Γιώργος Χριστοδούλου: Η συγγραφή, η σκηνοθεσία και το τάμα για τα παιδιά του

Πώς ξεκίνησες να γράφεις;

Από το σχολείο έγραφα ιστορίες με διαλόγους, δεν είχα όμως την αυτοπεποίθηση ότι θα ανεβάσω δικό μου έργο. Με έπεισε να το κάνω η Μαρία Προϊστάκη [σ.σ.: ηθοποιός και σύζυγός του]. Το ξεκίνησα με τη λογική του ηθοποιού: ήθελα να γράψω ιστορίες, ρόλους και δεδομένες συνθήκες που να έχουν ενδιαφέρον για μένα αν έπαιζα. Τελικά δεν έχω παίξει ποτέ σε δικό μου έργο, μια φορά έχω κάνει αντικατάσταση και δεινοπάθησα. Μου φαινόταν περίεργο το ότι πρέπει να πω το κείμενο που έχω γράψει εγώ, με δυσκόλεψε η εμπειρία. Δεν ξέρω αν θα το ξαναδοκίμαζα.

Όταν γράφεις ένα έργο, το φαντάζεσαι και πώς θα μπορούσε να ανέβει στη σκηνή;

Πάντα το φαντάζομαι αυτό όταν γράφω ένα έργο και ποτέ, ακόμα και σε εκείνα που, έχω σκηνοθετήσει, δεν ανεβαίνει όπως το φαντάστηκα. Κι αυτό είναι το πολύ ωραίο, γιατί σε κάθε έργο μου συνομιλώ με τους ανθρώπους που το κάνουμε μαζί και καταλήγουμε στο τελικό συμπέρασμα. Είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον όταν είδα το πρώτο έργο που έγραψα και δεν σκηνοθέτησα, τον «Σταθμό Ω» στο Εθνικό – ήταν μαγικό το ότι κάποιος άλλος φώτισε διαφορετικά πράγματα. Ο Δπμήτρης Τσικούρας -τον λέμε Τσικ-, που το σκηνοθέτησε, μέσα από το ίδιο το έργο, χωρίς να αλλάξει τίποτα, είπε κάτι καινούριο.

Στο «Τάμα» τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε; Το θρησκευτικό αίσθημα ή η ανάγκη του ανθρώπου να αποταθεί σε μια ανώτερη δύναμη;

Είναι πολύ αυτό που λες. Εμένα η σχέση μου με τη θρησκεία είναι καθαρά τυπική, μια ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων. Όταν είδα αυτά τα αντικείμενα, τα τάματα, φαντάστηκα το χέρι που τα κρατάει, ποια είναι η ιστορία του. Και μέσα από τις ιστορίες από τις οποίες πήρα υλικό και με το μυθοπλαστικό στοιχείο που έβαλα, προσπάθησα να μιλήσω καθαρά για τον άνθρωπο, του οποίου η σχέση με τη θρησκεία και την πίστη διερευνάται τη στιγμή που γίνεται το τάμα και μέσω αυτής της πράξης. Ο άλλος προσπαθεί να απαντήσει αν υπάρχει κάποια ανώτερη δύναμη που τον ακούει και μπορεί να τον προστατεύσει. Δεν το θεώρησα δεδομένο, δεν ήταν και στις προθέσεις μου να μιλήσω για τη δύναμη της πίστης. Περισσότερο για την ανθρώπινη ευαλωτότητα προσπάθησα να μιλήσω. Η παράστασή μας, λοιπόν, είναι ανθρώπινη, λαϊκή, έχει φως, έχει χιούμορ, έχει προβληματισμό. Αυτό που ελπίζω, και σε αυτό το έργο και στα άλλα μου, είναι ότι ο θεατής θα φύγει μετατοπισμένος, ότι θα έχει μια ψυχική εμπειρία με όσο δυνατόν μεγαλύτερο πλούτο.

Έχεις κάνει ποτέ τάμα;

Ναι, έχω κάνει. Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μου, είχα μια τεράστια ανησυχία για την υγεία τους. Ειδικά με τον πρώτο μου γιο, που όταν ήταν μικρός η γιατρός μάς έλεγε ότι θα πρέπει να προσέξουμε να μην αρρωστήσει. Οπότε ήμουν σε ένα μόνιμο άγχος να είναι καλά. Κι όταν τελικά αρρώστησε για πρώτη φορά, πολύ μικρούλης ακόμα, εγώ αμέσως είπα: «Θεέ μου, Παναγία μου, Άγιε Στυλιανέ, να γίνει το παιδί καλά κι εγώ θα έρθω να ανάψω ένα κερί». Κάτι τέτοιο. Είχα τόση ανάγκη να υπάρχει μια δύναμη η οποία θα τον προστατεύσει…

Το τάμα, όμως, έπιασε.

Ναι. (γέλια) Αυτό το τάμα έπιασε.

Πηγή: Gala