Ιστορία καθημερινή…
έχει επαναληφθεί…
είναι από εκείνες…
που μια κοινωνία αποκαλύπτεται ολόκληρη…
σε λίγα τετραγωνικά ασφάλτου…
δύο μπλε γραμμές…
Τετάρτη, 1 το μεσημέρι…
σε γνωστό πολυκατάστημα…
δύο θέσεις ΑμεΑ…
ένα αυτοκίνητο…
σταθμευμένο από τον οδηγό του…
διαγώνια…
ώστε να καταλαμβάνει…
όχι τη μία…
αλλά και τις δύο θέσεις ΑμεΑ που υπήρχαν…
η οδηγός του οχήματος…
αδιάφορο φυσικά το φύλο…
που κανένα ρόλο δεν παίζει σε τέτοιες συμπεριφορές…
αποφάσισε πως όχι μόνο δικαιούται να παρκάρει σε θέση ΑμεΑ…
επειδή ήταν πιο κοντά στην είσοδο του καταστήματος…
αλλά και ποιος ο λόγος να παρκάρει σωστά…
μήπως μείνει έστω η άλλη θέση…
για κάποιον που τη χρειάζεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ…
κατέλαβε και τις δύο θέσεις μαζί…
με εκείνη τη σιγουριά του ανθρώπου…
που δεν αισθάνεται πως στερεί κάτι από κανέναν…
το πρόβλημα δεν είναι μόνο η αντικοινωνική συμπεριφορά…
είναι ότι ο άλλος έχει πάψει να υπάρχει μέσα στη σκέψη μας…
μέχρι να την πλησιάσω…
είχε μπει ήδη στο αυτοκίνητο και έφευγε…
πρόλαβα να δω…
στα χέρια της…
ένα μικρό κουτί…
δύο θέσεις ΑμεΑ…
για ένα μικρό κουτί…
που θα μπορούσε να μεταφερθεί χιλιόμετρα…
και τα χέρια να παραμείνουν ξεκούραστα…
δύο θέσεις ΑμεΑ…
και μία οδηγός…
που δε νοιάστηκε…
πατώντας διαγώνια δύο θέσεις ΑμεΑ…
σε ένα σποτ του εξωτερικού…
στη δανέζικη τηλεόραση νομίζω ήταν…
ένας τύπος πάρκαρε παράνομα σε μία θέση ΑμεΑ…
στο κάτω τμήμα της οθόνης…
έγραφε…
«τώρα που έχεις πάρει τη θέση μου…
θέλεις να πάρεις και την αναπηρία μου»…
δύο θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ…
για ένα ελαφρύ κουτί…
και δύο βήματα λιγότερα περπάτημα…
αναρωτήθηκα για την απανθρωπιά και έλλειψη ενσυναίσθησης…
βλέποντας την κυρία να πατάει γκάζι και να φεύγει…
μετά θυμήθηκα…
δηλώσεις σαν αυτές του δημοσιογράφου ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας…
περί «ειδικών κέντρων» για αναπήρους…
και κει αντιλήφθηκα…
πως η κοινωνία μας ακόμη αντιμετωπίζει την αναπηρία…
σαν κάτι που πρέπει να απομονωθεί…
να κρυφτεί…
να μεταφερθεί «κάπου αλλού»…
αρκεί να μη διαταράσσει την ψευδαίσθηση της κανονικότητας…
μόνο που η αναπηρία δεν είναι πρόβλημα προς διαχείριση…
πρόβλημα είναι η έλλειψη παιδείας…
η απουσία ενσυναίσθησης…
η αδυναμία να μπεις έστω για λίγα δευτερόλεπτα στη θέση του άλλου…
ο άνθρωπος που χρειάζεται εκείνη τη θέση πάρκινγκ…
δεν ζητά προνόμιο…
ζητά πρόσβαση…
ζητά αξιοπρέπεια…
ζητά το αυτονόητο δικαίωμα…
να υπάρξει μέσα σε μια πόλη που έχει χτιστεί…
λες και δεν τον υπολογίζει πουθενά…
η συμπερίληψη δεν είναι λέξη για συνέδρια, ευρωπαϊκά προγράμματα και τηλεοπτικές δηλώσεις…
είναι καθημερινή πράξη…
είναι να μη σταθμεύεις στη ράμπα…
να μη κοιτάς τον ανάπηρο άνθρωπο με οίκτο ή αμηχανία…
να καταλαβαίνεις πως μια κοινωνία κρίνεται…
από το αν αφήνει χώρο στους ανθρώπους …
που καθημερινά δίνουν μάχη για πράγματα…
που οι υπόλοιποι θεωρούμε δεδομένα.
ζούμε σε μία χώρα…
που θυμούνται τους αναπήρους στις παρελάσεις, στις επετείους ή στις κάμερες…
την υπόλοιπη ώρα…
τούς κλείνουν ράμπες, πεζοδρόμια, θέσεις στάθμευσης, δουλειές, ευκαιρίες και τελικά την ίδια τη συμμετοχή στη ζωή…
το πιο θλιβερό δεν είναι η γυναίκα που πάρκαρε σε δύο θέσεις ΑμεΑ…
είναι ότι πιθανότατα έφυγε χωρίς καν να καταλάβει τι έκανε…
και όταν η έλλειψη ενσυναίσθησης γίνεται καθημερινότητα…
τότε η βαρβαρότητα παύει να σοκάρει…
γίνεται συνήθεια…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
