Δύο κορίτσια…
έφυγαν χέρι χέρι…
από μια ταράτσα στην Ηλιούπολη…
ένα σημείωμα…
πιο βαρύ από οποιαδήποτε «ανάλυση ειδικών»…
«Δεν θέλουμε να ζούμε σε αυτόν τον κόσμο»…
η πιο τρομακτική λεπτομέρεια δεν είναι ότι το έγραψαν…
είναι ο φόβος…
ότι και άλλα παιδιά το σκέφτονται…
χωρίς να το πουν δυνατά…
μια γενιά…
που της μάθαμε να επιβιώνει…
όχι να ζει…
να διαβάζει για εξετάσεις…
που βαφτίστηκαν «μέλλον»…
να τρέμει μήπως αποτύχει…
πριν καν προλάβει να καταλάβει ποια είναι…
να δουλεύει από μικρή για ψίχουλα…
να ακούει προσβολές από εργοδότες…
που θεωρούν την αξιοπρέπεια πολυτέλεια…
το οκτάωρο ανέκδοτο…
να βλέπει γονείς εξαντλημένους…
πάνω από λογαριασμούς…
ανθρώπους χωρίς χρόνο…
χωρίς χαμόγελο…
χωρίς ανάσα…
ζητάμε τα παιδιά να κάνουν όνειρα…
ποια όνειρα;…
σε έναν κόσμο όπου η αγωνία ξεκινά από το σχολείο…
και τελειώνει…
— αν τελειώνει ποτέ —
σε μια δουλειά δεκατριών ωρών;…
σε μια κοινωνία που μετρά την αξία σου…
με βαθμούς…
βιογραφικά…
followers…
παραγωγικότητα;…
οι γονείς δεν άκουσαν…
είχαν μάθει να αντέχουν σιωπηλά…
η κοινωνία δεν άκουσε…
είχε βάλει ακουστικά στον ανθρώπινο πόνο…
η πολιτεία δεν άκουσε…
είναι πιο εύκολο να μιλάς για «αριστεία», «ανάπτυξη» και «ανταγωνιστικότητα»…
παρά για παιδιά που λυγίζουν…
τα παιδιά…
δεν είναι αριθμοί σε στατιστικές…
δεν είναι ποσοστά επιτυχίας στις πανελλαδικές…
δεν είναι φθηνό εργατικό δυναμικό για να βγαίνουν ωράρια και κέρδη…
δεν είναι μηχανές αντοχής…
είναι άνθρωποι…
διψούν να αγαπηθούν, να ακουστούν…
κυρίως…
να νιώσουν πως υπάρχει λόγος να ξυπνήσουν αύριο…
όταν δύο παιδιά…
πιστεύουν πως κάπου αλλού…
«είναι καλύτερα»…
η αποτυχία είναι συλλογική…
είναι η αποτυχία ενός κόσμου…
που έμαθε να χτίζει βιογραφικά…
αλλά όχι ζωές…
που έδωσε στα παιδιά οθόνες…
αλλά ελάχιστη αγκαλιά…
απαιτήσεις…
αλλά καμία ελπίδα…
το πιο σκληρό…
αύριο θα συνεχίσουμε σαν να μη συνέβη τίποτα…
τα δελτία θα αλλάξουν θέμα…
οι πολιτικοί θα μιλήσουν για αριθμούς και μεταρρυθμίσεις…
οι εργοδότες για «λίγη παραπάνω προσπάθεια»…
τα σχολεία θα πιέζουν παιδιά…
που δεν προλαβαίνουν να αναπνεύσουν…
μέχρι το επόμενο σημείωμα…
μέχρι την επόμενη κραυγή…
που κανείς δεν θα ακούσει εγκαίρως…
στα κείμενα των ημερών…
ανάμεσα σε αναλύσεις, στατιστικές…
και νούμερα αντί ζωές…
διάβασα κάπου…
ότι πρέπει να πείσουμε τα παιδιά…
για τον θαυμαστό καινούριο κόσμο…
που ανοίγεται μπροστά τους…
βαθιά ειρωνεία…
να γράφεις ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος μας…
χωρίς εισαγωγικά…
όταν μιλάς για δύο παιδιά…
που αποφάσισαν πως δεν θέλουν άλλο να ζουν μέσα του…
ο όρος κουβαλά από μόνος του μια δυστοπία…
είναι η σκοτεινή αναφορά…
στο «Θαυμαστό Κόσμο» του Aldous Huxley…
όπου όλα τακτοποιημένα, λειτουργικά, αποστειρωμένα…
αλλά ο άνθρωπος έχει χάσει την ψυχή…
την ουσία…
τη δυνατότητα να ελπίζει…
να ονειρεύεται αληθινά…
ποιος είναι λοιπόν…
ο «θαυμαστός καινούργιος κόσμος» για έναν νέο άνθρωπο;…
ένας κόσμος όπου το μέλλον μοιάζει ακριβό…
και η ελπίδα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων…
τα παιδιά δεν ζητούν έναν τέλειο θαυμαστό κόσμο…
ζητούν έναν κόσμο να χωράνε…
εκεί που το όνειρο δεν αντιμετωπίζεται σαν πολυτέλεια…
όπου κάποιος…
έστω ένας…
θα ακούσει πραγματικά…
την κραυγή «δεν είμαι καλά»…
γιατί τελικά οι κοινωνίες δεν καταρρέουν μόνο από τη φτώχεια ή τη βία…
καταρρέουν όταν οι νέοι τους σταματούν να φαντάζονται το αύριο…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
