Σε ηλικία 64 χρόνων έφυγε χθες από τη ζωή μια χαρισματική αγιορείτικη φυσιογνωμία, ο μοναχός Επιφάνιος. Ο Αγιορείτης καλόγερος, που εγκαταβιούσε στο κελλί του Μυλοποτάμου του Άθω, νικήθηκε χθες σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης από τον καρκίνο, τον οποίο με γενναιότητα αντιπάλεψε επί πέντε και πλέον χρόνια.
Η κηδεία του έγινε στον περίβολο του κελλιού του και σε στενό κύκλο, όπως φέρεται να ήταν η επιθυμία του, και λόγω του κορονοϊού που πλήττει την αγιορείτικη κοινωνία.
Με καταγωγή από το χωριό Νικήσανη της Καβάλας, ο Επιφάνιος ήταν εγγεγραμμένος στο μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου, αλλά εγκαταβιούσε στο κελλί του Μυλοποτάμου, το οποίο παρέλαβε ερειπωμένο και μετέτρεψε σε ένα από τα «κοσμήματα» της αθωνικής πολιτείας.
Κοσμοπολίτης καλόγερος, χωρίς όμως να παρεκκλίνει από τους βασικούς κανόνες του μοναχισμού, έκανε το Άγιο Όρος γνωστό στα πέρατα του κόσμου, μέσω της περίφημης αγιορείτικης διατροφής αλλά και των κρασιών.
Ήταν ο πρώτος που εγκατέστησε σύγχρονο οινοποιείο στον Άθω και έβγαλε στην αγορά τα κρασιά «Μυλοπόταμος», για να τον ακολουθήσουν αργότερα και άλλα μοναστήρια, και βεβαίως μαγείρεψε αγιορείτικες συνταγές, σ’ όλες τις γωνιές του πλανήτη, με διάσημους σεφ, όπως ο Τζέιμς Όλιβερ, κ.ά.
Προσωπικότητες του πολιτικού, πνευματικού, επιχειρηματικού κόσμου, από την Ελλάδα και το εξωτερικό φιλοξενήθηκαν στο κελλί του, με τον Ουμπέρτο Έκο να ήταν τακτικός επισκέπτης. Όπως το έθεσε μια πηγή στις Καρυές, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «ο Επιφάνιος άνοιξε τον αγιορείτικο μοναχισμό διεθνώς και σε πτυχές του όπως η διατροφή κ.ά.». Για τις δραστηριότητές του, κυρίως στη μαγειρική, έγιναν πολλά ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν και προβάλλονται σε δεκάδες χώρες στο εξωτερικό.
Μαγειρική του Αγίου Όρους – Μοναχού Επιφάνιου Μυλοποταμινού από τις εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες
Ο Αγιορείτης μοναχός Επιφάνιος, ο Μυλοποταμινός, αφού εγκαταβίωσε για αρκετά χρόνια στην Ιερά Μονή του Αγίου Παύλου, αποφάσισε, το 1990, να συνεχίσει τον μοναστικό του βίο στο Ιερό Κάθισμα του Αγίου Ευσταθίου – Μυλοπόταμος, μετόχι της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας.
Από παλαιότερους Αγιοπαυλίτες μοναχούς είχε την τύχη να διδαχθεί το βυζαντινό μέλος, έγινε καλός ψάλτης και ταυτόχρονα επιδόθηκε στο διακόνημα του μαγείρου. Ήταν περιζήτητος αρχιμάγειρας.
Στον Μυλοπόταμο, με συνοδεία του μοναχού Ιωακείμ, ανέλαβε την κοπιαστική προσπάθεια αναστύλωσης του ιστορικού κελιού δίνοντάς του νέα ζωή. Ταυτόχρονα, με απόλυτο σεβασμό στη μακραίωνη παράδοση, κατά το έθος των παλαιοτέρων, φύτεψε αμπελώνα και έχτισε οινοποιείο.
Έζησε στον Μυλοπόταμο Αγίου Όρους και ασχολήθηκε με την μαγειρική, παρήγε τα επώνυμα βιολογικά κρασιά Αγίου Όρους, Μυλοπόταμος.
«Στα φαγητά που παρασκεύαζαν και έτρωγαν οι γονείς μας και οι πρόγονοί μας. Αυτή είναι η Αγιορείτικη κουζίνα, που έμαθα να μαγειρεύω επί τριάντα τρία χρόνια. Οι ειδικοί τη χαρακτηρίζουν υγιεινή, Μεσογειακή, διαιτητική κτλ., εγώ δεν ξέρω πώς να την ονομάσω… Εσείς πάλι πείτε την όπως θέλετε, καλογερική, μοναστηριακή. Αγιορείτικη ή και παραδοσιακή. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι έχει ως βεβαιωμένο αποτέλεσμα λιγότερα τριγλυκερίδια και χοληστερίνη, συντελεί στη μείωση της αρτηριακής πίεσης, ενώ ταυτόχρονα μειώνει και τα λοιπά επιβλαβή».
Εκατόν είκοσι έξι συνταγές μαγειρικής με τα μυστικά της υγιεινής διατροφής των μοναχών του Αγίου Όρους, όπως πρώτη φορά τα αποκαλύπτει ο γέροντας Επιφάνιος ο Μυλοποταμινός. «Εύχομαι το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, πέρα από την αρωγή των συνταγών, να σας βοηθήσει να πλησιάσετε ακόμη περισσότερο αυτούς που αγαπάτε, μαγειρεύοντας. Ανοίξτε το σπίτι σας, καλέστε τους φίλους σας, μαγειρέψτε μαζί, στρώστε το τραπέζι, πιείτε κρασί και χαρείτε μαζί…» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου).
Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο (που, εκτός από ας πούμε μικρός οδηγός μαγειρικής, είναι καθαυτό και ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα) αυτομάτως μεταφέρεται και σε άλλα πεδία αυτών των μικρών αλλά ουσιαστικών διαφορών. Λ.χ., στον τρόπο με τον οποίο ψήνουν και πίνουν οι καλόγεροι τον καφέ στο Άγιον Όρος. Εκτός του ότι, όπως και το φαγητό, τον ψήνουν στα ξύλα, δεν παραλείπουν να ρίξουν στο φλιτζάνι και δυο-τρεις σταγόνες ούζου. […]
Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον και ποιητικό εισαγωγικό του κείμενο με τίτλο «Οψον και ψαλμός, πόμα και ύμνος», αναφερόμενος στην ατμόσφαιρα που επικρατεί στα μοναστήρια, ο Θεόδωρος Ιωαννίδης γράφει ανάμεσα στα άλλα: «Για τον αγιορείτη μάγειρα οι μεγάλες γιορτές, όταν πανηγυρίζουν μοναστήρια σαν τη Μεγίστη Λαύρα ή την Ιερά Μονή των Ιβήρων, είναι ημέρες δύσκολες, ιδιαίτερα αν τύχει και πάρει τιμητική πρόσκληση με την υπογραφή ηγουμένου να αναλάβει «το δύσκολον και επίπονον διακόνημα του αρχιμαγείρου».
Τότε, διευθύνοντας, δίκην αρχιμουσικού, τους πολυάριθμους βοηθούς του, ετοιμάζει μιαν απίστευτη ποσότητα γευμάτων – όλα το ίδιο νόστιμα – για έναν τεράστιο αριθμό προσκυνητών. Το γεγονός, αν δεν επαναλαμβανόταν σε προκαθορισμένες ημερομηνίες, θα μπορούσε να θεωρηθεί θαύμα». (ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ Βιστωνίτης, «Το Βήμα», 20/4/2008)
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
