Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία δύσκολης ζωής στην Ελλάδα…
δεν μετριέται με ωράρια…
μεροκάματα…
λογαριασμούς στο τέλος του μήνα…
και μισθό που φτάνει μέχρι τις 15…
αλλά με χειραψίες…
ο Άδωνις Γεωργιάδης…
μας υπενθύμισε πρόσφατα…
πόσο δύσκολο είναι να γίνει κανείς βουλευτής…
δεν έχει άδικο…
—αν το δεις από τη δική του οπτική…
να τρέχεις από καφενείο σε καφενείο…
να σφίγγεις χέρια μέχρι να χάσεις την αίσθηση στα δάχτυλα…
να χαμογελάς ακούραστα…
να θυμάσαι ονόματα…
συγγένειες και ρουσφέτια…
ένας Γολγοθάς…
από την άλλη…
η καθημερινότητα των πολιτών…
μοιάζει πιο επίπεδη…
σαρωτική…
απέναντι στο βουλευτή…
ο βουλευτής δεν παλεύει με το ενοίκιο που ανεβαίνει…
δεν αγωνιά για τον λογαριασμό του ρεύματος…
δεν μετρά τα ψιλά στο τέλος του μήνα…
δεν περιμένει 40 ευρώ κάθε είδους pass…
και σίγουρα…
δεν ζει με την αβεβαιότητα του αν θα έχει δουλειά τον επόμενο μήνα…
η οικονομική του επιβίωση…
είναι δεδομένο πλαίσιο…
ο βουλευτής σφίγγει χέρια…
ο πολίτης σφίγγει δόντια…
χωρίς προνόμια…
χωρίς ασφάλεια…
χωρίς δεύτερες ευκαιρίες…
οπότε ναι, να το δεχτούμε…
δύσκολο να γίνεις βουλευτής.
αλλά πολύ δυσκολότερο να είσαι πολίτης…
και ακόμα δυσκολότερο μέσα σε όλα αυτά…
να παραμένεις άνθρωπος…
και κάπου εκεί…
σαν σκηνικό γνώριμο και επαναλαμβανόμενο…
αναγνωρίζοντας το χάσμα…
εμφανίζεται το επίδομα…
για να το καλύψει…
μέσα σε μια καθημερινότητα που ασφυκτιά…
δεν είναι λύση…
είναι απλά διαχείριση εντυπώσεων…
ένα ποσό που δεν αλλάζει την πραγματικότητα…
απλά τη μακιγιάρει…
που δεν δίνει λύση στο γιατί δεν φτάνει ο μισθός…
αλλά προσπαθεί να καλύψει το κενό του…
σαν να σου λένε…
«Ξέρουμε ότι δεν βγαίνεις…
πάρε αυτό για να αντέξεις λίγο ακόμα»…
όχι για να ζήσεις αξιοπρεπώς…
— για να συνεχίσεις απλά να επιβιώνεις σιωπηλά…
η αντίφαση προκλητική…
εκείνοι που αποφασίζουν για όλους…
και κυρίως για τον εαυτό τους…
απολαμβάνουν απολαβές, προνόμια, ασφάλεια…
και από την άλλη, οι πολίτες…
που καλούνται να αισθανθούν ευγνωμοσύνη…
για ένα προσωρινό βοήθημα…
που βαφτίζεται «στήριξη»…
ενώ στην ουσία είναι μια παραδοχή αποτυχίας…
μια κοινωνία δεν στέκεται όρθια με επιδόματα…
στέκεται με σταθερή εργασία…
δίκαιους μισθούς…
πρόσβαση σε βασικά αγαθά…
χωρίς να χρειάζεται «ενίσχυση» για τα αυτονόητα…
και ίσως…
το πιο επικίνδυνο από το επίδομα…
είναι η συνήθεια σε αυτό…
η αποδοχή ότι «μέχρι εδώ φτάνει»…
ότι αυτή είναι η ζωή που μας αναλογεί…
ότι ο βουλευτής με τις χειραψίες ζει πιο δύσκολα από μας…
είναι εκεί…
που η κοινωνία αρχίζει να μικραίνει τις απαιτήσεις της…
— και μαζί τους…
το μέλλον της.
άνθρωποι εξαντλημένοι…
κατακερματισμένοι…
και συχνά εγκλωβισμένοι σε μια καθημερινότητα…
χωρίς χώρο για σκέψη…
πόσο μάλλον για σύγκρουση…
η επιβίωση γίνεται ατομική υπόθεση…
η συλλογική δράση αποδυναμώνεται…
η απογοήτευση μετατρέπεται σε παραίτηση…
«τίποτα δεν αλλάζει»…
κούραση που μοιάζει με απάθεια και σιωπή…
μηχανισμός επιβίωσης…
ας μην χαίρονται όμως…
η απουσία μαζικής αντίδρασης…
δεν σημαίνει απουσία δυσαρέσκειας…
και κάποια στιγμή…
η δυσαρέσκεια θα βρει μορφή…
δείχνοντας το δρόμο…
«Γι’ αυτό σου λέω…
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε…
να μην την κοπανήσουμε…
Να ζυγιαστούμε…
Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.» …
γιατί αν ζυγιάσεις τη ζωή σου…
θα τη βρεις να αξίζει παραπάνω από ένα επίδομα…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
