Σε μια χώρα με 332 δήμους και 882 ληξιαρχεία, μόλις 165 δημοτικές ενότητες έχουν καταγράψει έστω μία γέννηση από τον Ιανουάριο έως σήμερα, αποτυπώνοντας την υπογεννητικότητα και το δημογραφικό ως τα μεγαλύτερα προβλήματα για το ελληνικό έθνος.
Η εικόνα αυτή αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο τη γεωγραφική διάσταση του δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.
Οι περιοχές με μηδενικές γεννήσεις
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι περιοχές στις οποίες δεν έχει καταγραφεί ούτε μία γέννηση από την αρχή του 2026.
Σύμφωνα με τα στοιχεία:
- 717 δημοτικές ενότητες εμφανίζουν μηδενικές γεννήσεις.
- 131 δήμοι ή δημοτικές ενότητες της ηπειρωτικής Ελλάδας (εκτός Αττικής και νησιών) δεν έχουν καταγράψει ούτε ένα νεογέννητο.
- Στην Αττική, 36 δημοτικές ενότητες εμφανίζουν μηδενικές γεννήσεις.
- Σε 59 νησιά της χώρας δεν έχει καταγραφεί καμία γέννηση.
Πρόκειται για μια εικόνα που αναδεικνύει όχι μόνο τη μείωση των γεννήσεων αλλά και τη συγκέντρωση του πληθυσμού σε όλο και λιγότερα αστικά κέντρα.
Σε πολλά μικρά νησιά, ορεινούς οικισμούς και απομακρυσμένες περιοχές, η απουσία γεννήσεων συνδέεται άμεσα με τη γήρανση του πληθυσμού και τη σταδιακή αποχώρηση των νεότερων ηλικιών προς τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Ελάχιστες γεννήσεις σε δεκάδες περιοχές
Ακόμη και στις περιοχές όπου καταγράφονται γεννήσεις, οι αριθμοί συχνά παραμένουν εξαιρετικά χαμηλοί.
Συγκεκριμένα:
- 62 δημοτικές ενότητες έχουν καταγράψει μόλις μία γέννηση από τον Ιανουάριο.
- 103 δημοτικές ενότητες έχουν καταγράψει δύο ή περισσότερες γεννήσεις.
Τα στοιχεία αυτά αποκαλύπτουν ότι σε μεγάλο τμήμα της ελληνικής επικράτειας η ανανέωση του πληθυσμού πραγματοποιείται με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για το μέλλον πολλών τοπικών κοινωνιών.
Οι πόλεις που συγκεντρώνουν τις γεννήσεις
Στον αντίποδα, οι γεννήσεις εξακολουθούν να συγκεντρώνονται σε λίγα μεγάλα αστικά κέντρα.
Μόλις έξι πόλεις καταγράφουν τετραψήφιο αριθμό γεννήσεων, ενώ άλλες 33 εμφανίζουν τριψήφιο αριθμό.
Η εικόνα αυτή αντανακλά τη μακροχρόνια τάση συγκέντρωσης πληθυσμού στα μεγάλα μητροπολιτικά κέντρα, όπου υπάρχουν περισσότερες θέσεις εργασίας, καλύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης, καθώς και μεγαλύτερες οικονομικές ευκαιρίες για τα νέα ζευγάρια.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα μεγαλύτερα μαιευτήρια της χώρας βρίσκονται στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και σε λίγες ακόμη μεγάλες πόλεις, όπου καταλήγει σημαντικό μέρος των τοκετών ακόμη και από γειτονικούς νομούς.
Η Ελλάδα γερνά
Τα στοιχεία των γεννήσεων έρχονται να προστεθούν σε μια σειρά δεικτών που καταδεικνύουν τη δημογραφική επιδείνωση της χώρας.
Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία σε καθεστώς φυσικής μείωσης του πληθυσμού, καθώς οι θάνατοι υπερβαίνουν σταθερά τις γεννήσεις.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι γεννήσεις ξεπερνούσαν τις 140.000 ετησίως. Σήμερα ο αριθμός τους έχει υποχωρήσει σε επίπεδα που κυμαίνονται γύρω στις 60.000 με 70.000 ετησίως, ενώ η γονιμότητα παραμένει σημαντικά χαμηλότερη από το όριο αναπλήρωσης του πληθυσμού, που υπολογίζεται σε 2,1 παιδιά ανά γυναίκα.
Παράλληλα, αυξάνεται συνεχώς το ποσοστό των ηλικιωμένων στον συνολικό πληθυσμό, ενώ μειώνεται το ποσοστό των παιδιών και των νέων.
Οι δημογράφοι επισημαίνουν ότι η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά στην Ελλάδα εμφανίζεται με μεγαλύτερη ένταση εξαιτίας της οικονομικής κρίσης της προηγούμενης δεκαετίας, της μετανάστευσης νέων ανθρώπων στο εξωτερικό και της δυσκολίας των νέων ζευγαριών να αποκτήσουν παιδιά σε νεαρή ηλικία.
Οι λόγοι πίσω από τη μείωση των γεννήσεων
Η υπογεννητικότητα αποτελεί ένα σύνθετο φαινόμενο με οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις.
Το υψηλό κόστος στέγασης, η αβεβαιότητα στην αγορά εργασίας, η δυσκολία εξεύρεσης παιδικών σταθμών, η καθυστέρηση δημιουργίας οικογένειας και η αύξηση της μέσης ηλικίας τεκνοποίησης συγκαταλέγονται στους βασικούς παράγοντες που επηρεάζουν τις αποφάσεις των νέων ζευγαριών.
Το γεγονός ότι σε 717 δημοτικές ενότητες δεν έχει καταγραφεί ούτε μία γέννηση από την αρχή του 2026 δείχνει πως η υπογεννητικότητα δεν είναι μόνο ζήτημα συνολικού αριθμού γεννήσεων, αλλά και ζήτημα χωρικής κατανομής του πληθυσμού.
Και αν το κλάμα ενός νεογέννητου θεωρείται διαχρονικά σύμβολο ζωής και συνέχειας, ο χάρτης των γεννήσεων του 2026 δείχνει ότι σε μεγάλο μέρος της ελληνικής επικράτειας αυτή η φωνή ακούγεται όλο και πιο σπάνια.
Πηγή: newsbomb.gr
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
