Γράφει η Αγγελική Νούτσιου – Τόλια*
Μια μεγάλη ασθένεια της εποχής μας, που χτυπά μικρούς και μεγάλους είναι το σύνδρομο της συλλογής άχρηστων πραγμάτων που γεμίζουν τους χώρους και την ζωή των ατόμων αυτών. Αποκαλούνται και ρακοσυλλέκτες και είναι πολλοί. Αυτό όμως, είναι και μια ψυχική ασθένεια, διαταραχή, που διαπιστώνει την αδυναμία ανθρώπων να αποχωριστούν πράγματα που έχουν φθαρεί, έχουν παλιώσει, άχρηστα πια, με όποιο πρόσχημα κι αν το κάνουν. Άνθρωποι που φτάνουν να συλλέγουν ακόμη και σκουπίδια, ότι θεωρούν χρήσιμο, μέχρι του σημείου να κάνουν το σπίτι τους κυριολεκτικά ένα σκουπιδότοπο.
Συνέπεια αυτής της διαταραχής είναι αυτά τα άτομα να χάνουν την κοινωνικότητα τους, γεγονός που αποδεικνύει και την νοσηρότητα της ασθένειας που δημιουργείται μέσα τους, με την ανάλογη δυσλειτουργικότητα για την καθημερινότητα και την ζωή τους. Ωστόσο, η συλλογή και διατήρηση αντικειμένων ξεκινά από μια φυσιολογική συνήθεια, στην αρχή αφού η πλειοψηφία των ανηλίκων όσο και ενηλίκων, διατηρεί μια τέτοια τάση, με κάποιες συλλογές, ή προτιμήσεις αντικειμένων. Και μέχρις ενός σημείου, δεν είναι προβληματικό.
Τι συμβαίνει όμως πραγματικά; Αυτοί οι άνθρωποι, χάνουν σιγά σιγά το κριτήριο της επιλογής μέσα τους σε ότι τους αφορά και εκδηλώνεται έντονα με τα αντικείμενα που συλλέγουν καθώς, δεν δέχονται να απορρίψουν ότι πλέον δεν τους είναι χρήσιμο και λειτουργικό. Φυσικά, αυτό έχει βαθύτερες ρίζες στην κοινωνική τους ζωή, όπου κι εκεί, δεν μπορούν να επιλέξουν ανθρώπους και καταστάσεις που τους βοηθούν στο να ζουν υγιεινά και λειτουργικά και γι’ αυτό η αποδοχή σε όλα τους κάνει παθητικούς και ανίκανους να χαράξουν πορεία στην ζωή τους.
Βασικό τους ιδίωμα είναι το έντονο άγχος και η έλλειψη κρίσης στο να αποχωριστούν ότι έχουν, από φόβο ότι θα μείνουν φτωχότεροι, ή ότι δεν πρέπει να πετάξουν ότι μπορεί να είναι κάπου χρήσιμο. Με αυτό τον τρόπο όμως, μετατρέπουν το χώρο τους σε ένα τεράστιο σκουπιδότοπο, όπως προείπαμε, όπου σιγά σιγά δεν μπορούν να κινηθούν άνετα, και απομονώνονται όλο και περισσότερο από οικογένεια, φίλους και το κοινωνικό περιβάλλον τους.
Δημιουργείται μέσα τους μια ψευδής αίσθηση ασφάλειας που δεν ισχύει σε καμία περίπτωση, αφού οδηγούνται στο να περιορίζουν και τον δικό τους προσωπικό χώρο, μετατρέποντας το σπίτι τους, σε μια ατομική φυλακή.
Αυτά τα άτομα δεν μπορούν να διαγνώσουν μόνα τους την ψυχική ασθένεια που βιώνουν και γι αυτό χρειάζονται βοήθεια από τους ανάλογους ψυχολόγους, που θα μπορέσουν να τους βοηθήσουν, με εξειδικευμένο τρόπο. Η συνειδητοποίηση της αυτοεγκατάλειψης είναι ένα βασικό σημείο που πρέπει να μπει σε προτεραιότητα.
Αξίζει δε να τονιστεί ότι μια τέτοια κατάσταση, αποτελεί ένα δημόσιο κίνδυνο, για το άτομο όσο και όσους έρχονται σε επαφή μαζί του. Υπάρχει κίνδυνος πρώτα για το άτομο αυτό, αφού απομακρύνεται από την κοινωνική του υπόσταση, διαταράσσεται η ψυχοσωματική του ισορροπία, με ανάλογες συνέπειες για την ποιότητα της ζωής του.
Γίνονται έτσι κίνδυνος και για τους γύρω τους, αφού η εγκατάλειψη της ατομικής όσο και της οικιακής υγιεινής, εγκυμονεί κινδύνους ασθενειών, για το περιβάλλον τους και τους ανθρώπους που συναναστρέφονται. Γι’ αυτό σε αυτά τα άτομα, επιβάλλεται να υπάρχει μια ιατρική όσο και κοινωνική υποστήριξη, προκειμένου να αποβάλλουν το άγχος και την ανάγκη της συσσώρευσης αντικειμένων.
Όσο περισσότερο στηρίζουμε τέτοιους ανθρώπους και επικοινωνούμε μαζί τους, τόσο ευκολότερα θα απορρίψουν την κακή τους συνήθεια. Και αν δεν την αποβάλλουν εντελώς, ας είμαστε λίγο ελαστικοί μαζί τους, γιατί θυμηθείτε ότι, λίγο έως πολύ, όλοι μας το κάνουμε και ας μην το καταλαβαίνουμε…
*Η κα Αγγελική Νούτσιου – Τόλια είναι Συστημική ψυχολόγος, με εξειδίκευση στην θετική και ιατρική ψυχολογία. Αθανασίου Διάκου 5 Λάρισα. Email: angelnoutsiou@gmail.com
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
