«Δε θ’ απαρνηθώ ποτέ τις υπέρτατες ελπίδες» (Ντοστογιέφσκι)
Η χαρά του Θεού νιώθεται στη σιωπή. Παρομοιάζεται με τη χαρά που νιώθεις όταν συναντάς τον πατέρα σου στο δρόμο! Οι άγιοι της Εκκλησίας μας προτρέπουν να αλλάξουμε τη γνώση του εγκεφάλου με τη χάρη του Θεού. Η χαρά του Θεού είναι η χαρά της φώτισης.! Ο εγκέφαλος μοιάζει με αποθήκη των σκέψεων. Η δημιουργικότητα του ανθρώπου είναι στην καρδιά. Όταν κάτι δεν πάει καλά, ο λαός λέει, «δεν το έκανες με την καρδιά σου»…
Χαρά Θεού, σύμφωνα με τη Γραφή έχουμε σε πολλές περιπτώσεις, όπως είναι στην καρδιακή προσευχή του ονόματος του Ιησού, στην αναγωγή των παθημάτων μας στα παθήματα του Χριστού, στην επίγνωση του Θεού ως εσώτατο κέντρο ή κίνητρο της βαθύτερης προσωπικής μας ζωής κ.ά.
Η χαρά του Θεού είναι η υπέρτατη αγάπη, που ανήκει μόνο στο Θεό. Χαιρόμαστε με το Θεό κάθε φορά που ασκούμε κάποια αρετή. Πολλοί αγαπούν με την αγάπη που ανήκει μόνο στο Θεό, κάνουν θεό τους τη γυναίκα ή την περιουσία ή οτιδήποτε άλλο και τρελαίνονται.
Μαθαίνουμε την υπέρτατη αγάπη του Θεού με την προσευχή του Ιησού. Αυτός που επικαλείται το όνομα του Ιησού, λέει κάποιο ρητό της Γραφής, θα σωθεί, θα είναι πραγματικά ελεύθερος από την καταπίεση των αναγκών.
Χωρίς ελευθερία δε ζούμε. Για την ελευθερία αυτή αγωνίστηκαν οι πρόγονοί μας. Το σύνθημα «ελευθερία ή θάνατος» σημαίνει ότι η ζωή χωρίς ελευθερία είναι θάνατος». Πολλοί ερμηνεύουν το σύνθημα αυτό ως απειλή, ενώ το νόημά του είναι φιλειρηνικό. Ελευθερία είναι η χριστιανική ζωή. Γνωρίζοντας το Χριστό ο άνθρωπος είναι ελεύθερος από τα πάθη. Αν οι αιώνες που έρχονται δεν είναι χριστιανικοί δε θα υπάρξουν, είπε κάποιος σύγχρονος φιλόσοφος.
Στην Εκκλησία ευλογούμε το Θεό. Η Εκκλησία διατηρεί την κοινή αισθητική βάση του λαού του Θεού. Η κοινή αισθητική βάση του λαού του Θεού είναι η αγάπη του ωραίου και του αληθινού. Παντού στην Εκκλησία η ανώτερη Τέχνη είναι λατρευτική. Με την ποίηση των ψαλμών και με την αγιογραφία λατρεύουμε το ωραίο, που δημιουργεί τις ενώσεις, καθώς λέει ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης.
Αν με ρωτούσες ποιός μας διδάσκει την υπέρτατη αγάπη του Θεού, θα έλεγα, πως μαθαίνουμε την υπέρτατη αγάπη με την νοερά προσευχή, την προσευχή του Ονόματος του Ιησού, όταν γίνεται με την καρδιά χωρίς προσπάθεια και χωρίς προγράμματα. Άλλη προϋπόθεση της καρδιακής προσευχής είναι η ανιδιοτέλεια, στην Εκκλησία. Δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνοι στο βουνό, αν δεν μαθαίναμε την ανιδιοτέλεια στην κοινή προσευχή στην Εκκλησία.
Η Εκκλησία διδάσκει την ανιδιοτέλεια, την ακτημοσύνη, την ταπείνωση και την υπακοή στο θέλημα του Θεού. Η χαρούμενη λατρεία του Θεού είναι ολόκληρη αδιάσπαστη αλυσίδα των αρετών. Η προσευχή του ονόματος του Ιησού είναι αδιάκοπη. Ο Χριστός είναι ελευθερία.
Ενωμένοι με το Θεό είμαστε ένα πνεύμα με το Θεό. Οι Ιοιυδαίοι της εποχής εκείνης σταύρωσαν το Χριστό διότι δίδαξε ότι το πνεύμα του ανθρώπου ενώνεται με το πνεύμα του Θεού. Ακόμα και σήμερα οι σκεπτικιστές και οι άθεοι αρνούνται ότι ο άνθρωπος ενώνεται με το Θεό. Είναι τόσο ξένο για τους άρχοντες του κόσμου τούτου, να λατρεύουμε με ανιδιοτέλεια το Θεό. Μόνο η Ορθοδοξία είναι πάντοτε διωκόμενη.
Ο Βέλγος ποιητής Μωρίς Μαίτερλινγκ, γράφει στο βιβλίο του «Ο θησαυρός των ταπεινών», αυτό που ο άγιος Διονύσιος διατυπώνει με ένα λόγο » το ωραίο δημιουργεί τις ενώσεις».
«Το κάλλος είναι η μόνη γλώσσα των ψυχών μας, η μόνη που κατανοούν. Η ψυχή δεν έχει όργανο που να τη συνδέει με κάποιο άλλο στοιχείο και δεν μπορεί να κρίνει ειμή μόνο σύμφωνα με το κάλλος. Το βλέπετε κάθε στιγμή στη ζωή σας. Κι εσείς ο ίδιος, που έχετε κατά καιρούς απαρνηθεί την ομορφιά, το ξέρετε εξίσου καλά μ’ εκείνους που την αναζητούν αδιάλειπτα μέσα στην καρδιά τους.» ¨(Μωρίς Μαίτερλινγκ. Ο θησαυρός των ταπεινών, Εκδόσεις Printa).
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
