Ονειρευόμουνα τη θάλασσα

Λογοτεχνικό δοκίμιο του Βάιου Κουτριντζέ, συγγραφέα

ΤΙΤΛΟΣ: ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΝ ΑΓΓΙΞΕΙΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΓΛΩΣΣΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ: Ελληνική

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Δημήτρης Μίγγας

ΕΚΔΟΤΗΣ: εκδόσεις ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟΥ

ΧΡΟΝΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1995

ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΚΔΟΣΗΣ: Πρώτη

ISBN: 960-7568-00-1

ΣΧΗΜΑ: 17,00×24,80

ΣΕΛ.: 52

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ: Ποίηση

Έστρωνα πάνω στις ξερές πευκοβελόνες

κι έπεφτα μπρούμυτα για να διαβάσω.

Κάποτε-κάποτε μ’ έπαιρνε ο ύπνος

κι ονειρευόμουνα τη θάλασσα.*

Είναι το πρώτο βιβλίο του λογοτέχνη. Ο ποιητής λατρεύει υπερβολικά τη θάλασσα και το έντονο αυτό συναίσθημα το μετουσιώνει σε ποίηση, λυρική, φανταστική. Στα μάτια του ο πόντος μεταβάλει την υπόστασή του, αποκτά ανθρώπινη οντότητα, αν τον αγγίξεις είναι σα ν’ αγκαλιάζεις άνθρωπο. Βάφεται κόκκινος, σηκώνεται όρθιος, ενίοτε λοξός, αποβαίνει εκδικητικός στα βλάσφημα έργα των ανθρώπων. Όταν η γραφή υπερβαίνει τα όρια του πραγματικού καταδεικνύει το μέγεθος της εξάρτησης του ποιητή απ’ το υγρό στοιχείο και την επιρροή του τελευταίου πάνω στην ψυχοσύνθεσή του. Αν είχε τη δύναμη θα μετακινούσε τα βουνά, ώστε να γίνει πλιότερη η θάλασσα, θα ’σπρωχνε το σπίτι του ως την άκρια της να βρίσκεται σιμά της. Τ’ όνειρό του είναι να ζήσει πάνω σ’ ένα ταξιδεύον μικρό νησί, μ’ ανασηκωμένη μύτη. Θα ’θελε οι αρίφνητοι κόκκοι των αμμουδάτων όρμων να ’ναι οι ελπίδες του. Ο ποιητής δε φείδεται εξομολογητικών λόγων, δεν κρύβει πως δε θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τη θάλασσα κι όση «ντροπή» τού μένει την κρύβει πίσω απ’ τις λέξεις και επαφίεται στην ικανότητα του αναγνώστη ν’ ανακαλύψει τις μύχιες επιθυμίες του. Κάποτε όμως ομολογεί πως κουράστηκε να τη λαχταρά κι αφήνει να εννοηθεί πως θα συμβιβαστεί με την πραγματικότητα, θα προτιμήσει τους κόκκινους –κι όχι τους άσπρους της- γλάρους στα πανώχειλα των κοριτσιών. Κι αμφιταλαντεύεται στο ανάμεσο των θηλυκών υπάρξεων, όποτε αναπολεί τις επιτάφιες στιγμές με τα μαρμαίροντα πρόσωπα κοριτσιών, που ευώδιαζαν. Η ποίηση του Δ.Μ. είναι γεμάτη χρώματα, γαλήνια, λυσιτελής. Η λυρικότερη στιγμή του ποιητικού καμβά εμφιλοχωρεί στη σελίδα 25 κι ας μου επιτρέψει ο ποιητής να τη μεταφέρω αυτούσια στολίζοντας τη μικρή αυτή απόπειρα προσέγγισης του εξαίσιου έργου του.

Παρακάλεσα τότε τη θάλασσα να μείνει διάφανη,

σιγοψιθύρισα στο κορμί της κοπέλας και γδύθηκε

κι ευθύς ζήτησα απ’ την πανσέληνη νύχτα

το φεγγάρι, πριν βγει,

να γλιστρήσει απ’ το σώμα της θάλασσας μέσα,

της κοπέλας το χνούδι ν’ αγγίξει

κι αν αντέξει χωρίς να λυγίσει, να ’ρθει ως εμένα.*

*σημ. : πολυτονικό στο πρωτότυπο)

_____________________________________________

Βιβλιογραφία Δ. Μίγγα:

Ποίηση: «Αγκαλιάζεις τον άνθρωπο αν αγγίξεις τη θάλασσα», εκδόσεις Εντευκτηρίου, 1995

Διηγήματα: