέτρησε, γιατί ακούμπησες τη γραμμή»…
«Πρέπει να ξαναρίξουμε όλοι από την αρχή»…
όσο έχανε…
πιο ευρηματικός γινόταν…
έφτανε στο σημείο…
να προτείνει καινούργιους κανόνες στη μέση του παιχνιδιού…
όλοι είχαν ένα χαρακτηριστικό…
τον ευνοούσαν…
αν τον άκουγες…
νόμιζες ότι δεν έφταιγε ποτέ ο ίδιος που έχανε…
έφταιγαν οι κανόνες…
το χώμα, η τύχη, ο ήλιος, η βαρύτητα και…
αν χρειαζόταν…
η περιστροφή της Γης…
δεν τον ενδιέφερε να εφαρμοστούν οι κανόνες…
τον ενδιέφερε να κερδίσει…
με κάθε τρόπο…
όταν μια δικαστική απόφαση ή ένας νόμος…
παράγει αποτέλεσμα που εξυπηρετεί πολιτικά…
η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη…
οι θεσμοί λειτουργούν άψογα…
όποιος αμφισβητεί το αποτέλεσμα…
θεωρείται εχθρός της δημοκρατίας…
όταν η απόφαση δεν βολεύει…
τότε ξαφνικά…
ανακαλύπτεται πρόβλημα στον νόμο…
ατέλεια στο θεσμικό πλαίσιο…
ανάγκη μεταρρύθμισης.
η περίπτωση καταδίκης της Άννας Μισέλ Ασημακοπούλου…
για την υπόθεση των προσωπικών δεδομένων είναι χαρακτηριστική…
αντί η συζήτηση…
να περιστραφεί στην προστασία των πολιτών…
την ευθύνη όσων διαχειρίζονται ευαίσθητα στοιχεία…
ακούσαμε…
ότι ίσως πρέπει να αλλάξει ο νόμος…
ώστε να μην καταδικάζονται οι πολιτικοί για τέτοιες υποθέσεις….
όχι οι πολίτες γενικά…
οι πολιτικοί ειδικά…
το παράδοξο…
οι ίδιοι άνθρωποι…
σε άλλες περιπτώσεις…
ζητούν…
από όλους μας…
απόλυτο σεβασμό…
στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης…
σε μια δυσάρεστη απόφαση…
συζητούν…
αν πρέπει να αλλάξει…
το πλαίσιο που την επέτρεψε…
στην υπόθεση των υποκλοπών…
όσοι διατύπωναν…
αμφιβολίες ή υποψίες …
για το κλείσιμο της έρευνας…
θεωρούνταν περίπου ύποπτοι…
επειδή σχολίαζαν τη Δικαιοσύνη…
η συζήτηση για την αλλαγή του νόμου…
επειδή δεν βολεύει η καταδίκη…
για τα προσωπικά δεδομένα…
παρουσιάζεται ως θεμιτή.
το πρόβλημα αρχίζει…
όταν οι θεσμοί αντιμετωπίζονται σαν πλαστελίνη…
η νομιμότητα…
δεν είναι σταθερή αρχή για όλους…
αλλά εργαλείο…
ανάλογα με τις ανάγκες των ισχυρών…
τότε…
η Δικαιοσύνη παύει να είναι κοινός κανόνας…
μετατρέπεται σε προνόμιο….
οι νόμοι παύουν να είναι το πλαίσιο…
που προστατεύει τον αδύναμο…
γίνονται καταφύγιο του ισχυρού. ..
η δημοκρατία…
όπως το παιχνίδι με τους βώλους…
προϋποθέτει κανόνες…
που ισχύουν για όλους…
χωρίς να αλλάζουν…
αφού πέσει η βολή…
αλλιώς…
μιλάμε για τον Δημητράκη της αλάνας…
που αφού έχασε τους βώλους του…
αποφάσισε ότι το πρόβλημα…
δεν ήταν τα λάθη και η ήττα του…
αλλά το ίδιο το παιχνίδι…
δεν ξέρω που βρίσκεται ο Δημητράκης..
αλλά είμαι σίγουρος ότι ψηφίζει ΝΔ…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
