Της Εύας Μπουτζέτη – Πανίδου
Οι δρόμοι των ελληνικών πόλεων άλλαξαν μέσα σε λίγα χρόνια. Εκεί όπου κάποτε έβλεπες παιδιά να περπατούν, οικογένειες να κάνουν βόλτα και ηλικιωμένους να κινούνται ήρεμα στις γειτονιές, σήμερα κυριαρχεί μια εικόνα επικίνδυνη και τρομακτική. Ηλεκτρικά πατίνια που κινούνται ανεξέλεγκτα ανάμεσα σε πεζούς, αυτοκίνητα και μικρά παιδιά. Μια ξενόφερτη συνήθεια εισέβαλε βίαια στην καθημερινότητά μας και παρουσιάστηκε ως «σύγχρονος τρόπος μετακίνησης». Όμως πίσω από τη βιτρίνα της μόδας κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: τραυματισμοί, σοβαρά ατυχήματα, μόνιμες αναπηρίες και δυστυχώς ανθρώπινες ζωές που χάνονται άδικα.
Και το πιο τραγικό είναι ότι τα περισσότερα θύματα είναι νέοι άνθρωποι. Αγόρια και κορίτσια που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους. Παιδιά που το πρωί γελούσαν με τους φίλους τους και λίγες ώρες αργότερα βρέθηκαν σε μια μονάδα εντατικής θεραπείας. Γονείς που μέσα σε ένα δευτερόλεπτο είδαν τα όνειρά τους να μετατρέπονται σε εφιάλτη.
Στην Ελλάδα τα περιστατικά αυξάνονται με ανησυχητικό ρυθμό. Νοσοκομεία μεγάλων πόλεων καταγράφουν συνεχώς τραυματισμούς από ηλεκτρικά πατίνια, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, σοβαρά κατάγματα, τραυματισμούς στη σπονδυλική στήλη και εσωτερικές αιμορραγίες. Οι γιατροί προειδοποιούν ότι η έλλειψη κράνους πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο θανάτου ή μόνιμης αναπηρίας. Πρόσφατο τραγικό περιστατικό στα Μακρίσια της Ηλείας συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα, όταν νέος άνθρωπος έχασε τη ζωή του ύστερα από ατύχημα με ηλεκτρικό πατίνι. Λίγες ημέρες νωρίτερα είχε φύγει από το σπίτι του όπως κάθε νέος άνθρωπος, με σχέδια, όνειρα και ολόκληρη τη ζωή μπροστά του. Κανείς δεν φανταζόταν ότι η διαδρομή εκείνη θα ήταν η τελευταία.
Στη Λάρισα το πρόβλημα έχει πάρει πλέον ανησυχητικές διαστάσεις. Μια απλή βόλτα στο κέντρο και στις γειτονιές αρκεί για να διαπιστώσει κανείς το χάος. Ανήλικοι χωρίς κράνος, πολλές φορές δύο παιδιά πάνω στο ίδιο πατίνι, κινούνται με μεγάλη ταχύτητα ανάμεσα σε πεζούς και οχήματα. Πατίνια «πειραγμένα» που ξεπερνούν τα προβλεπόμενα όρια, παιδιά που παραβιάζουν σηματοδότες, ανεβαίνουν σε πεζοδρόμια και περνούν ξυστά από ηλικιωμένους ανθρώπους που δεν προλαβαίνουν ούτε να αντιδράσουν. Και όμως, η αστυνόμευση παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη. Οι εικόνες αυτές επαναλαμβάνονται καθημερινά μπροστά στα μάτια όλων.
Και εύλογα γεννάται το ερώτημα: Τι περιμένουμε; Να χαθούν κι άλλα παιδιά για να κινητοποιηθούμε;
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Στο εξωτερικό, χώρες που υιοθέτησαν μαζικά τα ηλεκτρικά πατίνια βρέθηκαν αντιμέτωπες με τραγικές συνέπειες. Στη Γαλλία καταγράφηκαν τα τελευταία χρόνια δεκάδες θάνατοι και χιλιάδες τραυματισμοί, γεγονός που οδήγησε το Παρίσι να απαγορεύσει τα ενοικιαζόμενα ηλεκτρικά πατίνια έπειτα από δημοψήφισμα των πολιτών. Στη Βρετανία οι αρχές προειδοποιούν συνεχώς για τη ραγδαία αύξηση σοβαρών τραυματισμών σε ανηλίκους, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες τα επείγοντα περιστατικά από ηλεκτρικά πατίνια έχουν εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια, κυρίως σε νέους ηλικίας 14 έως 18 ετών.
Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες εφαρμόζονται ήδη αυστηροί κανόνες, υποχρεωτικό κράνος, περιορισμοί ηλικίας, βαριά πρόστιμα και απαγόρευση κυκλοφορίας σε πεζοδρόμια. Γιατί εκεί κατάλαβαν έγκαιρα ότι η ανθρώπινη ζωή αξίζει περισσότερο από μια επικίνδυνη «μόδα».
Στην Ελλάδα φαίνεται ότι η Πολιτεία αρχίζει επιτέλους να αντιλαμβάνεται το μέγεθος του προβλήματος. Ο αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών και Υποδομών Κώστας Κυρανάκης ανακοίνωσε στη Βουλή ότι το επόμενο διάστημα κατατίθεται νομοσχέδιο που προβλέπει πλήρη απαγόρευση της χρήσης ηλεκτρικών πατινιών από ανηλίκους, υποχρεωτική ασφάλιση των αναβατών και αυστηρές κυρώσεις για εταιρείες που διαθέτουν πατίνια τα οποία αναπτύσσουν ταχύτητες άνω των 25 χιλιομέτρων την ώρα. Η εξέλιξη αυτή κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση και αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι το πρόβλημα έχει πλέον λάβει σοβαρές διαστάσεις. Ωστόσο, ακόμη και ο καλύτερος νόμος θα παραμείνει γράμμα κενό αν δεν συνοδευτεί από ουσιαστικούς ελέγχους, συστηματική αστυνόμευση και καθημερινή εφαρμογή στην πράξη.
Η ευθύνη της αστυνομίας και ιδιαίτερα της Τροχαίας είναι τεράστια. Οι έλεγχοι στους δρόμους είναι ελάχιστοι. Η παραβατικότητα αντιμετωπίζεται συχνά με αδιαφορία. Παιδιά οδηγούν ανεξέλεγκτα χωρίς να φοβούνται καμία συνέπεια. Και όσο η πολιτεία παραμένει απούσα, τόσο οι κίνδυνοι μεγαλώνουν.
Όμως δεν ευθύνεται μόνο το κράτος. Τεράστια ευθύνη έχουν και οι ίδιοι οι γονείς. Γιατί δεν γίνεται να αγοράζεις στον «κανακάρη» σου ένα ηλεκτρικό πατίνι υψηλής ταχύτητας, πολλές φορές από το υστέρημά σου, και μετά να εμφανίζεσαι συντετριμμένος όταν συμβεί το μοιραίο. Η αγάπη δεν είναι η άκριτη ικανοποίηση κάθε επιθυμίας του παιδιού. Αγάπη είναι να βάζεις όρια. Να προστατεύεις. Να λες «όχι» όταν χρειάζεται.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν ο γιος μου, έφηβος τότε, μου ζήτησε να αγοράσει μοτοσυκλέτα. Του απάντησα με απόλυτη σοβαρότητα: «Θέμη, μηχανή θα πάρεις μόνο πάνω από το πτώμα μου». Το θέμα τελείωσε εκεί. Δεν μου το ξαναζήτησε ποτέ. Ίσως τότε να με θεώρησε αυστηρή. Σήμερα όμως ξέρω ότι έκανα το καθήκον μου ως μητέρα. Γιατί ο γονιός δεν είναι εκείνος που χαϊδεύει αυτιά. Είναι εκείνος που σώζει το παιδί του ακόμη κι όταν χρειάζεται να γίνει δυσάρεστος.
Δυστυχώς σήμερα πολλοί γονείς αδιαφορούν. Βλέπουν τα παιδιά τους να κυκλοφορούν χωρίς κράνος, χωρίς προστασία, με επικίνδυνη ταχύτητα και σιωπούν. Μέχρι να έρθει η τραγωδία. Και τότε τα δάκρυα δεν αρκούν για να σβήσουν την ευθύνη.
Εξίσου σημαντικός είναι και ο ρόλος του σχολείου. Το σχολείο δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στη μετάδοση γνώσεων. Οφείλει να διδάσκει υπευθυνότητα, σεβασμό και οδική παιδεία. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να επιμένουν σε κάθε ευκαιρία για τους κινδύνους των ηλεκτρικών πατινιών, να ενημερώνουν τα παιδιά, να οργανώνουν δράσεις πρόληψης, να καλούν ειδικούς της Τροχαίας και γιατρούς ώστε οι μαθητές να κατανοούν τι πραγματικά σημαίνει ένα ατύχημα.
Γιατί πίσω από κάθε τραυματισμό δεν υπάρχει μόνο ένας αριθμός. Υπάρχει ένα παιδί που μπορεί να μείνει ανάπηρο. Υπάρχει ένας νέος άνθρωπος που ίσως να μην ξαναπερπατήσει ποτέ. Υπάρχει μια οικογένεια που μπορεί να κουβαλά έναν σταυρό για ολόκληρη τη ζωή της.
Και ας σταματήσουμε επιτέλους να αντιγράφουμε άκριτα κάθε ξενόφερτη συνήθεια μόνο και μόνο επειδή φαίνεται «μοντέρνα». Υπάρχουν τόσα σπουδαία πράγματα να μιμηθούμε από το εξωτερικό, την παιδεία, τον σεβασμό στους νόμους, την προστασία των πεζών, την πειθαρχία, την ευθύνη. Αντί γι’ αυτά, επιλέγουμε συχνά τις πιο επικίνδυνες και επιπόλαιες συνήθειες.
Η κοινωνία μας χρειάζεται αφύπνιση πριν θρηνήσουμε κι άλλα παιδιά.
- Χρειάζεται γονείς που να τολμούν να λένε «όχι».
• Χρειάζεται σχολεία που να μορφώνουν υπεύθυνους πολίτες.
• Χρειάζεται αστυνομία που να εφαρμόζει τον νόμο.
• Χρειάζεται κράτος που να προλαμβάνει αντί να εμφανίζεται μόνο μετά την τραγωδία.
Γιατί οι δρόμοι δεν είναι πίστα παιχνιδιού. Και τα παιδιά μας δεν πρέπει να γίνουν τα επόμενα θύματα μιας επικίνδυνης μόδας που για χρόνια κυκλοφορούσε χωρίς ουσιαστικούς κανόνες και χωρίς επαρκή έλεγχο.
Ας ξυπνήσουμε τώρα. Πριν μια ακόμη οικογένεια ντυθεί στα μαύρα. Πριν μια ακόμη μάνα κλάψει πάνω από το παιδί της. Πριν χαθούν κι άλλα όνειρα νέων ανθρώπων που είχαν ολόκληρη τη ζωή μπροστά τους.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
