Page 48 - ΠΡΟΣΩΠΑ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025

∆ηµήτρης Αθανασέλος

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Η γραφή ως εσωτερική ανάγκη, “κρυφά απ’ το Θεό”

∆ηµήτρης Αθανασέλος ξεκίνησε την πορεία του αλλά σαν σκιά, σαν απόηχος, καθώς τον ενδιέφερε κυρίως το τι
στη γραφή από την ποίηση, µε τις συλλογές “ΑΝά- κουβαλούν µέσα τους: το βάρος της µνήµης, του θανάτου, της
ΒΑΣΗ” και “Το πρόσωπο εντός µου”, καθώς και µε ενοχής, της τρυφερότητας που δεν εκφράστηκε.
συµµετοχές σε ανθολογίες και περιοδικά. Παράλ- Η γλώσσα που χρησιµοποίησε ακολούθησε αυτόν τον εσωτερικό
Ο εργάζεται στον χώρο του τουρισµού, συχνά σε ρυθµό των ανθρώπων: λιτή, υπόγεια, σχεδόν ψιθυριστή, χωρίς
ληλα
απαιτητικά περιβάλλοντα, όπως η διεύθυνση µπαρ σε ξενοδοχεία, περιττές διακοσµήσεις. ∆ανείζεται ρυθµούς και ιδιωµατισµούς από
αλλά η γραφή ήταν πάντα εκεί, σταθερή, σαν µια πλευρά του την προφορικότητα του τόπου, τη θεσσαλική επαρχία, όχι για να
εαυτού του που δεν διεκδικεί χώρο, απλώς υπάρχει σαν ίχνος δηλωθεί ένας τόπος ή να φτιάξει «χρώµα» στις αφηγήσεις, αλλά
µιας εσωτερικής ανάγκης, παρά σαν κάποια συνειδητή πορεία. για να ακουστεί η αληθινή φωνή των ανθρώπων που πρωταγω-
Το “Κρυφά απ’ το Θεό”, το πρώτο του πεζογράφηµα, που κυ- νιστούν στα διηγήµατα.
κλοφόρησε πριν λίγες µόλις µέρες από τις εκδόσεις Ποταµός Οι αφηγήσεις του βιβλίου λειτουργούν σαν εξοµολογήσεις. Στο
αποτέλεσε τη στιγµή που αυτή η ανάγκη πήρε νέα µορφή. Ένας “Κρυφά απ’ το Θεό” υπάρχουν µνήµες εποχών, ίχνη από ιστορικά
εκδοτικός οίκος που αντιµετωπίζει τη λογοτεχνία µε σοβαρότητα, και συλλογικά τραύµατα, σαν φόντο στις ιδιωτικές ιστορίες και
χαµηλούς τόνους και έναν απόλυτο σεβασµό στο κείµενο και στην υπόγεια συνέχεια πάνω στον εσωτερικό τόπο των ηρώων του
εσωτερική του αναπνοή. βιβλίου. Αυτός ο εσωτερικός τόπος, απόλυτα ιδιωτικός αλλά και
Με το “Κρυφά απ’ το Θεό” θέλησε να πλησιάσει όσα µένουν κοινός για όλους µας ταυτόχρονα, όπου το προσωπικό και το
θαµµένα κάτω από τη φαινοµενικά ήσυχη επιφάνεια της ζωής, συλλογικό συναντιούνται, όπου η µνήµη περνά από σώµα σε
δηλαδή όσα δεν λέγονται, όχι γιατί δεν υπάρχουν λόγια, αλλά γιατί σώµα, από γενιά σε γενιά σαν ψίθυρος, ήταν το έδαφος πάνω στο
τα λόγια σπάνια αντέχουν το βάρος τους. Πρόκειται για ιστορίες οποίο γράφτηκε το βιβλίο.
που ακουµπούν την ενηλικίωση, την επιστροφή σε έναν παλιό Ακόµη, η µοναξιά αποτελεί µία από τις κρυφές φλέβες του
και ανεπίλυτο χρόνο, την αναµέτρηση µε τη στιγµή που συντε- βιβλίου. Όχι ως αποµόνωση αλλά ως αίσθηση απώλειας που
λέστηκε το τραύµα. ∆εν τον απασχόλησε η ιστορία καθαυτή, ούτε κουµπώνει πάνω στο δέρµα από µικρή ηλικία. ∆εν εµφανίζεται
η αφήγηση ως απλή εξιστόρηση· περισσότερο ενδιαφέρθηκε να δηλαδή ως επιλογή αλλά ως συνέπεια µιας πληγής που ποτέ δεν
αποτυπώσει τη δόνηση που αφήνει στο σώµα και στο µυαλό το έγινε λέξη. Το “Κρυφά απ’ το Θεό” δεν είναι απλώς µια συλλογή
βίωµα, τον τρόπο που κουβαλά κανείς το ανείπωτο, τις σιωπές και αφηγηµάτων· είναι η προσπάθεια να δοθεί υπόσταση σε όσα ζουν
τους ψιθύρους µιας ζωής που περνά σιωπηλά µέσα από γενιές. στις άκρες του ψυχικού τοπίου, σε όσα επιµένουν να επιστρέφουν
Οι άνθρωποι του βιβλίου δεν είναι λογοτεχνικοί χαρακτήρες· ακόµη κι όταν η λογική θέλει να τα αποµακρύνει. Κι ίσως εκεί, σε
είναι φωνές. Συχνά µιλούν από το περιθώριο, από έναν χώρο αυτή τη λεπτή ζώνη ανάµεσα στο ορατό και στο αθέατο, να βρίσκε-
µισοφωτισµένο, εκεί όπου η καθηµερινότητα συναντά το βάρος ται η βαθύτερη αλήθεια της γραφής του ∆ηµήτρη Αθανασέλου.
του ανείπωτου. Το κοινωνικό ή ιστορικό τους πλαίσιο υπάρχει, Λάµπρος Αναγνωστόπουλος

48

ΠΡΟΣΩΠΑ