Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
«Θυμήθηκα τον Ύψιστο και γέμισε η ψυχή μου χαρά.»
«Ο μένων εν εμεί καγώ εν αυτώ»
Κάποιος πήγε στο κελί ενός ασκητή και χτύπησε την πόρτα. Ποιόν ζητάς; ρώτησε ο ασκητής. Ο άνθρωπος είπε ότι ψάχνει να βρει τον ασκητή αυτόν και δεν τον βρίσκει. Κι εγώ τον ψάχνω σαράντα χρόνια, απάντησε ο ασκητής και δεν τον βρίσκω.
Θέλει να πει ότι δεν είναι εύκολο να βρει ο καθένας τον εαυτό του. Ίσως γιατί ο εαυτός δεν είναι ένας πάντοτε, αλλά πολλοί. Στην ψυχολογία κάθε θέληση λέγεται «εγώ» και ο κάθε άνθρωπος έχει πολλές θελήσεις, δηλαδή πολλά εγώ.
Είναι σαν να πηγαίνει κάπου ένα πλήθος ανθρώπων για να βρει δουλειά και μιλούν όλοι μαζί. Έτσι γίνεται με την αναζήτηση του εαυτού. Πρέπει προηγουμένως να ησυχάσουν τα πολλά εγώ, που ποτέ δεν ησυχάζουν για να καταλάβουν ότι πρέπει να βρουν τον οδηγό, που θα τους οδηγεί όπως ο ποιμένας το ποίμνιό του.
Η εύρεση ενός οδηγού είναι μυστήριο κρυμμένο από καταβολής κόσμου. Όλοι βρίσκομε τον οδηγό μας, αλλά δεν έχουμε όλοι επίγνωση του ποιός είναι. Πολλοί ψευδοπροφήτες εμφανίζονται στον κόσμο, λέει η Γραφή. Εξετάζετε τα πνεύματα, γράφει ο Απόστολος Πέτρος στην επιστολή του. Να μην πιστεύετε σε όλα τα πνεύματα.
Το ίδιο και στον εαυτό μας. Στο είναι μας, στον εσωτερικό άνθρωπο. Σ’ αυτόν που μένει σε εμένα, λέγει ο Κύριος, κι εγώ μένω σ’ αυτόν. Πώς να ξέρω ότι μένω στο Χριστό ή όπως αλλιώς λέγεται, Ζω εν Χριστώ, έχουμε επίγνωση ότι ο Χριστός μένει μέσα μας, όταν έχουμε μια θέληση. Μια θέληση έχουν οι άνθρωποι όταν αγαπάει ο ένας τον άλλον. Με άλλα λόγια ο αγαπών με τηρεί τις Εντολές μου.
Ο εαυτός μας, αυτό που ονομάζουμε το «είναι» μας ο εσωτερικός άνθρωπος, είναι το πνεύμα, ο Χριστός. Είναι η πνευματική μας φύση, που πήραμε με το βάπτισμα, που μας δίδει τη βεβαιότητα ότι ο αληθινός εαυτός μας είναι ο Χριστός μέσα μας.
Θα μου πείτε πώς έχουμε την πίστη αυτή; Δεν είναι η πίστη όλων. Έχουμε την πίστη, ως χάρισμα και την αναγνωρίζουμε απ’ το ότι θέλουμε να ζούμε έχοντες γνώσιν του Θεού. Δεν αξίζει η ζωή, λέει ο Σωκράτης χωρίς αυτοεξέταση. Δε ζει αυτός που δε γνωρίζει ποιός είναι . Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν. Αυτή είναι η φιλοσοφία του υπαρξισμού. «αγνωσίαν γαρ Θεού’ τινές έχουσι. προς εντροπήν υμίν λέγω», γράφει ο Απόστολος Παύλος.
Αναφερόμενος στην Ανάσταση των νεκρών, γράφει στους Κορινθίους, στην πρώτη επιστολή του, στο 15ο κεφάλαιο: Δεν είναι ίδια η κάθε σάρξ. Άλλη είναι η σάρκα των ανθρώπων και άλλη η σάρκα των κτηνών (..) Υπάρχουν σώματα επουράνια και σώματα επίγεια. αλλά άλλη είναι η επίγνωση των επουρανίων και άλλη των επιγείων. Έτσι και η ανάσταση των νεκρών, σπείρεται εν φθορά , εγείρεται νε αφθαρσία. (…) σπείρεται σώμα ψυχικόν, εγείρεται σώμα πνευματικόν.
Ούτω και γέγραπται. Έτσι έχει γραφτεί: Εγένετο ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ, εις ψυχήν ζώσαν. Ο έσχατος Αδάμ, ο Χριστός, εις πνεύμα ζωοποιούν.
Αυτό θέλει να πει ότι ως ψυχή που ζει, ως βιολογική ύπαρξη, οδηγούμαστε στο θάνατο. Ως Πνεύμα του Χριστού οδηγούμαστε στη ζωή.
Αξίζει να διαβάσουμε εδώ ένα κομμάτι από την επιστολή του Παύλου προς τους Γαλάτας: Έστειλε ο Θεός το Πνεύμα του υιού αυτού εις τας καρδίας υμών κράζον: Αββά ο πατήρ, ώστε κανένας να μην είναι δούλος, αλλά υιός. και κληρονόμος Θεού διά Χριστού.
Αλλά τότε μεν δεν γνωρίζατε το Θεό και είχατε υποδουλωθεί σε είδωλα, σε ψεύτικες θεότητες. Τώρα όμως που γνωρίσατε το Θεό ή σωστότερα που σας γνώρισε ο Θεός, γιατί ξαναγυρίζετε στα ασθενικά και ανίσχυρα στοιχεία;
Παιδιά μου, για σας πάλι περνώ τους πόνους της γέννας ώσπου να μορφωθεί Χριστός μέσα σας.
Κλείνω το μικρό μου αυτό δοκίμιο με το ερώτημα: Ποιός είναι λοιπόν ο εαυτός μου; Και η απάντηση από την εμπειρία μου είναι πως ο εαυτός μου είναι «το αρεστόν στο Θεό «είναι» μου.» Θυμήθηκα τον Ύψιστο και γέμισε η ψυχή μου χαρά.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
