Σημείωμα με τις αναμνήσεις μαθητών της Γ΄ Λυκείου πια, από τα χρόνια του Δημοτικού
Γράφει ο Θεοφάνης Κουβούνας, Γεωπόνος – Εκπαιδευτικός
Τον Οκτώβριο του 2023 στο πλαίσιο λειτουργίας ως θεσμού του συμβούλου σχολικής ζωής ζητήθηκε από τους μαθητές γυμνασίου στις Νότιες συνοικίες της Λάρισας να καταθέσουν γραπτά, σύντομα και ανώνυμα την ανάμνησή τους από τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου και συγκεκριμένα αλησμόνητες στιγμές με τους δασκάλους τους. Πράγματι οι αναφορές τους είναι χαρακτηριστικές τόσο για τις χαρούμενες περιπτώσεις όσο και για τις δύσκολες που γενικά το πάθημα γίνεται μάθημα και δεν ξεχνιέται ποτέ!
Προσωπογραφία.
Γράφουν λοιπόν… περνούσαμε τέλεια κάθε σχολική μέρα με χιούμορ, ο δάσκαλος μας στις τελευταίες τάξεις, με τις ιστορίες του, δημιουργικότητα και συμπεριφορά, πολύ καλός μαζί μας, μας έμαθε πολλά παιχνίδια, ο καλύτερος, βοηθούσε όταν θέλαμε βοήθεια, μας έλεγε πάντα να είμαστε συνεπείς, προσεκτικοί με τα διαβάσματα για να προκόψουμε, κάναμε πολλές συζητήσεις, νοιάζονταν για μας, με το που έμπαινε στην τάξη μας έφτιαχνε την μέρα και έλεγε καλές κουβέντες!
…Θα φτάσω ψηλά μου είπε ο κύριος…
Ο χαρακτήρας και το διασκεδαστικό μάθημά του. Παρόλο που κάποιες μέρες δεν είχα όρεξη για μάθημα, με την συζήτηση μαζί του γέλαγα και είχα υπερβολική διάθεση μετά, δύο χρόνια μας έκανε χαρούμενους.
…ο Κύριος με τα αστεία του, τον θυμάμαι και γελάω, τέλεια τις τελευταίες χρονιές στην πέμπτη και έκτη τάξη, μου έδειχνε εμπιστοσύνη για να οργανώνω υπεύθυνα τις σχολικές γιορτές …Κε Γιώργο σας αγαπώ!!
Με τον Κύριο παίζαμε παιχνίδια μεγάλου μεγέθους, αλλά και η κυρία Ξανθή που επέτρεπε την μπάλα χαιρόμασταν και ουρλιάζαμε όλοι!
…ο κύριος Βασίλης ασχολούνταν μαζί μου!
Η δασκάλα μου.. ειλικρινής και αληθινή μοιραζόμασταν τις χαρούμενες και λυπηρές μέρες της!
Θυμάμαι τον Κύριο με αγάπη. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!
…Είχε πλάκα, γνώσεις που μας τις μετέδιδε και μας έδειχνε πόσο μας αγαπάει και μας νοιάζεται… τον αγαπάω πολύ!
Είχα ένα δάσκαλο που παρόμοιο δεν θα ξανασυναντήσω. Γελάγαμε και μας έκανε να αγαπάμε το σχολείο.
Από αυτόν θυμάμαι ότι πρέπει να έχω ανωτερότητα και σεβασμό να μην ντρέπομαι και να χαμογελάω. Μου είπε να συμμετέχω για να κάνω καλή εντύπωση, αυτό με βοήθησε πολύ!
…τυχερή η τάξη μου για τους καταπληκτικούς δασκάλους μας, ειδικά τον Κο Κώστα, απίστευτος, ελάφρυνε την κατάσταση. Με ένα αστείο του ξεχνάγαμε τα κουραστικά θέματα της μέρας, είχαμε εξαιρετική σχέση και μας καταλάβαινε απόλυτα.
Τέχνη του, το δασκαλίκι.
Στην Τρίτη Δημοτικού, μου έμεινε που ένα μάθημα ιστορίας το παίξαμε παιχνίδι θεάτρου και… τα γέλια την ώρα της ιστορίας.
Από την πρώτη μέρα φιλική προσέγγιση και πολύ καλές σχέσεις στη συνέχεια. Ο Κύριος κάθε φορά με χαιρετούσε και έστελνε χαιρετισμούς στον αδελφό και την αδελφή μου.
Κάθε Παρασκευή το παιχνίδι με τις σοκοφρέτες και μια βουλίτσα στο πρόσωπό μας με το μαρκαδόρο του πίνακα όταν δεν ξέραμε ιστορία ή κάναμε λάθος, γελούσαμε όλοι! Η δασκάλα μας στην Τρίτη και Τετάρτη δημοτικού μας εξηγούσε καλά το μάθημα και μας βοηθούσε όταν χρειαζότανε. Με στήριξε αφού δεν ήμουν καλά ψυχολογικά, το κατάλαβε με βοήθησε και μου είπε ότι θα είναι δίπλα μου όποτε την χρειαστώ.
Στην Τετάρτη Δημοτικού τα καλά λόγια του δασκάλου μας. Ξεπέρασα το bulling που δεχόμουν, χάρις σ’ αυτόν… μου έδειξε ότι είμαι σημαντική, όπως είμαι και τον ευχαριστώ γι’ αυτό.
Ουδείς μωρότερος…
Αστεία στην τάξη. Η φράση: λάθη είμαστε ανθρώπους κάνουμε! Έσπασα δύο φωτιστικά και ένα παγκάκι. Είχα βάλει και τρικλοποδιά κατά λάθος-επίτηδες σε μια δασκάλα Αγγλικών. Άλλη στιγμή μας έλεγε… θα σας αφήσω ελεύθερους, ελάτε να φυτέψουμε φακές και ελιές!
Αστεία και σοβαρά στο διάλειμμα…την τελευταία μέρα είχε οργανώσει «μπουγέλο» για όλα τα παιδιά και τους δασκάλους… μην σκαρφαλώνεις στα κάγκελα, είναι επικίνδυνα! Η δασκάλα μου όταν έτρωγα bulling για τα κιλά μου, ανέφερε τα θετικά μου και το ασήμαντο της άποψης των άλλων…
Με τρόπο και όχι κόπο…
Διάλειμμα στην κερκίδα. Πολύ καλός αλλά αυστηρός ο δάσκαλός μας, μια άλλου είδους τιμωρία για συνηθισμένες αταξίες – φασαρία. Η δασκάλα μου με κυνηγούσε γιατί έπαιζα με ένα μπαλάκι. Μια τιμωρία που μου έβαλε να γράψω 500 φορές μια φράση και 100 φορές «θα κατεβαίνω στα διαλείμματα».
Ο Κύριος Χρήστος αν μιλούσαμε μας έβαζε κάτι ενοχλητικό στο θρανίο…γελάμε ακόμα. Στην πέμπτη Δημοτικού σε μια κόλα που τοποθέτησε στον τοίχο άμα ξεχνούσε κάποιος το βιβλίο ή ήταν αδιάβαστος συμπλήρωνε έναν πόντο και έλεγε πως θα…θα…θα…
Μια αγκαλιά… η μεγαλύτερη!
Ο δάσκαλός μας!
Πολλές οι ασκήσεις που μας έβαζε κάθε μέρα. Ερχόταν πάνω από το θρανίο μας όταν λέγαμε ιστορία. Είχε καταλάβει τα εκτυπωμένα στους διάφανους φακέλους μας, χωρίς να μας το πει ποτέ. Όταν απαντούσαμε σωστά ή μετά από κάποιο διαγώνισμα μας έδινε καραμέλες και σοκολατάκια. Όταν δεν κάναμε τα μαθήματα μας έδινε τέσσερις ευκαιρίες να ανταποκριθούμε και σημείωνε σε κατάσταση. Τις γιορτινές μέρες μας έφερνε δώρα. Όμως περισσότερο μου άρεσε η επιβράβευση με ζελεδάκια, γλυκά ή άλλα όταν κάναμε σωστά μια άσκηση
Η υπομονή της Δασκάλας μου… πολύ καλή μου έφτιαχνε τη διάθεση. Ερχόταν να μας δει όταν έφυγε από το σχολείο και μας έφερνε γλυκά. Η κυρία της μουσικής μας είπε να μην ξεχάσουμε ποτέ τη λέξη ενσυναίσθηση, δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Δασκάλους άλλαξα πολλούς, αλλά η κυρία Έλενα μέχρι τη δευτέρα δημοτικού στην Αθήνα μας είχε σαν παιδιά της… η Καλύτερη, μας καταλάβαινε, μας βοηθούσε, μας σεβότανε, μας εκτιμούσε, ήταν ευγενική… σαν παιδιά της! Η κυρία Φωτεινή μας ήθελε και στη τρίτη τάξη γιατί μας είχε συμπαθήσει.
Επίσης για τον κύριο Βαγγέλη που βοηθούσε και όταν δεν ήμασταν καλά μας έκανε να χαμογελάμε πάντα. Τον κύριο της γυμναστικής που μου είπε … μια μέρα θα γίνεις μεγάλος άνθρωπος!
Ο δάσκαλος της τετάρτης και πέμπτης Δημοτικού, ο αγαπημένος μου, ο Κύριος Χρήστος μας φρόντιζε πάντα σαν δικά του παιδιά!
…έτσι απλά.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
