Η κορυφαία ενδεκάδα παικτών που δεν κατέκτησε ποτέ Παγκόσμιο Κύπελλο

Για πολλούς ίσως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του ποδοσφαίρου, πλησιάζοντας τα 1.000 γκολ στην καριέρα του. Ο λόγος για τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον άνθρωπο που έχει κερδίσει τα πάντα, εκτός από Μουντιάλ. Λαμβάνει μέρος σε τελική φάση για έκτη φορά. Θα είναι η “τυχερή”;

Με τον συγκεκριμένο βέβαια δεν ξέρουμε αν θα είναι και η τελευταία. Επειδή είναι ακόμα ενεργός δεν έχει συμπεριληφθεί στη λίστα. Αν το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 δεν καταλήξει στα χέρια της Πορτογαλίας, θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για το αρχικό σχήμα.

Ας δούμε την (υποκειμενικά) κορυφαία ενδεκάδα παικτών (σε διάταξη 4-1-4-1) που δεν κράτησαν ποτέ το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Τερματοφύλακας: Λεβ Γιασίν – Σοβιετική Ένωση
Ο μοναδικός τερματοφύλακας που έχει κατακτήσει την Χρυσή Μπάλα. Με τη Σοβιετική Ένωση πανηγύρισε το Euro του 1962, ενώ στο στήθος του κρέμασε και ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, το 1956 στη Μελβούρνη. Καλύτερη θέση σε Μουντιάλ η 4η, το 1966.

Δεξιός μπακ: Μαϊκόν – Βραζιλία
Συνεχιστής της μακράς παράδοσης που έχει η Βραζιλία στο να βγάζει σπουδαίους παίκτες (και) στη συγκεκριμένη θέση. Κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα το 2005 και το 2007, όπως και το Confederation το 2004 και το 2009, ποτέ όμως το Παγκόσμιο. Καλύτερη θέση σε Μουντιάλ η 4η, το 2014.

Κεντρικός αμυντικός: Ρόναλντ Κούμαν – Ολλανδία
Ο άνθρωπος που χάρισε στην Μπαρτσελόνα το πρώτο Champions League στην ιστορία της (σκοράροντας με απευθείας χτύπημα φάουλ στον τελικό με αντίπαλο τη Σαμπντόρια) και στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης το 1988. Καλύτερη θέση σε Παγκόσμιο η 4η το 1994.

Κεντρικός αμυντικός: Τζαντσίντο Φακέτι – Ιταλία
Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ως αριστερός μπακ, ωστόσο στα τελευταία χρόνια συνέκλινε, αναλαμβάνοντας ρόλο αριστερού στόπερ. Θα μπορούσε να αλλάξει θέση και με τον επόμενο της λίστας. Με την Εθνική κατέκτησε ως αρχηγός το Euro του 1968. Καλύτερη θέση σε Μουντιάλ η 2η, το 1970.

Αριστερός μπακ: Πάολο Μαλντίνι – Ιταλία
Με τη Μίλαν κατέκτησε τα πάντα σε Ιταλία και Ευρώπη, τίποτα όμως με την φανέλα της Εθνικής, παρά το γεγονός πως έλαβε μέρος σε τέσσερα Μουντιάλ και τρία Euro. Καλύτερη θέση σε Παγκόσμιο η 2η, το 1994.

Κεντρικός χαφ: Φρανκ Ράικαρντ – Ολλανδία
Με τη Μίλαν, έχοντας συμπαίκτες τους συμπατριώτες του Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν, κατέκτησε την Ευρώπη και τον Κόσμο, με την Εθνική ομάδα όμως περιορίστηκε σε ένα Euro το 1988. Καλύτερη θέση σε Παγκόσμιο η 4η, το 1994.

Δεξιός χαφ-εξτρέμ: Αλφρέντο Ντι Στέφανο – Αργεντινή / Ισπανία
Γεννημένος στην Αργεντινή αποκτώντας στην πορεία Ισπανική υπηκοότητα. Με την “Seleccion” κατέκτησε ένα Κόπα Αμέρικα το 1947, τίποτα όμως με τη “Ρόχα”, με την οποία αγωνίστηκε στα δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’50. Δεν αγωνίστηκε μάλιστα ποτέ σε Παγκόσμιο.

Κεντρικός επιθετικός χαφ: Γιόχαν Κρόιφ – Ολλανδία
Αγωνιζόμενος με τον Άγιαξ και την εθνική Ολλανδίας, ο “προφήτης των γκολ” όπως τον αποκαλούσαν, εξέλιξε το ποδόσφαιρο, χωρίς όμως να καταφέρει με τους “Οράνιε” να κερδίσει κάποια μεγάλη διοργάνωση. Το 1974 ήταν μέλος της ομάδας που έχασε στον τελικό του Μουντιάλ από τη Δυτική Γερμανία.

Κεντρικός επιθετικός χαφ: Μισέλ Πλατινί – Γαλλία
Κατέστησε την εθνική Γαλλίας ανταγωνιστική μετά από πολλά χρόνια, ωστόσο η “επανάσταση” σταμάτησε στην κατάκτηση του Euro 1984. Καλύτερη θέση σε Μουντιάλ η 3η, το 1986.

Αριστερός χαφ-εξτρέμ: Ρομπέρτο Μπάτζο – Ιταλία
Έλαβε μέρος σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα καταφέρνοντας κάθε φορά να λάμψει. Κυρίως σε εκείνο που τον σημάδεψε, το 1994, όταν ήταν εξ αυτών που αστόχησαν στη διαδικασία των πέναλτι, στον τελικό, στα γήπεδα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Επιθετικός: Μάρκο Φαν Μπάστεν – Ολλανδία
Ένας ακόμα “Οράνιε”, χτυπημένος από την κατάρα των Μουντιάλ που “κυνηγάει” την Ολλανδία. Η παγκόσμια ποδοσφαιρική σκηνή θυμάται το τέρμα που σημείωσε στον τελικό του Euro 1988, ωστόσο σε Μουντιάλ δεν κατάφερε να αφήσει το σημάδι του. Καλύτερη θέση σε Παγκόσμιο η φάση των “16” το 1990.

Επειδή κάθε μεγάλη ομάδα έχει ανάγκη από εναλλακτικές επιλογές, παραθέτουμε συνοπτικά και τον πάγκο: Πίτερ Σμάιχελ (Δανία), Φερνάντο Ιέρο (Ισπανία), Τζον Τέρι (Αγγλία), Ρουντ Κρολ (Ολλανδία), Ντέιβιντ Μπέκαμ (Αγγλία), Φαλκάο (Βραζιλία), Ζίκο (Βραζιλία), Ρουντ Γκούλιτ (Ολλανδία), Τζορτζ Μπεστ (Αγγλία), Φέρεντς Πούσκας (Ουγγαρία), Εουσέμπιο (Πορτογαλία), Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε (Δυτικη Γερμανία).