Ο Νίκος Σταυρίδης υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές του ελληνικού κινηματογράφου, με ρόλους που άφησαν εποχή και μια καλλιτεχνική παρουσία που εξακολουθεί να προκαλεί γέλιο αλλά και νοσταλγία. Πίσω όμως από τον αγαπημένο ηθοποιό υπήρχε πάντα ο άνθρωπος, ο πατέρας, η οικογενειακή πλευρά του, που το κοινό δεν είχε τη δυνατότητα να γνωρίσει σε βάθος.
Σε μια σπάνια συνέντευξη, ο Λευτέρης Παυλίδης, γιος της τελευταίας συντρόφου του Νίκου Σταυρίδη, της Αμφιτρίτης, ανοίγει το… μπαούλο των αναμνήσεων και μοιράζεται στιγμές, εικόνες και συναισθήματα που δεν έφτασαν ποτέ στη μεγάλη οθόνη.
Όταν γνώρισε τη μητέρα σας, καταλάβατε από την πρώτη στιγμή ότι δημιουργήθηκε κάτι ξεχωριστό μεταξύ τους;
Είχαν δεκατρία χρόνια διαφορά, αλλά «έδεσαν» αμέσως. Έπειτα από λίγο καιρό, η μητέρα μου χώρισε από τον πατέρα μου και δημιούργησε δεσμό με τον Νίκο. Εκείνος ήθελε πολύ να βρει μια οικογένεια, το είχε ανάγκη, διότι και οι τρεις γάμοι του είχαν αποτύχει και η κόρη του, η Δανάη, βρισκόταν στο εξωτερικό.
Η μάνα μου ήταν ωραία γυναίκα και εξαιρετική νοικοκυρά. Δεν παντρεύτηκαν ποτέ, αλλά έζησαν μαζί μέχρι το τέλος.
Ο κόσμος γνώρισε τον Νίκο Σταυρίδη μέσα από τους ρόλους και την κωμική του πλευρά. Εσείς όμως τον ζήσατε μέσα στο σπίτι. Πώς ήταν στην καθημερινότητά του, μακριά από τα φώτα και τις κάμερες;
Μέναμε στην Κυψέλη. Είχε πάρα πολύ χιούμορ, σπάγαμε πολλή πλάκα συνέχεια. Θυμάμαι πως, όταν τρώγαμε, έκανε γκριμάτσες και πετούσε απίστευτες ατάκες. Παρότι είχε ζάχαρο και ταλαιπωρούνταν καθημερινά, του άρεσε να μας κάνει να γελάμε.
Από μικρό με έμαθε να δένω τη γραβάτα μου και μου έλεγε να κουμπώνω πάντα το πάνω κουμπί στο πουκάμισο. Με αγάπησε σαν γιο του. Είχε ανάγκη από μια οικογένεια και προσπαθούσε πολύ να δεθούμε.
Όταν πηγαίναμε στον Γιώργο Ζαμπέτα, μας έβαζε εμάς τα μικρά να χορεύουμε και μας φώναζε: «Όμορφα, όμορφα».
Πόσο σοβαρά αντιμετώπιζε τη δουλειά του πίσω από την εικόνα του αυθόρμητου κωμικού;
Ήταν πολύ τελειομανής. Μόλις ερχόταν το σενάριο, κλεινόταν στο δωμάτιο για να το διαβάσει και μας έλεγε: «Μη με ενοχλήσει κανείς». Αν δεν του άρεσε το σενάριο, το επέστρεφε. Είχε απορρίψει πολλά σενάρια, δεν έπαιζε ό,τι κι ό,τι. Μελετούσε πολύ και έμπαινε στο πετσί του ρόλου. Του έγραφαν τα σκετσάκια, όμως εκείνος πάντα αυτοσχεδίαζε. Ήξερε να προκαλεί το γέλιο. Θυμάμαι ότι μιμούνταν τον Γιώργο Παπανδρέου και μόλις έβγαινε στη σκηνή, γινόταν χαμός από κάτω.
Μεγαλώνοντας δίπλα σε έναν τόσο σπουδαίο και αγαπημένο ηθοποιό, υπήρξε ποτέ στιγμή που να σκεφτήκατε σοβαρά να ακολουθήσετε κι εσείς τον δρόμο της υποκριτικής;
Έπαιξα σε κάποιες ταινιούλες, το κυνήγησα, πήγα και σε δραματική σχολή. Εκεί ήμουν μαζί με τη Ρένα Παγκράτη, η οποία με θεωρούσε πολύ καλό ηθοποιό. Όμως, κάποια στιγμή απογοητεύτηκα, γιατί έβλεπα τον Σταύρο Παράβα, που μέναμε στην ίδια πολυκατοικία, να μην έχει να πληρώσει ούτε τα κοινόχρηστα. Απογοητεύτηκα και απομακρύνθηκα από την υποκριτική. Και η σύνταξη του Νίκου ήταν ένα δράμα.
Πηγή espresso
Πηγή: gossip-tv.gr
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
