Δεν κάνει θόρυβο…
περνά απαρατήρητη…
βρίσκεται η μία πάνω στην άλλη…
σε στοίβες…
είναι ανθεκτική…
και μαλακή ταυτόχρονα…
δεν της δίνεις εύκολα σημασία…
την υποτιμάς…
αλλά είναι η πρώτη που θα αναζητήσεις…
για να σε βγάλει από μία δύσκολη θέση…
είμαι σίγουρος ότι κανένας δεν έχει σταθεί…
πάνω από ένα δευτερόλεπτο…
να την κοιτάξει…
παρότι άξια θαυμασμού…
η ίδια δεν ζητά το βλέμμα μας…
παραμένει εκεί…
μία ανάμεσα σε πολλές…
με αξία ανεκτίμητη…
κι ας μην το δείχνει…
η πλαστική καρέκλα…
αυτή η ανώνυμη, λευκή συνήθως φιγούρα…
που βρίσκεται παντού…
όπου υπάρχει ανάγκη…
στις αυλές των χωριών…
στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών…
στα πανηγύρια…
κυρίως σε αυτά…
όπου αποτελεί μέρος του σκηνικού…
άρρηκτα δεμένη με αυτό…
και τα καλοκαίρια μας…
βρίσκεται στα καφενεία…
στις παραλίες…
στις οικογενειακές γιορτές…
ακόμα και στις γαμήλιες δεξιώσεις…
όπου βάζει τα καλά της…
με μία πρόσθετη επένδυση από πάνω…
ταιριαστή για την περίπτωση…
η πλαστική καρέκλα…
δέχεται πάνω της…
εργάτες και καθηγητές…
συνταξιούχους και μαθητές…
πλούσιους και φτωχούς…
δεν ζητά βιογραφικό…
δεν εξετάζει τραπεζικούς λογαριασμούς…
δεν ενδιαφέρεται για αξιώματα και τίτλους…
σε δέχεται όπως είσαι…
δεν είναι έργο τέχνης…
ή μάλλον…
μπορεί και να είναι…
μόνο που η ταπεινότητά της…
την κάνει…
– ενώ θα μπορούσε να είναι σε γκαλερί..
να προτιμά τα πανηγύρια…
δεν διεκδικεί θαυμασμό…
δεν ζήτησε να βρεθεί στα περιοδικά διακόσμησης…
κι όμως, είναι πάντα εκεί όταν τη χρειάζεσαι…
σιωπηλή, πρακτική, αποτελεσματική…
πρόθυμη να σηκώσει το βάρος σου…
χωρίς να σου θυμίζει πόσο σημαντική είναι…
κι ύστερα…
υπάρχουν οι άλλες καρέκλες…
οι δερμάτινες…
οι βελούδινες…
οι υπουργικές…
οι προεδρικές…
οι καρέκλες εξουσίας…
δεν είναι έπιπλα…
είναι η εξουσία…
πάνω τους…
άνθρωποι…
άμαθοι στις πλαστικές καρέκλες…
ή ακόμη κι αν έχουν καθίσει κάποια στιγμή…
πως είναι…
ξεχνούν…
ότι η καρέκλα υπηρετεί τον άνθρωπο…
όχι ο άνθρωπος την καρέκλα…
η πλαστική καρέκλα γνωρίζει ότι είναι προσωρινή…
στήνεται, χρησιμοποιείται…
όταν τελειώσει το πανηγύρι…
μαζεύεται στην άκρη…
δεν θεωρεί ότι της ανήκει ο χώρος…
οι άλλες καρέκλες…
αποκτούν σχεδόν μεταφυσικές ιδιότητες…
κάποιοι…
που η ζωή τους έφερε…
να βρεθούν σε αυτές…
συμπεριφέρονται σαν να γεννήθηκαν επάνω τους…
σαν η θέση…
να είναι κληρονομικό δικαίωμα…
σαν η εξουσία…
να είναι μόνιμη κατοικία…
και όχι προσωρινή φιλοξενία.
πασχίζουν να μη σηκωθούν από αυτές τις καρέκλες…
οι υπόλοιποι…
έχουμε την πλαστική καρέκλα…
με τα πραγματικά προβλήματα…
λογαριασμούς…
παιδιά…
δουλειά…
αν υπάρχει…
μια ζωή απαιτητική…
στα άκρα…
ενώ η αναζήτηση για δίκαιο…
όραμα και ελπίδα…
καλύπτεται από τις φωνές του υπουργού στα κανάλια…
μία πλαστική καρέκλα υπηρετεί…
η άλλη απαιτεί να υπηρετηθεί…
ίσως γι’ αυτό…
η πλαστική καρέκλα…
αναδείχθηκε σε ένα από τα πιο επιδραστικά αντικείμενα του σύγχρονου κόσμου…
όχι επειδή είναι όμορφη ή ακριβή…
αλλά επειδή κατάφερε κάτι…
που οι άλλοι…
στις άλλες καρέκλες…
δεν πέτυχαν ποτέ…
να είναι χρήσιμη σε όλους…
και κυρίως…
χωρίς διακρίσεις…
οι καλύτερες καρέκλες…
δεν είναι εκείνες που σε κρατούν καθηλωμένο πάνω τους…
είναι εκείνες…
που σου επιτρέπουν να ξεκουραστείς λίγο…
και μετά να σηκωθείς για να συνεχίσεις τον δρόμο σου…
η πλαστική καρέκλα το γνωρίζει αυτό…
μερικοί από εκείνους…
που κάθονται στις άλλες καρέκλες…
όχι ακόμη…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
