Τετάρτη βραδάκι και παρά τη βροχούλα ο κόσμος ξεχύθηκε στην αγορά μετά τις ανακοινώσεις του επικεφαλής των αχρήστων αρίστων για οικονομικές παροχές στο πόπολο…
Άμα σου δώσουν μισό ευρώ την ημέρα για το παιδί και πάρουν κι ο παππούς με τη γιαγιά από εξήντα λεπτά περίπου ο καθένας τη μέρα, τι θα κάνεις; Θα βγεις να ψωνίσεις… Ζεις σε μια χώρα που οι αναρτήσεις του ΠΘ και τα διαγγέλματα του είναι ελβετικού τύπου, τον ακούς και λες αμάν τι θα κάνω με τόση οικονομική πρόοδο, με τόσα μέτρα, τόσες αποφάσεις, τόσες επιτυχίες, παίρνεις κι ένα φιλοδώρημα, ε, παίρνεις τους δρόμους… Όχι για να ψωνίσεις, αλλά για να ξεχάσεις, να ξεχάσεις που για δυο σακούλες από το σούπερ μάρκετ θες πάνω από ένα μεροκάματο κι άμα τα παιδιά θέλουν γιουβαρλάκια θες ακόμη μισό και παραπάνω…
Να ξεχάσεις και να ξεχαστείς που δουλεύεις όλη μέρα για να πληρώνεις φόρους, δάνεια, ενοίκια, κινητά, ίντερνετ, πολυεθνικές, νερά, φώτα φυσικά αέρια, βενζίνες,-καλά το πετρέλαιο με τα είκοσι λεπτά επιδότηση ανά λίτρο, τζάμπα είναι, δεν το συζητώ, πληρώνεις από το πρωί μέχρι το βράδυ και κάπως έτσι είσαι στο εξήντα τοις εκατό που δεν του επαρκεί το εισόδημα για ολόκληρο μήνα. Το τελευταίο δεν το λέω εγώ, ο κ Στουρνάρας τόπε…
Όμως ο ΠΘ ξέρει, πως δεν ξέρει. Ξέρει την τέχνη με τα καθρεφτάκια, σου μιλάει από τηλεοράσεως, σικάτος κι αεράτος, με τα χέρια να πατάνε απαλά το ένα το άλλο, μια υποτιθέμενη χειραψία με το πόπολο. Απαλά για να μη φαίνεται η ισχύς του, τα καθρεφτάκια λαμπυρίζουν, τα κουδουνάκια κουδουνίζουν και συ παίρνεις τους δρόμους…
Πριν τους πάρεις μες τη βροχή βλέπεις λίγο τη συνεδρίαση της Βουλής για την άρση της ασυλίας των δεκατριών που το μόνο τους αμάρτημα ήταν το διδακτορικό στο ρουσφέτι και ήλθε η Κοβέσι και οπεκεπεκαταιγίδα και πάνε χαμένα τα πτυχία, κι όλοι τώρα, όλοι της Βουλής εννοείται, ορκίζονται να τους κοπεί το χέρι αν σηκώσουν τηλέφωνο για εξυπηρέτηση και η ζωή συνεχίζεται και δυστυχώς τα καθρεφτάκια πάντα θα γυαλίζουν και τα κουδουνάκια πάντα θα μας ζαλίζουν…
Απόψε κρατάω σημειώσεις με ένα μολύβι γεμάτο ηλιοτρόπια. Το γυρίζω στα δάκτυλα μου, τα βλέπω με την φαντασία μου να γέρνουν προς το φως και σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι εδώ κοντά μας χωρίς να φταίνε πήραν τον δρόμο του σκοταδιού για κάποιους τόνους ουράνιου, για κάποια εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, για κάποιες προαιώνιες διεκδικήσεις…
Γυρίζει το μολύβι, γυρίζω κι εγώ στην δικιά μας σκληρή πραγματικότητα που θέλει ένα μπουμπούκι και μια νέα γυναίκα να θυσιάζονται, το ένα στο βωμό των ανεξέλεγκτων ουσιών και της ανθρώπινης σαπίλας και η άλλη στη μάστιγα των γυναικοκτονιών που καλπάζει πια στη χώρα τα τελευταία χρόνια.
Σε μια χώρα που οι ταγοί της κι όσοι έχουν την ευθύνη για νόμους κι αποφάσεις, όχι μόνο δεν κλείνουν πληγές, αλλά τις αφήνουν να ζέχνουν γιατί έχουν σοβαρότερα πράγματα να κάνουν…
‘Oπως το να πολλαπλασιάζουν κοπάδια και να γυαλίζουν καθρεφτάκια…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
