Της Εύας Μπουτζέτη – Πανίδου
Η δημόσια συζήτηση που άνοιξε τις τελευταίες ημέρες στη Θεσσαλία, με αφορμή την επίθεση του πρώην περιφερειάρχη Κώστα Αγοραστού προς τον νυν περιφερειάρχη Δημήτρη Κουρέτα για τον τρόπο ορκωμοσίας του, δεν είναι απλώς ατυχής. Είναι βαθιά λανθασμένη. Και γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική όταν επιχειρεί να μετατρέψει την πίστη, τη θρησκευτική συνείδηση και τη σχέση κάθε ανθρώπου με το θείο σε εργαλείο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης. Η σχετική τοποθέτηση του κ. Αγοραστού δημοσιεύθηκε αυτές τις ημέρες, ενώ η απάντηση της χωρικής αντιπεριφερειάρχη Λάρισας Μαρίας Γαλλιού ανέδειξε ακριβώς αυτήν τη θεσμική και ηθική εκτροπή.
Η κ. Γαλλιού είχε δίκιο όταν έθεσε το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Σε μια δημοκρατική χώρα κανείς δεν έχει δικαίωμα να εξετάζει τα θρησκευτικά φρονήματα κανενός. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να εμφανίζεται ως τιμητής της πίστης των άλλων. Το ελληνικό Σύνταγμα είναι απολύτως σαφές: η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη και η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός.
Η πίστη δεν αποδεικνύεται ούτε με τον τύπο του όρκου ούτε με τη συχνότητα δημόσιων εμφανίσεων σε θρησκευτικές τελετές ούτε με τις ορκωμοσίες, ούτε με φωτογραφίες, λιτανείες, λαμπάδες και πρώτες σειρές μπροστά στις κάμερες. Ούτε γίνεται μέτρο πολιτικής αξιοπιστίας ο τρόπος με τον οποίο ένας αιρετός επέλεξε να ορκιστεί σε διαφορετικές φάσεις της ζωής του. Οι άνθρωποι αλλάζουν, ωριμάζουν, αναθεωρούν, προσεγγίζουν διαφορετικά τη σχέση τους με την πίστη ή επιλέγουν άλλον δημόσιο τρόπο έκφρασής της. Σε μια ελεύθερη κοινωνία αυτό δεν είναι ενοχή. Είναι δικαίωμα. Και είναι επικίνδυνο να υπονοείται το αντίθετο.
Για μένα, καλός χριστιανός δεν είναι εκείνος που φροντίζει να φαίνεται. Δεν είναι εκείνος που σπεύδει κάθε Κυριακή να καταλάβει περίοπτη θέση στον ναό για να τον δουν οι πολλοί. Δεν είναι εκείνος που φορά την ευλάβεια σαν κοσμικό ένδυμα, ούτε εκείνος που μετατρέπει τη θρησκευτική παρουσία του σε δημόσιο θέαμα. Και ασφαλώς δεν είναι εκείνος που επικαλείται τον Χριστιανισμό για να μειώσει, να διαχωρίσει ή να στοχοποιήσει.
Καλός χριστιανός είναι ο αθόρυβος άνθρωπος. Εκείνος που δε μιλά πολύ για την πίστη του, αλλά τη μετατρέπει σε πράξη. Η γυναίκα που αφήνει διακριτικά μια σακούλα με τρόφιμα σε μια πόρτα που ξέρει ότι υπάρχει ανάγκη. Ο συνταξιούχος που βοηθά χωρίς να το διαφημίζει. Ο επαγγελματίας που σκύβει πάνω από τον φτωχό, τον άστεγο, τον μόνο, τον ταπεινωμένο, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς αναρτήσεις, χωρίς επιδεικτικές δηλώσεις ευσέβειας. Εκεί, στην ανώνυμη προσφορά, βρίσκεται το αληθινό μέτρο της χριστιανικής στάσης.
Απέναντι σε αυτούς τους σιωπηλούς ανθρώπους, η εικόνα των «κουστουμαρισμένων πιστών» και των κυριών με τις πανάκριβες τουαλέτες που συνωστίζονται επιδεικτικά στις εκκλησίες, περισσότερο για να καταγραφούν κοινωνικά και πολιτικά παρά για να προσευχηθούν, φανερώνει μια βαθιά παραμόρφωση του νοήματος της πίστης. Ο Χριστιανισμός δεν είναι δημόσια σκηνοθεσία. Δεν είναι μηχανισμός αυτοπροβολής. Δεν είναι αξεσουάρ εξουσίας. Είναι αγάπη, ταπείνωση, συγχώρεση, υπηρεσία προς τον άλλον. Και όποιος τον χρησιμοποιεί για πολιτικά και οικονομικά οφέλη, τον αδικεί.
Γι’ αυτό και η παρέμβαση της κ. Γαλλιού ήταν εύστοχη. Δεν περιορίστηκε σε μια κομματική υπεράσπιση. Έθεσε ένα ουσιαστικό όριο, ότι η πολιτική κριτική πρέπει να ασκείται πάνω σε έργα, αποφάσεις, παραλείψεις και αποτελέσματα, όχι πάνω σε θρησκευτικά φρονήματα. Αυτό είναι στοιχειώδης δημοκρατικός πολιτισμός. Και αυτό ακριβώς έλειψε από την επίμαχη επίθεση.
Από την άλλη πλευρά, η δημόσια εικόνα του Δημήτρη Κουρέτα σήμερα φαίνεται να αξιολογείται θετικά από σημαντικό μέρος της θεσσαλικής κοινωνίας. Σύμφωνα με δημοσκόπηση της ALCO για τη larissanet που δημοσιεύθηκε στις 17 Απριλίου 2026, το 68% δηλώνει θετική γνώμη για το πρόσωπό του, ενώ το 51% τον κρίνει αρκετά ή πολύ αποτελεσματικό και το 50% αρκετά ή πολύ κοντά στους πολίτες. Αυτά τα ευρήματα δε συνιστούν αγιογραφία, αλλά δείχνουν ότι η κοινωνία τον κρίνει πρωτίστως με βάση τη δημόσια παρουσία και το έργο του, όχι με βάση τελετουργικούς συμβολισμούς.
Αντιθέτως, όταν ένας πρώην αιρετός επιλέγει να επενδύσει πολιτικά σε τέτοιου είδους υπαινιγμούς για την πίστη του αντιπάλου του, δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει να αντιπαραθέσει μια ουσιαστική προγραμματική ή διοικητική κριτική. Και αυτό συμβαίνει σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία ο ίδιος βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο για τη δίκη, σε δεύτερο βαθμό, σχετικά με την υπόθεση του «Ιανού», η οποία σύμφωνα με δημοσιεύματα, ξεκινά στις 22 Απριλίου 2026 στο Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Λάρισας. Υπενθυμίζεται ότι, σε πρώτο βαθμό, είχαν επιβληθεί ποινές φυλάκισης 15 μηνών με αναστολή σε τέσσερις κατηγορουμένους, μεταξύ αυτών και στον κ. Αγοραστό.
Γι’ αυτό και η εμπλοκή της χριστιανικής πίστης σε μικροπολιτικά παιχνίδια δεν είναι απλώς άκομψη. Είναι αντιδεοντολογική. Και τελικά στρέφεται εναντίον εκείνου που την επιχειρεί. Διότι ο πολίτης περιμένει από τους πολιτικούς να λύνουν προβλήματα, όχι να μοιράζουν πιστοποιητικά ευλάβειας. Περιμένει έργο, σοβαρότητα, αλήθεια και σεβασμό στους θεσμούς. Όχι δημόσιες εξετάσεις πίστης.
Η Θεσσαλία έχει πληρώσει ακριβά τις διαιρέσεις, τις παραλείψεις και τις μεγάλες κουβέντες. Αυτό που χρειάζεται σήμερα δεν είναι άλλος ένας γύρος υποκρισίας με θρησκευτικό περιτύλιγμα. Χρειάζεται ήθος, μέτρο και προσήλωση στον πολίτη. Και η αληθινή πίστη, όπως και η αληθινή πολιτική, φαίνεται στην πράξη. Στο αθόρυβο χέρι που στηρίζει. Στον δημόσιο λειτουργό που εργάζεται χωρίς τυμπανοκρουσίες. Στον άνθρωπο που δε διαφημίζει την καλοσύνη του, αλλά τη ζει.
Ας θυμόμαστε λοιπόν, ότι δεν είναι χριστιανός όποιος το δηλώνει. Είναι εκείνος που το αποδεικνύει. Και δεν είναι αξιόπιστος όποιος επικαλείται τον Θεό για να πλήξει τον αντίπαλό του. Αξιόπιστος είναι εκείνος που υπηρετεί τον άνθρωπο.
Η σιωπηλή αλήθεια της πίστης
Και μέσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο περί όρκων και δηλώσεων, υπάρχει μια άλλη Ελλάδα. Μια Ελλάδα που δεν μιλά, δεν εμφανίζεται, δεν ζητά χειροκρότημα. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που δεν θα τους δείξει ποτέ κανένα δελτίο ειδήσεων. Δεν θα τους γράψει καμία εφημερίδα. Είναι αυτοί που αθόρυβα αφήνουν μια σακούλα με τρόφιμα έξω από μια πόρτα. Που πληρώνουν έναν λογαριασμό χωρίς όνομα. Που δίνουν ένα πιάτο φαγητό σε έναν άστεγο, χωρίς να ρωτήσουν τί πιστεύει.
Στην Αθήνα και σε τόσες άλλες πόλεις, χιλιάδες άνθρωποι επιβιώνουν χάρη σε αυτούς τους ανώνυμους ευεργέτες. Και ίσως το πιο βαθύ, κάποιοι από αυτούς ευεργέτες μπορεί να μην είναι καν χριστιανοί. Κι όμως, ζουν αυτό που άλλοι απλώς δηλώνουν. Και εδώ γεννιέται το ερώτημα: Ποιοι είναι πιο κοντά στο πνεύμα του Χριστιανισμού; Εκείνοι που σιωπηλά σκύβουν πάνω στον αδύναμο; Ή εκείνοι που σπεύδουν να επιδείξουν την ευλάβειά τους και την επόμενη στιγμή ξεχνούν κάθε όρκο; Ποιοι είναι πιο αληθινοί; Οι ανώνυμοι που προσφέρουν; Ή οι “επίσημοι” που επιδεικνύονται;
Η κοινωνία έχει κουραστεί. Από λόγια χωρίς πράξεις. Από αξίες που διακηρύσσονται και διαψεύδονται. Και εδώ τίθεται το πραγματικό δίλημμα. Ποιους θέλουμε; Εκείνους που μετρούν την πίστη με όρκους; Ή εκείνους που τη μετρούν με πράξεις; Γιατί στο τέλος, η αλήθεια είναι απλή. Η πίστη δε φαίνεται στα λόγια. Φαίνεται στο χέρι που απλώνεται. Και ίσως εκεί, μέσα στη σιωπή αυτών των ανθρώπων, να βρίσκεται η πιο καθαρή αλήθεια. Όχι αυτή που δηλώνεται.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
