Σε ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γεωτεχνικών Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΟΓΕΔΥ) επισημαίνονται τα εξής:
«Η πρόσφατη απένταξη εμβληματικών αρδευτικών έργων από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (ΤΑΑ) συνιστά μια οδυνηρή αλλά αναμενόμενη εξέλιξη. Επιβεβαιώνει πλήρως τις έγκαιρες προειδοποιήσεις της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γεωτεχνικών Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΟΓΕΔΥ) και του συνόλου του γεωτεχνικού κόσμου, που εδώ και χρόνια επισήμαιναν τις σοβαρές αδυναμίες του σχεδιασμού και της υλοποίησης του προγράμματος «Ύδωρ 2.0».
Το φιλόδοξο αφήγημα που συνοδεύτηκε από πανηγυρικές ανακοινώσεις και υψηλές προσδοκίες προσκρούει πλέον στην αμείλικτη πραγματικότητα: έργα ζωτικής σημασίας για την αγροτική παραγωγή, από τη Θράκη έως την Κρήτη, οδηγούνται εκτός χρηματοδότησης, εξαιτίας αδυναμίας τήρησης των αυστηρών οροσήμων του Ταμείου και χαμηλής απορροφητικότητας. Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει με τον πλέον σαφή τρόπο τις δομικές αδυναμίες του σχεδιασμού.
Οι «προχειρότητες» στις οποίες αναφερόταν η ΠΟΓΕΔΥ δεν ήταν απλώς συνδικαλιστική κριτική, αλλά μια έγκαιρη διάγνωση:
Έλλειψη τεχνικής ωριμότητας: Η εμμονή σε σχήματα ΣΔΙΤ χωρίς την απαραίτητη προπαρασκευή οδήγησε σε διαγωνισμούς χωρίς επενδυτικό ενδιαφέρον.
Υποστελέχωση Υπηρεσιών: Η συστηματική παράκαμψη των επιστημόνων του πεδίου στερεί από τα έργα τη βάση της υλοποίησής τους.
Επικοινωνιακή διαχείριση αντί ουσίας: Η έμφαση στην προβολή και στις εξαγγελίες υπερίσχυσε της ουσιαστικής προετοιμασίας, ενώ οι τεκμηριωμένες επισημάνσεις για τον κίνδυνο απώλειας ευρωπαϊκών πόρων αγνοήθηκαν.
Η απένταξη των έργων αυτών δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική αποτυχία. Πρόκειται για ένα σοβαρό πλήγμα στην ελληνική γεωργία και στο εισόδημα των παραγωγών.
Η καθυστέρηση στον εκσυγχρονισμό των δικτύων συνεπάγεται:
1. Εκτόξευση του Ενεργειακού Κόστους: Χωρίς κλειστά, σύγχρονα δίκτυα, οι παραγωγοί αναγκάζονται να χρησιμοποιούν ενεργοβόρες γεωτρήσεις και απαρχαιωμένα δίκτυα, αυξάνοντας το κόστος άρδευσης έως και 40%.
2. Τεράστια Σπατάλη Υδάτινων Πόρων: Τα πεπαλαιωμένα και κατεστραμμένα δίκτυα παρουσιάζουν απώλειες που αγγίζουν το 50% του νερού, σε μια περίοδο παρατεταμένης απειλής λόγω λειψυδρίας.
3. Απώλεια Ανταγωνιστικότητας: Όταν ο διεθνής ανταγωνισμός επενδύει συστηματικά στον εκσυγχρονισμό της αγροτικής παραγωγής, ο Έλληνας παραγωγός μένει «δέσμιος» υποδομών του περασμένου αιώνα, με αποτέλεσμα το αυξημένο κόστος παραγωγής και τη μειωμένη ανταγωνιστικότητα των προϊόντων του.
Δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για καθυστερήσεις, επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις ή αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Η ΠΟΓΕΔΥ είχε εγκαίρως επισημάνει ότι με «μαγικές εικόνες» δεν ποτίζονται τα χωράφια. Αυτό που απαιτείται σήμερα είναι συγκεκριμένες και άμεσες πρωτοβουλίες:
Άμεση ενίσχυση των γεωτεχνικών υπηρεσιών με μόνιμο εξειδικευμένο προσωπικό.
Διασφάλιση των αναγκαίων πόρων για την ολοκλήρωση των έργων μέσω εθνικής χρηματοδότησης, με συγκεκριμένο και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα.
Πλήρης λογοδοσία για τις καθυστερήσεις και τις αστοχίες που οδήγησαν στην απώλεια των οροσήμων του Ταμείου Ανάκαμψης.
Το «Ύδωρ 2.0» παρουσιάστηκε ως μια ιστορική ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό των αρδευτικών υποδομών και την ανασυγκρότηση της ελληνικής υπαίθρου. Η σημερινή εξέλιξη, όμως, το μετατρέπει σε ένα ηχηρό παράδειγμα χαμένων ευκαιριών και ανεπαρκούς διαχείρισης.
Η πολιτική ηγεσία οφείλει να εγκαταλείψει την προσπάθεια ωραιοποίησης της πραγματικότητας, να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν και να δώσει άμεσα αξιόπιστες λύσεις, ώστε το κόστος αυτής της αποτυχίας να μην μετακυλιστεί, για ακόμη μία φορά, στις πλάτες των Ελλήνων παραγωγών».
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
