Σημείωμα για τους συνοικιακούς καλοκαιρινούς χώρους προβολής ταινιών μεγάλου μήκους
Γράφει ο Θεοφάνης Κουβούνας
Πριν εμφανιστεί η τηλεόραση και καταλάβει τη θέση που έχει σήμερα οι υπαίθριοι χώροι προβολής ταινιών υπήρχαν σε όλο το μήκος και πλάτος της πόλης και είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ψυχαγωγία του κόσμου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, που ως γνωστό στην περιοχή μας δεν κάνει ζέστη όπως στην υπόλοιπη χώρα αλλά–κατά το κοινώς λεγόμενο- …ζέστα! Καλοκαιριάτικα τη μέρα λέει ο λαός μας, ψήνει ο ήλιος το ψωμί…
Στην ευρύτερη περιοχή του Α.Τ.Α. μπορούμε να θυμηθούμε τέσσερις συν ένα, τέτοιους χώρους. Δηλαδή στο περίγραμμα σιδηροδρομική γραμμή, Βόλου, Σεφέρη, Αγιάς λειτούργησαν οι κινηματόγραφοι «Πανόραμα», «Αριζόνα», «Τέμπη», «Άνεση» και «Ακροπόλ» ως χειμερινός χώρος με οροφή που άνοιγε το καλοκαίρι.
Παρεμπιπτόντως να αναφέρω ότι η κατασκευή, η διαρρύθμιση, το ωράριο και ο τρόπος λειτουργίας ήταν παρόμοιος. Τραγούδι,- ότι πιο νέο και επιτυχημένο- με το άνοιγμα πριν την προβολή, στο διάλειμμα ή το τέλος, από τα τεράστια ηχεία που ήταν στις άκρες της τεράστιας τσιμεντένιας οθόνης, με την λευκή επιφάνεια στο εσωτερικό της, τα μεταλλικά καθίσματα με πλαστικό δεσμό πλεγμένα στη βάση και την πλάτη,. Το λεπτό λευκό χαλίκι στο έδαφος, η μικρή πιλοτή που στο πρώτο όροφο βρισκόταν η μηχανή και όλος ο εξοπλισμός του χειριστή με την τεχνική εμπειρία για κάθε είδους επέμβαση στην διαχείριση ή αποκατάσταση της ταινίας, στην ρύθμιση και επί τόπου επισκευή της μηχανής, και συνήθως κάτω το κυλικείο-μπαρ και το γνωστό …λεμονάδα, πορτοκαλάδα, πατατάκια, καλαμπόκια, πασατέμπο, ηλιόσπορα ορίστε… από τον περιφερόμενο νεαρό στο διάλειμμα, αλλά και σε άλλο σημείο του χώρου ανάλογα τον προσανατολισμό, το ταμείο στην είσοδο με το μεταλλικό ρολό για το ασφαλές κλείσιμο με την προθήκη δίπλα όπου «τα σήμερον και προσεχώς» και τις μεγαλύτερες θύρες εξόδου σύμφωνα και με τα ισχύοντα της νομοθεσίας, περίπου στο ύψος του περιβόλου που εμπόδιζε την θέα από το δρόμο αν και οι ταράτσες τριγύρω ήταν γεμάτες κόσμο! Παντού όλοι οι καλοί χωρούσαν!
Σκοτωμός τότε, χειμώνα καλοκαίρι ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Να θυμηθώ την ουρά για την προβολή της ταινίας «Υπολοχαγός Νατάσα» στον Διονύσια και παρόμοια εικόνα πότε- πότε στους άλλους χειμερινούς Γαλαξία, Ορφέα, Πάλλας, Βικτώρια, Ολύμπια.
Προχωρώντας στη δεκαετία του 70 η παρακμή ήρθε για όλους. Το περιστατικό συνέβη στον «Αριζόνα», αφού είχε αρχίσει η προβολή όπου αργοπορημένος στο ταμείο ρώτησα με κομμένη την ανάσα αν έχει θέσεις… για να πάρω την απάντηση από ένα γηραιό ταμία …βιάσου προλαβαίνεις… η βραδιά εξελίχθηκε σε τελείως ιδιωτική-πριβέ παράσταση, μιας και δεν ήμασταν πάνω από πέντε- έξι άτομα. Μια αναπάντεχη αποκλειστικότητα, η τελευταία, αφού δεν άνοιξε ποτέ ξανά το μεταλλικό ρολό της εισόδου.
Σήμερα υπάρχει ένα τουλάχιστον απομεινάρι από κείνους τους υπαίθριους χώρους και αν σκεφτώ πόσα ανάλογα κτίσματα σώθηκαν από τοπικούς υπεύθυνους θα απογοητευτώ και το ξεπερνώ μιας και όλοι αυτοί αποφεύγουν χώρους χωρίς φιγούρα, προβολή και μάχη για πρώτη θέση καθήμενων ή ορθίων…
Από την άλλη το τεχνικό επιμελητήριο που αγωνίζεται για ότι θεωρεί απαραίτητο και άξιο σωτηρίας το λιγότερο ενημερώνει την κοινή γνώμη σχετικά.
Ωστόσο και οι εκπαιδευτικοί, μέσα από τα συνδικαλιστικά όργανα των Δασκάλων, καθηγητών Γενικής και Τεχνικής εκπαίδευσης θα μπορούσαν να κάνουν μια παρέμβαση αφού όλες οι προτεινόμενες δραστηριότητες του πολλαπλού βιβλίου απαιτούν κατάλληλα περιβάλλοντα για απόκτηση δεξιοτήτων από τους μαθητές μας. Να η ευκαιρία λοιπόν για κάποιο απομεινάρι εκείνων των καλοκαιρινών χώρων, που η διατήρησή του θα πρόσφερε «γη και ύδωρ» όχι μόνο σε εκπαιδευτικά αντικείμενα θετικής κατεύθυνσης, αλλά δυνατότητα βιωματικής συμμετοχής σε κάθε μάθημα, πρόγραμμα, εκδήλωση για να μπορούμε να πετυχαίνουμε αυτό που και οι Νορβηγοί προτείνουν… να μάθουν οι μαθητές μας να γράφουν, να διαβάζουν, να σκέφτονται-κρίνουν και να αμφισβητούν! Μήπως να το προσπαθούσαμε;
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
