Στην ταινία «Μια Ξεχωριστή Μέρα»…
ο Γουίλιαμ Φόστερ…
ένας συνηθισμένος μεσοαστός άντρας…
μέσα σε μια αφόρητη κίνηση στους δρόμους της πόλης…
εγκαταλείπει ξαφνικά το αυτοκίνητό του…
αποφασίζοντας να πάει πεζός…
στο σπίτι της πρώην γυναίκας του…
για τα γενέθλια της κόρης του…
καθώς διασχίζει την πόλη…
έρχεται αντιμέτωπος με όλα όσα τον εξοργίζουν…
γραφειοκρατία…
ακρίβεια…
κοινωνική αδιαφορία…
βία…
υποκρισία…
και την αίσθηση ότι ο «κανονικός άνθρωπος»…
έχει συνθλιβεί από το σύστημα…
κάθε μικρό περιστατικό…
αφορμή για μια όλο και πιο βίαιη έκρηξη…
πίσω από τις πράξεις του…
που γίνονται όλο και πιο βίαιες…
ένας άνθρωπος που έχει καταρρεύσει…
η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην «κανονικότητα» και την έκρηξη…
ένας άνθρωπος που μοιάζει απολύτως συνηθισμένος…
μπορεί…
μέσα από τη ματαίωση και την πίεση…
να φτάσει σε οριακό σημείο…
η βία ωστόσο…
δεν εμφανίζεται ξαφνικά…
δεν είναι κεραυνός εν αιθρία…
είναι συσσωρευμένη…
σαν χρέος που δεν πληρώθηκε ποτέ…
απλώς μεγάλωνε σιωπηλά μέχρι να εκραγεί…
ο άνθρωπος που ξεκίνησε τη μέρα του…
απλώς να πάει στη δουλειά του…
και βρίσκεται να ξεσπά όλη τη βία του…
πάνω σε μια γυναίκα γιατί άργησε να παρκάρει…
δεν είναι πια «μεμονωμένη εξαίρεση».
είναι ακραία εκδήλωση κοινωνικής και προσωπικής ασφυξίας…
τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα…
η καθημερινότητα έχει μετατραπεί…
σε διαρκή δοκιμασία αντοχής…
οικονομική πίεση…
ανασφάλεια…
αίσθημα αδικίας…
έλλειψη προοπτικής…
έλλειψη ελπίδας…
ο άνθρωπος δουλεύει περισσότερο…
αγχώνεται περισσότερο…
απολαμβάνει λιγότερο…
και κυρίως…
νιώθει ότι δεν ελέγχει τη ζωή του…
και όταν ο άνθρωπος νιώθει ανήμπορος…
ψάχνει έναν τρόπο να ξαναπάρει έλεγχο…
αυτόν πολλές φορές τον βρίσκει στη βία…
η βία δίνει μια ψευδαίσθηση δύναμης…
για λίγα δευτερόλεπτα, ο άλλος γίνεται «υπεύθυνος» για όλα όσα σε ταλαιπωρούν…
για το άγχος, για την αποτυχία, για τη ματαίωση…
για τη ζωή που δε σε αφήνουν να ζήσεις…
ο θυμός βρίσκει στόχο…
και η κοινωνική πίεση μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση…
μέσα σε όλα αυτά…
κάτι ακόμα πιο ανησυχητικό…
η κανονικοποίηση…
και όταν η βία παύει να μας σοκάρει πραγματικά…
τότε έχει ήδη ριζώσει…
η οικονομική ανισότητα παίζει τεράστιο ρόλο…
όχι μόνο γιατί στερεί αυτονόητα αγαθά…
αλλά γιατί διαβρώνει την αξιοπρέπεια…
δημιουργεί ένα συνεχές αίσθημα σύγκρισης και αδικίας…
όταν βλέπεις ότι όσο κι αν προσπαθείς δεν φτάνεις…
ενώ άλλοι προχωρούν χωρίς κόπο…
κάτι μέσα σου σπάει…
και αυτό το «σπάσιμο» γίνεται όλο και πιο μη διαχειρίσιμο…
γίνεται επικίνδυνο…
μετά έρχεται η απομόνωση…
είτε σε απομονώνουν…
είτε βλέπεις ότι δεν ανήκεις πουθενά…
και κάπως έτσι…
ο άνθρωπος ανακαλύπτει…
ότι δεν υπάρχει καμία βαλβίδα εκτόνωσης…
ο άνθρωπος μόνος του…
να κουβαλάει μέσα του όλο το βάρος…
το παρκάρισμα τότε…
γίνεται αφορμή.
ένα βλέμμα γίνεται πρόκληση.
ένα τραγικό γεγονός γίνεται εκδίκηση…
στο τέλος κοιτώντας τις ζωές μας…
μέσα στην «κανονικότητα» που μας έχουν επιβάλει…
μένει το ερώτημα…
πού βρίσκεται η ευτυχία μέσα σε όλα αυτά;…
η απάντηση καθόλου εντυπωσιακή…
αλλά ειλικρινής…
η ευτυχία δεν βρίσκεται στην αποφυγή των προβλημάτων…
αυτά δεν πρόκειται να εξαφανιστούν…
βρίσκεται στην ικανότητα…
να μην αφήσεις κανέναν…
να σε μετατρέψει το τέρας…
που δεν θέλεις να είσαι…
και αυτό το τελευταίο…
δεν είμαι σίγουρος ότι είναι εύκολο να το αποφύγεις πια…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
