Συνέντευξη στον Λάμπρο Αναγνωστόπουλο
Ο λογοτέχνης Δημήτρης Αθανασέλος γεννήθηκε και ζει στη Λάρισα. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή ποιημάτων, αφηγημάτων και δοκιμίων. Κείμενά του δημοσιεύονται σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Παράλληλα, είναι ιδιοκτήτης του Bistro café Dandy (Mανδηλαρά 3), έναν χώρο που είναι αρκετά φιλικός προς το βιβλίο. Το πρώτο βιβλίο του, με τίτλο «Ανάβαση» από τις Εκδόσεις «Πνοή», κυκλοφόρησε το 2019 και βρέθηκε μεταξύ των υποψηφιοτήτων καλύτερης πρωτοεμφανιζόμενης ποιητικής συλλογής των Βραβείων «Jean Moreas». Μιλήσαμε, με αφορμή το δεύτερο βιβλίο του, το «Πρόσωπο εντός μου», που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό από τις Εκδόσεις «Θράκα».
Σχετικά με τον τίτλο και τη θεματολογία της πρόσφατης ποιητικής σύνθεσής του ανέφερε ότι: «Η γραφή και η δομή της σύνθεσης φλερτάρει με τον πεζό λόγο αλλά κρατά την ρυθμολογία, την προσέγγιση και την αφαιρετικότητα της ποίησης.Το πρόσωπο εντός μου είναι μια ποιητική σύνθεση ενιαία σε θεματική, όπου τα κείμενα – ποιήματα που περιέχονται στο βιβλίο ακολουθούν μια κοινή αισθητική και παρόμοιο εσωτερικό ρυθμό. Με την λέξη «πρόσωπο» λοιπόν, προσδιορίζουμε μια αναφορά και για σχέση. Το άτομο-που ερμηνεύεται ως μια ανώνυμη στην ουσία βιολογική ύπαρξη- αγωνίζεται να «μεταμορφωθεί» σε υπόσταση. Κατά μια έννοια, το άτομο και το «πρόσωπο» έχουν αντίθετη σημασία. Το «πρόσωπο» είναι αποτέλεσμα της σχέσης και της επικοινωνίας με «τον άλλον», επομένως δεν μπορεί να βιωθεί και να ορισθεί έξω από την σχέση. Μονάχα κτίζοντας γέφυρες επικοινωνίας με τους άλλους ολοκληρώνεται η εγκαθίδρυση του προσώπου. Ως «άλλος» μπορεί να ορισθεί ακόμα και ο ίδιος ανεξερεύνητος εαυτός μας. Η συνάντηση με το αυθεντικό, αληθινό πρόσωπο του άλλου είναι μια επαφή με το άχρονο, με κάτι που υπερβαίνει τις αντιθέσεις και ξεμακραίνει από τον δυϊσμό της ύπαρξης. Το «πρόσωπο» αγωνίζεται να βρει το αυθεντικό σε έναν κόσμο που μετά μανίας μάχεται για το αντίθετο. Οπότε εύκολα καταλαβαίνουμε ότι η εμμονή στο εγώ σημαίνει αυτόματα και τον θάνατο του «προσώπου».
Για το τι προσπάθησε ο ίδιος να αναζητήσει μέσω της διαδικασίας της δημιουργίας, είπε ότι: «Το πρόσωπο εντός μου είναι μια εσωτερική προσωπογραφία, μια ενδελεχής χαρτογράφηση των εσωτερικών ορίων και της υπέρβασης αυτών, των ψευδαισθήσεων και των απωθήσεών μας. Ένας ανελέητος αγώνας εύρεσης της αναφοράς του άλλου μέσα μας. Μια προσπάθεια ένωσης των ετερόκλητων στοιχείων των ανθρώπων και των αντιθετικών ροπών τους. Το βιβλίο αναζητά τον κόσμο και τον τόπο της επιθυμίας·πώς δημιουργείται, πώς μεταφέρεται και πώς αλλάζει πρόσωπα, ενώ πάντα μας υπερβαίνει. Το σημείο εκκίνησης του φόβου και εν τέλει πώς συντελείται η «γέννηση του προσώπου». Αναζητά μετά μανίας την αγάπη -την αόρατη αυτή κλωστή που συνδέει τους ανθρώπους από καταβολής του κόσμου- για να δέσει τα φαινομενικά ασύνδετα».
Το βιβλίο βρίθει από εικόνες που χρησιμοποιούνται ως σύμβολα (αρχέτυπα). Σχετικά μ’ αυτό, ο Δημήτρης Αθανασέλος τόνισε: «Οι εικόνες χρησιμοποιούνται για να φωτιστεί η δύσβατη περιοχή του ανθρώπινου ψυχισμού.Μέσα από εικόνες δηλαδή της καθημερινής ζωής, υπάρχει ένα άλλο επίπεδο νοηματοδότησης και ερμηνείας, όπως ακριβώς παρατηρείται και στα όνειρα. Μια προσπάθεια δηλαδή, αποκρυπτογράφησης των εσωτερικών εικόνων που αποτυπώνονται στην απτή πραγματικότητα με μια νοηματοδότηση που είναι πιο κοντά στην εσωτερική μας αλήθεια. Το «πρόσωπο εντός μου» αφορμάται από την ρεαλιστική ζωή, την χρησιμοποιεί στην ουσία, μονάχα όμως σαν έναυσμα και μέσον. Στη συνέχεια αυτές οι εικόνες – ανάλογα με τις προσλαμβάνουσες που έχει ο καθένας- ερμηνεύει τον κόσμο, την ζωή του. Τα μέρη, οι τόποι, τα τοπία και οι εικόνες που περιγράφονται στο βιβλίο χρησιμοποιούνται σαν μια πυξίδα ερμηνείας της εσωτερικής μας κατάστασης».
Τελειώνοντας, μίλησε για το πεζοποίημα με τίτλο «Προθάλαμοι ελευθερίας» του βιβλίου, το οποίο μεταφράστηκε στα Κροατικά: «Θέλω να ευχαριστήσω πραγματικά την Μαρία Ντεγιάνοβιτς, μια καταξιωμένη και βραβευμένη ποιήτρια στην Κροατία, για την μετάφραση στη γλώσσα αυτή. Το πεζοποίημα «προθάλαμοι ελευθερίας» δημοσιεύτηκε στο έγκριτο λογοτεχνικό περιοδικό Βοοke.hr. Είναι επί της ουσίας η δεύτερη μετάφραση ποιήματός μου. Είχε προηγηθεί η συλλογική δουλειά «Ξύπνησα σε μια χώρα, Ελληνική ποίηση σε ενεστώτα χρόνο», του Ιδρύματος «ΡόζαΛούξεμπουργκ», το 2019. Εκεί, μεταφράστηκε το ποίημα μου με τίτλο «Σθένος» από την Χριστιάνα Μυγδάλη».
Προθάλαμοι ελευθερίας
Χάθηκα σε βαριά σκεπάσματα, δεν αποτίμησα σωστά τη διεύρυνση -διερεύνηση- της στιγμής.
Απορροφήθηκα σε παράξενες συμμετρίες σωμάτων και αδηφάγων
κτιρίων, -τίμια απομίμηση μιας φύσης εκλεπτυσμένης- προθάλαμοι
ελευθερίας.
Το σώμα πάντα στις επάλξεις.
Το σώμα σου γυρισμένο στην Ανατολή/ το δικό μου στη
Δύση, ανέλυε δεδομένα και δημιουργούσε απρόβλεπτα προβλήματα που μόνο με ένα τεράστιο μυστήριο λυνόταν.
Έβρισκες πάντα τη λύση.
Μέρες της Σοφίας
Μέρες που ο ήλιος παύει να είναι εχθρικός
Μέρες που η επιθυμία ανυψώνεται και γίνεται τραγούδι γι’ αυτούς που
στροβιλίζονται γύρω από έναν πόθο (απαγορευμένο και απροσδιόριστο για τα κοινά μάτια).
Τραγούδι γι’ αυτούς που δεν προσφέρουν ποτέ δηλητήριο σε γεύματα και
δεξιώσεις, το έχουν ήδη πιει όλο (και συνεχίζουν το ακούραστο παιχνίδι
τους προσφέροντας απλόχερα σύνεση και ασφάλεια).
Το Φως είναι ήδη με το μέρος τους.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
