Page 42 - ΠΡΟΣΩΠΑ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2025

Μάρω Κωστοπούλου

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ

Όταν η µνήµη της πληµµύρας βρίσκει φωνή

µέσα από την τέχνη

Ωστόσο, σε περιόδους µεγάλων καταστροφών – είτε φυσικών,
είτε πολεµικών, είτε κοινωνικών – η τέχνη γενικότερα αναδει-
κνύεται ως ένα ισχυρό µέσο έκφρασης, µνήµης και θεραπείας.
Γίνεται έτσι καταφύγιο για όσους βιώνουν την καταστροφή, τρόπος
συλλογικής επεξεργασίας του τραύµατος και φωνή για όσους δεν
µπορούν να µιλήσουν. Κι αυτό το γνωρίζει καλά η εικαστικός
Μάρω Κωστοπούλου, η οποία µε δικά της έργα συµµετείχε πριν
λίγο καιρό στην έκθεση στον Μύλο του Παππά µε τίτλο ««Πληµ-
µυροχρωµία… Από το φωτορεπορτάζ στον καµβά – η µνήµη της
πληµµύρας σε χρώµα».
Μιλώντας στη larissanet η Μάρω Κωστοπούλου, είχε αναφέ-
ρει: «Όλος ο κόσµος στη Θεσσαλία συνδέεται µε έναν τρόπο µε τις
πληµµύρες του 2023. Στον Πλατύκαµπο που µένω το βιώσαµε
έντονα, µείναµε σχεδόν 10 µέρες αποκλεισµένοι στο χωριό, δεν
είχαµε πρόσβαση στην πόλη ή στις γύρω περιοχές για πολλές
µέρες. Αρκετοί γύρω µας έπαθαν σοβαρές ζηµιές οι οποίες µέχρι
σήµερα δεν έχουν αποκατασταθεί πλήρως».
Για τη σχέση της µε τη ζωγραφική αλλά και την έκθεση είχε
υπογραµµίσει ότι: «Ζωγραφίζω ερασιτεχνικά, τα τελευταία χρόνια
που έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο πιο συστηµατικά. Από
µικρή όταν ήµουν όµως µου άρεσε η ζωγραφική. Μου αρέσει
να ζωγραφίζω εικόνες της καθηµερινότητας, ή φωτογραφίες
των φωτογράφων, µεγάλος δάσκαλος για µένα είναι ο Μιχάλης
Βακαλούλης, ο οποίος είναι εξαιρετικός και ως δάσκαλος και ως
άνθρωπος». Όσον αφορά στην ιδέα της έκθεσης αρχικά την επη-
ρέασαν οι φωτογραφίες του Λεωνίδα Τζέκα, µε τα νεκρά ψάρια
που άρχισαν να βγαίνουν από τα φρεάτια. «Η τέχνη µας φέρνει πιο
κοντά και µας βοηθάει να µοιραζόµαστε τον πόνο», ανέφερε ακόµη.
Σε µια περίοδο λοιπόν που οι πληµµύρες άφησαν ανεξίτηλα
σηµάδια στη Θεσσαλία, το έργο της Μάρως Κωστοπούλου υπεν-
θυµίζει –δυο χρόνια µετά- ότι η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, αλλά
ανάγκη. Με την ευαισθησία και τη µατιά ενός ανθρώπου που
έζησε τον φόβο, τον αποκλεισµό και την αβεβαιότητα, µετέτρεψε
τον προσωπικό πόνο αλλά και τον πόνο µιας ολόκληρης κοινωνίας
σε εικόνες που συνοµιλούν µε τη µνήµη και την αλήθεια.
τη Θεσσαλία, κανένας δεν έµεινε ανεπηρέαστος από Η συµµετοχή της στην έκθεση «Πληµµυροχρωµία… Από το
το καταστροφικό πέρασµα του Daniel και του Elias φωτορεπορτάζ στον καµβά – η µνήµη της πληµµύρας σε χρώµα»
το 2023. Ήταν τέτοιο το µέγεθος της καταστροφής δεν ήταν µόνο µια καλλιτεχνική πράξη· ήταν µια πράξη µαρτυρίας.
που ακόµη και όσοι δεν υπέστησαν υλικές ζηµιές Μέσα από τα χρώµατα και τις υφές της, οι φωτογραφίες των φω-
Σεπηρεάστηκαν ψυχολογικά. Γιατί ένας συγγενής, τορεπόρτερ αποκτούν νέα διάσταση: γίνονται ζωντανές αφηγήσεις,
ένας γνωστός, ένας γείτονας, σίγουρα κάτι έπαθε ή έχασε. Από προσκαλώντας τον θεατή να µην ξεχάσει, να επεξεργαστεί, να
την καταστροφή χωραφιών και κατοικιών, µέχρι την απώλεια συµπαρασταθεί. Για την ιστορία οι φωτορεπόρτερ που συµµετεί-
ζώων ή ακόµη και ανθρώπων. Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, χαν στην Έκθεση ήταν οι εξής: Τζέκας Λεωνίδας, Κυδώνας
ιδιαίτερα σηµαντικός αποδείχτηκε ο ρόλος των φωτορεπόρτερ. Γιώργος, Καστανάρας ∆ηµήτρης, Κουσιώρας Βαγγέλης,
Με την κάµερά τους ως εργαλείο, κατέγραψαν από την πρώτη Αγοραστός Βασίλης, Ντάµπλης Βασίλης, Καλιακούδας
στιγµή την πραγµατικότητα µε αµεσότητα, τεκµηριώνοντας το Θανάσης, Τσιάρας Κώστας.
µέγεθος της θεοµηνίας. Λάµπρος Αναγνωστόπουλος

42

ΠΡΟΣΩΠΑ