Υπάρχουν και τα Λαογραφικά Μουσεία!*

Σημείωμα με αφορμή την απομάκρυνση της διακόσμησης παραδοσιακού καφενείου που έκλεισε…

Γράφει ο Θεοφάνης Κουβούνας, Γεωπόνος – Εκπαιδευτικός

Η επιγραφή σε αναρτημένο κάδρο ενός παρόμοιου ιστορικού χώρου της Λάρισας έγραφε: το καφενείο είναι βουλή και ιατρείο!

Απόπειρα να έρθουν λοιπόν στην επιφάνεια εκείνα τα αντικείμενα που μαρτυρούν στιγμές απείρου κάλλους –ευχάριστες και στενάχωρες- χώρων, που λειτούργησε και δημιούργησε η παρέα δηλ. τραγούδια, αποφθέγματα λαϊκής σοφίας, ατάκες, σάτιρα, κοινωνική κριτική, πονεμένες ιστορίες και περιστατικά που πλήγωσαν την τοπική κοινωνία, αφηγήσεις με την τεχνική εμπειρία μοναδικών για την εποχή επιτευγμάτων, γλέντια, ανταμώματα, όλα τέλος πάντων αυτά που μεταφερόταν από στόμα σε στόμα στις επόμενες γενιές, κάτι που δεν προκύπτει στις μέρες μας και που ευτυχώς ανέλαβαν αυτό το ρόλο τα κατά τόπους Λαογραφικά Μουσεία -σε μικρές κοινότητες μάλιστα στεγασμένα στα επίσης κλειστά Δημοτικά σχολεία- για να σώσουν όπως- όπως ότι μπορούν.

Αναφερόμαστε τελικά σ’ αυτό που οι σπουδαγμένοι αποκάλεσαν Λαϊκό Πολιτισμό!

Ιδιαίτερη θέση στο συγκεκριμένο περιβάλλον κατέχουν κάδρα με φωτογραφίες, μεταξοτυπίες, πάντες κ.λπ. χωρίς να εξαιρούνται όλα τα υπόλοιπα όπως τραπέζια, καρέκλες, τραπεζομάντηλα, σερβίτσια κ.α.

Στην εν λόγω περίπτωση μπορούμε να δούμε τη γεωγραφία μιας ολόκληρης κοινωνίας που μετά το 1420 εκτοπίστηκε από την έδρα της, το Βαθύρεμα λόγω της άφιξης των Κονιάρων ή Κονιάρηδων κατοίκων από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας ανεξαρτήτως άλλων χαρακτηριστικών –σύμφωνα με την Μ. Ευθυμίου- για την ενδυνάμωση του τοπικού πληθυσμού που είχε αποδεκατιστεί από λοιμό στα πεδινά της Αγιάς Λάρισας και την περιπλάνησή της προς τα ορεινά σε διάφορες τοποθεσίες μέχρι να κατασταλάξει στα σημερινά όρια, από κάποια ιδιαίτερα κτίσματα, όπως ο ΑγιοΛιάς στην κορυφή του Κισσάβου και το Μελισσομάντρι στην περιοχή «Μαρκτσά».