Της Μαρίας Γαλλιού
Δεν είναι και τόσο μακρινή η εποχή που οι περισσότεροι άνθρωποι δούλευαν σε μια γη που δεν τους ανήκε. Από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου . Αντάλλαγμα; Ένα μέρος της σοδειάς, αρκετό για να επιβιώνεις , χωρίς όμως να ξεχνάς ποιος κάνει κουμάντο. Στη Θεσσαλία, την ιστορία αυτή τη γνωρίζουμε καλά: τη μάθαμε από τις ζωές των φτωχών γεωργών στα μεγάλα τσιφλίκια του κάμπου, όχι από τα σχολικά εγχειρίδια.
Με την έλευση της βιομηχανικής επανάστασης, το 14ωρο εργασίας δεν θεωρούνταν υπερβολή αλλά κανονικότητα. Οχτώ ώρες για ξεκούραση, θεωρητικά. Όλοι στη γραμμή: άντρες, γυναίκες, παιδιά. Η νέα αριστοκρατία του κεφαλαίου, χέρι-χέρι με την παλιά αριστοκρατία της γης, απολάμβανε λουτροπόλεις, ταξίδια και κοσμικές συναναστροφές. Άλλωστε, η ζωή του εισοδηματία μπορεί καμιά φορά να γίνει απελπιστικά μονότονη και χρειάζεται λίγη… ποικιλία.
Στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, χιλιάδες φτωχοί Έλληνες μετανάστες υπέγραφαν συμβόλαια εργασίας σε βόρειες χώρες που προέβλεπαν πενταετή υποχρεωτική εργασία στα ορυχεία, πριν αποκτήσουν βασικά δικαιώματα του πολίτη. Νύχτα η προσέλευση στη δουλειά, μαύρο σκοτάδι κατά τη διάρκειά της, νύχτα και η επιστροφή στο σπίτι.
Το οκτάωρο, η ιατρική ασφάλιση, η αμοιβή για εργασία τα Σαββατοκύριακα, η άδεια διακοπών δεν χαρίστηκαν από καλοσύνη. Κατακτήθηκαν με σκληρούς αγώνες των εργαζομένων. Σήμερα δεν είναι τυχαίο ότι προοδεύουν εκείνες οι χώρες όπου υπάρχει εργασιακή ειρήνη: χώρες όπου οι πλούσιοι εργοδότες πληρώνουν τους φόρους τους, απολαμβάνουν την ευμάρεια που τους αναλογεί αλλά ταυτόχρονα προσφέρουν αμοιβές που επιτρέπουν στους εργαζόμενους να ζουν με αξιοπρέπεια. Όλα αυτά μέσα από διάλογο, διαπραγματεύσεις και συμφωνίες με τα συνδικάτα.
Στη χώρα μας, δυστυχώς, βιώνουμε ένα νέο κύμα φτωχοποίησης. Ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων δυσκολεύεται πλέον να ζήσει με αξιοπρέπεια, παρά το γεγονός ότι εργάζεται σκληρά. Σε αυτό το περιβάλλον, όσοι πολιτικοί υπόσχονται εύκολες, γρήγορες και «θεαματικές» λύσεις σε ένα σύνθετο πρόβλημα δεν είναι σωτήρες. Είναι λαϊκιστές, που επενδύουν στην απόγνωση και στοχεύουν να κλέψουν την ψήφο των απελπισμένων.
Η συλλογικότητα στις διεκδικήσεις, η συμπερίληψη, ο κοινωνικός διάλογος και η πολιτική συνεννόηση δεν είναι πολυτέλεια ούτε παρωχημένα συνθήματα. Είναι ο μοναδικός δρόμος για να κινηθεί μπροστά το όχημα μιας κοινωνίας που χτίστηκε μέσα από αγώνες, διεκδικήσεις και συγκρούσεις.
Η τελευταία τάση: Πολλές χώρες της Ευρώπης προχωρούν σε πιλοτικά προγράμματα μείωσης των ημερών και των ωρών εργασίας. Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Η ευεξία των εργαζομένων ενισχύθηκε ενώ η παραγωγικότητα είτε έμεινε σταθερή είτε αυξήθηκε.
Η πρόοδος στην εργασιακή ζωή ποτέ δεν ήρθε με αυτόματο πιλότο. Πάντα κάποιος κρατούσε το τιμόνι και επέμενε να πάει μπροστά.
*Η Μαρία Γαλλιού είναι δικηγόρος, χωρική Aνιπεριφερειάρχης Π.Ε Λάρισας
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
