Κάθε θρησκεία έχει αφήγημα…
το αφήγημα του χριστιανισμού…
ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο…
μέσω αγάπης και θυσίας…
από φιλοσοφική σκοπιά…
η ανατροπή της λογικής της ισχύος…
δεν δοξάζει τον ισχυρό αυτοκράτορα…
αλλά τον σταυρωμένο…
δεν παρουσιάζει νικητή εκείνον που κατακτά…
αλλά εκείνον που θυσιάζεται…
η εξουσία αντικαθίσταται από τη διακονία…
η εκδίκηση από τη συγχώρεση…
και ο ΠΛΟΥΤΟΣ από την ελεημοσύνη…
ο Μέγας Κωνσταντίνος…
πριν γίνει από την Εκκλησία Μέγας…
ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας…
αντιλαμβανόμενος τη δυναμική της νέας θρησκείας…
με το Διάταγμα των Μεδιολάνων…
νομιμοποίησε τον χριστιανισμό…
δίνοντας τέλος στους διωγμούς…
η καθιέρωση του Χριστιανισμού…
ως επίσημης θρησκείας…
έγινε αργότερα από τον Θεοδόσιο Α’…
η νέα θρησκεία…
υπήρξε πρόθυμη να τιμήσει τον Κωνσταντίνο ως Μέγα…
κάνοντας μάλλον τα στραβά μάτια…
στη ζωή του μέχρι τότε…
που εκτός από τις εκτελέσεις…
του γιου του Κρίσπου και της συζύγου του Φαύστας…
περιλάμβανε μία ζωή γεμάτη αίμα και ρωμαϊκή λαγνεία…
πολύ μακριά φυσικά…
από τα διδάγματα του Χριστιανισμού…
το ζήτημα…
της σχέσης πολιτικής και εκκλησίας…
είναι διαχρονικό…
από τη βυζαντινή εποχή μέχρι σήμερα…
η θρησκευτική νομιμοποίηση…
μπορούσε να ενισχύσει την πολιτική εξουσία…
η πολιτική εξουσία…
που βρέθηκε απέναντι από την Εκκλησία…
οδηγήθηκε σε ήττα…
θυμίζω την παραίτηση Τρίτση για την εκκλησιαστική περιουσία τη δεκαετία ‘80…
τον Ανδρέα Παπανδρέου ηττημένο…
και να καθιερώνει…
την έλευση του Αγίου φωτός από τα Ιεροσόλυμα…
με τιμές αρχηγού κράτους από τότε…
οι επισκέψεις πολιτικών σε μητροπολίτες…
με αύξηση κατά την προεκλογική περίοδο…
για την απαραίτητη φωτογραφία…
η παρουσία τους σε θρησκευτικές τελετές…
οι δημόσιες σχέσεις με εκκλησιαστικούς παράγοντες…
είναι μηνύματα…
προς ένα εκλογικό ακροατήριο…
που θα αποδώσουν στην κάλπη…
όταν ο χριστιανισμός…
από θρησκεία των κατατρεγμένων…
έγινε θρησκεία αυτοκρατοριών και κρατών…
συνυπάρχει με την πολιτική ισχύ…
τον πλούτο και την εξουσία…
ανάμεσα στο αφήγημα του Ευαγγελίου…
και στην ιστορική πρακτική των θεσμών που το εκπροσώπησαν…
χάσμα…
ένας δάσκαλος…
δημιουργεί το μέλλον…
ένας νέος γιατρός του ΕΣΥ…
σώζει…
αμείβονται μετά βίας 1.200 ευρώ το μήνα…
μετά τις 15 του μήνα…
οικογένειες μετράνε τα κέρματα για τα βασικά αγαθά…
φυσιολογικό θεωρείται 13 και 16 ώρες δουλειάς…
η κυβέρνηση της ΝΔ…
αυξάνει τους μισθούς των ιεραρχών…
5.000 ευρώ…
το ερώτημα δεν είναι γιατί η πολιτική εξουσία το κάνει…
το ξέρουμε…
το ερώτημα είναι γιατί η Εκκλησία το ΑΠΟΔΕΧΕΤΑΙ…
δεν νιώθει την πρόκληση…
πόσο αποκομμένη μπορεί να είναι από τον Άνθρωπο…
τον καθημερινό αγώνα…
την πραγματική ζωή που αυτός ζει…
πού βρίσκεται η ταπεινότητα…
το Χριστό…
αν θυμάμαι καλά…
στη Φάτνη τον βρίσκω κάθε Χριστούγεννα…
όχι σε πεντάστερο…
όταν η εκκλησιαστική ηγεσία…
αποδέχεται προνόμια και οικονομικές διευκολύνσεις…
σε περιόδους που μεγάλα τμήματα της κοινωνίας…
δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες…
δημιουργείται μια εικόνα…
που…
και το λέω κομψά…
απέχει αισθητά από το ευαγγελικό πρότυπο της λιτότητας…
ταιριάζει καλύτερα…
στο «Πρωτοχρονιάτικο» του Βάρναλη…
«Σαράντα σβέρκοι βοδινοί με λαδωμένες μπούκλες,
ντυμένοι στα μαλάματα κι επίσημοι κι ωραίοι…
[…] καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Όξ’ ο κοσμάκης φώναζε: «Πεινάμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες·
κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυραίοι
ανοίξαν τα παράθυρα και κράξαν:
Είστε αθέοι»…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
