Μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης με τον Τζίμμυ Κορίνη, έναν από τους πλέον παραγωγικούς και αμφιλεγόμενους εκπροσώπους του ελληνικού crime fiction. Με αφορμή τη μακρά πορεία του στον χώρο, μιλά για τη σχέση του με την κριτική, τις συγκρούσεις με ομοτέχνους, τη «ΜΑΣΚΑ», αλλά και τη δική του οπτική για την εξέλιξη του είδους στην Ελλάδα και διεθνώς.
Η συγγραφική πορεία του Τζίμμυ Κορίνη αποτελεί (σε σημαντικό βαθμό) την ιστορία της εξέλιξης του Crime Fiction (Μυθοπλασία του Εγκλήματος) στην Ελλάδα.
Επαγγελματίας συγγραφέας, μεταφραστής, διασκευαστής ιστοριών, διευθυντής της ΜΑΣΚΑΣ, υπηρέτησε και υπηρετεί συστηματικά τις αστυνομικές ιστορίες.
Με προτερήματα, την σαφή, στακάτη γραφή, την δουλεμένη πλοκή αλλά και την πολύ καλή γνώση αγγλικών (που του επέτρεψε να μελετήσει τους κορυφαίους Αμερικανούς στο πρωτότυπο κείμενο), ο Κορίνης αξιώνει την εκτίμηση και την αποδοχή του έργου του.
Παρόλη όμως την θετική αναγνώριση από δύο και τρεις διαφορετικές γενιές αναγνωστών (δεν είναι τυχαία η προσφώνηση «δάσκαλε»), δεν συμβαίνει το ίδιο με (ένα μέρος) της επίσημης κριτικής και των ομοτέχνων του.
Συχνότατες οι (διαδικτυακές) συγκρούσεις με άλλους συγγραφείς, η κόντρα και η αμφισβήτηση προς το πρόσωπό του. Από καιρό μου δημιουργήθηκε η απορία γιατί υπάρχει αυτήν η πολεμική εναντίον του.
Σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις (μου) με άλλους εκπροσώπους του είδους, οι απαντήσεις κατέληγαν είτε σε κατηγορίες (κυρίως) για την κριτική του στον Γιάννη Μαρή («Δεν πουλάει όσο εκείνος, γιατί φωνάζει λοιπόν;»), είτε στην λογική της αποσιώπησης του («Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στον Κορίνη, αφήστε καλύτερα»).
«Εντάξει» τους έλεγα, «αλλά είναι καλός γραφιάς; Διαβάζονται οι ιστορίες του;» ρωτούσα ξανά. Δεν θέλανε να μου απαντήσουν.
Αναγνώστης και εγώ, αστυνομικών περιπετειών, επιθυμώ να βρω κάποια άκρη. Ο Κορίνης δεν δίστασε να πάει στα δικαστήρια το καθεστώς της χούντας (για οικειοποίηση του έργου του), επομένως δεν μπορεί να μην του αναγνωριστεί το θάρρος της γνώμης του, κάτι που αποτελεί βασικό προσόν για μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
Συνέντευξη στον Δημήτρη Πλιάκα
Έχετε μια σημαντική πορεία (όχι μόνο) στο είδος του Crime Fiction. Ποια ήταν η (διαχρονική) αντιμετώπιση του έργου σας από την επίσημη κριτική;
Από την ημέρα που έκανα το ντεμπούτο μου στην επανέκδοση (1955) του θρυλικού περιοδικού ΜΑΣΚΑ, σε ηλικία 18 ετών, και μάλιστα ως βασικός συνεργάτης, αντιμετώπισα μόνο εχθρότητα, κυρίως από τους παλιότερους συνεργάτες του Απόστολου Μαγγανάρη, επειδή, άθελά μου, τους είχα πάρει την δουλειά. Η μόνη εξαίρεση ήταν ο κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερός μου, αείμνηστος Στέλιος Ανεμοδουράς, που μια μέρα, με πήρε παράμερα, και με ύφος καλοσυνάτο, μου είπε τα λόγια που δεν ξέχασα ποτέ μου: «Τζίμμυ, παιδί μου, είσαι σπουδαίο ταλέντο! Μην αφήσεις αυτούς τους ζηλόφθονους να σε επηρεάσουν! Συνέχισε να γράφεις όπως γράφεις!!!».
Ουδέποτε υπήρξε επίσημη κριτική της δουλειάς μου. Ουδέποτε αναγνωρίστηκα ως συγγραφέας, από επίσημα χείλη, μόνο από τους αναγνώστες μου. Όσο για τον Στέλιο, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι! Μάλιστα, συνεργαστήκαμε και στην έκδοση ενός περιοδικού western.
Υπάρχουν «μαθητές» σας; Τους «αναγνωρίζετε»; Ο Γρηγόρης Αζαριάδης δημόσια σας έχει αποκαλέσει «δάσκαλο», ενώ και άλλοι όπως ο Γιώργος Σταφυλάς έχουν εκφραστεί θετικά.
Δεν άνοιξα ποτέ σχολείο! Ωστόσο, όταν εγώ ξεκινούσα, βασίλευε (ήδη) ο περιβόητος Γιάννης Μαρής, που είχε αντιγράψει τον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα Ζωρζ Σιμενόν, κι έχοντας καλό πόστο στην εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ και βοήθεια από την μεταφράστρια σύζυγό του, «έγραφε» το ένα βιβλίο μετά το άλλο, αδιαφορώντας για ασάφειες, ανακρίβειες και άλλα τινά που βρήκα και επεσήμανα εγώ, προκαλώντας την οργή των οπαδών του. Μέχρι τότε, ουδείς γνώριζε τι θα πει Crime fiction.
Ότι δηλαδή δεν πρόκειται για «αστυνομικό μυθιστόρημα», όπως έσπευσαν να το χαρακτηρίσουν οι πρώτοι μη ενημερωμένοι μεταφραστές, αλλά για ένα είδος (genre) αναγνωσμάτων που περιλάμβανε: το «διαδικαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα» δηλαδή το καθαρά αστυνομικό μυθιστόρημα, το θρίλερ, τις ιστορίες μυστηρίου και τις ιστορίες με πρωταγωνιστές ιδιωτικούς ντετέκτιβ. Ότι έμαθαν, το έμαθαν από μένα, που άνοιξα την πόρτα στην εξέλιξη του είδους και γνώρισα στο κοινό τους συγγραφείς που είχαν ανεβάσει το είδος σε άλλα επίπεδα.
Όσο για τον Αζαριάδη, με πλησίασε σε κάποια παρουσίαση βιβλίου μου το 2014 και, δειλά-δειλά, μου είπε ότι ήταν θαυμαστής μου και ότι χάρη στα μυθιστορήματά μου, είχε αποφασίσει να γίνει συγγραφέας!
Ήταν «μαθητής» μου ή όχι; Κι όλοι οι άλλοι, πολύ νεότεροί μου, έγιναν συγγραφείς δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος; Δεν είχαν διαβάσει ποτέ μυθιστόρημά μου, ούτε τα κατεβατά που έγραφα για το είδος και δεν είχαν δει καμιά από τις συνεντεύξεις μου, όπου εξηγούσα τα πάντα και, τέλος, δεν διάβαζαν ΜΑΣΚΑ ή ΜΥΣΤΗΡΙΟ;
Έχει αλλάξει η στάση της Ε.Λ.Σ.Α.Λ. (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας) στο πρόσωπο σας;
Ναι, αλλά προς το χειρότερο. Πέρα από το ότι με έχουν μπλοκάρει, έχουν διαγράψει ότι είχε γραφτεί για μένα και τα βιβλία μου στο μακρινό παρελθόν, και τώρα διέγραψαν και το όνομά μου από τον κατάλογο των συγγραφέων, οπότε δεν υπάρχει συγγραφέας με το όνομα Τζίμμυ Κορίνης. Το ίδιο έκαναν και (στην αγγλική μορφή) στο site τους, με αποτέλεσμα να μη μπορούν να δουν οι ξένοι εκδότες ότι υπάρχω!
Σε προηγούμενη συνέντευξη μας, αναφερθήκατε στην ΜΑΣΚΑ ως την «αιώνια ερωμένη σας». Ορισμένοι, όμως, αναφέρουν τον Δημήτρη Χανό, σαν «κληρονόμο» του ιστορικού περιοδικού, (ουσιαστικά) κατηγορώντας εσάς για προσπάθεια καπηλείας και «καπελώματος». Τι λέτε για αυτό;
Το 1963 με κάλεσε ο Σπύρος Δαρεμάς, εκδότης της 4ης περιόδου της ΜΑΣΚΑΣ στο γραφείο του. Μου εκμυστηρεύθηκε ότι ήταν απογοητευμένος από το Νίκο Τσεκούρα και την παρέα του, που είχαν αναλάβει τα πρώτα 8 τεύχη και με ρώτησε αν ήθελα να την αναλάβω εγώ; Σαν να ρωτάς έναν πεινασμένο αν θέλει να φάει.
Δέχτηκα την προσφορά, συμφωνήσαμε τα οικονομικά, παραιτήθηκα από το ανταγωνιστικό περιοδικό ΜΥΣΤΗΡΙΟ και αφοσιώθηκα στην «αιώνια ερωμένη μου», που την είχα ερωτευτεί όταν ήμουν 10 χρονών και την είχα διαβάσει παρά την απαγόρευση του μεγαλύτερου αδελφού μου. Οι πωλήσεις εκτοξεύτηκαν, τα κολακευτικά σχόλια έφταναν ταχυδρομικώς βροχή, μέχρι το 1974, που αναγκάστηκα να την κλείσω και να φύγω για Λονδίνο.
Επειδή η άδεια δεν ήταν στο όνομά μου, δεν την παραχώρησα (κληροδότησα) σε κανέναν – πόσο μάλλον στον Χανό που με μισούσε λες και του είχα σκοτώσει την μάνα, επειδή του είχα πει, φιλικά και συμβουλευτικά, ότι οι κατά λέξη μεταφράσεις του δεν διαβάζονταν!!! Η «κληρονομιά» θα πρέπει να έγινε από τον Μαγγανάρη, μετά την αποχώρησή μου, επειδή οι δύο αυτοί, τρέφοντας τα ίδια αισθήματα για μένα, τα είχαν συμφωνήσει!
Πού βλέπετε την «καπηλεία» και το «καπέλωμα» με την αφεντιά μου στο Λονδίνο 30 χρόνια;
Αν γυρίζατε πίσω τον χρόνο, θα φεύγατε για το Λονδίνο στις αρχές του 1974; Είχε κόστος αυτή η απόφαση;
Αν δεν αντιμετώπιζα το ενδεχόμενο να κλειστώ φυλακή, όχι λόγω χούντας, αλλά λόγω των παρατρεχάμενων της χούντας, ιδιαίτερα του παραγωγού Ντένη Πετρόπουλου που, σε συνεννόηση με τον Διοικητή της ΥΕΝΕΔ μου είχαν κόψει την σειρά ΤΗΛΕ-ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ, αν δεν είχαν μεταδώσει το πρώτο επεισόδιο χωρίς το όνομά μου, αν δεν μου είχαν κατάσχει 24 ημίωρα επεισόδιά, αν δε είχα το θάρρος να τους πάω στο δικαστήριο και να κερδίσω, όχι, δεν θα έφευγα, και μάλιστα μόνος χωρίς την οικογένειά μου, που κρατήθηκε ως εγγύηση ότι θα επέστρεφα!
Όσο για το κόστος, οδυνηρό επειδή μόλις απογειωνόταν η καριέρα μου, μα και ωφέλιμο επειδή ανακάλυψα το «γνώθι σ’ αυτόν», απέκτησα άλλες εμπειρίες, γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους και κατάφερα να φτάσει το όνομά μου στο Χόλυγουντ!
Η ματιά σας πάνω στην εξέλιξη του είδους είναι πολύτιμη. Θέλω την γνώμη σας για δύο τρία γνωστά ονόματα. Ντάσιελ Χάμετ, Έλλερυ Κουίν, Μίκυ Σπιλέην.
Οι τρεις αναφερθέντες μαζί με τον Ρίτσαρντ Πρέηδερ και τον τεράστιο Εντ Μακμπέην (μα και άλλοι, άγνωστοι στην Ελλάδα), ανέβασαν το είδος σε άλλα επίπεδα – ο καθένας ξεχωριστά στο υποείδος του.
Τελικά, είναι ο Κόκκινος Θερισμός (Red Harvest) του Χάμετ, το «αριστούργημα» του αστυνομικού; Έχει δίκιο σε αυτό, ο Έλροϊ;
Αυτά είναι που με κάνουν να παίρνω ανάποδες!
Το Red Harvest δεν είναι αστυνομικό μυθιστόρημα! Είναι detective story, ένα από τα τέσσερα υποείδη του Crime Fiction. Και ναι, ήταν ένα υπέροχο δείγμα γραφής από έναν συγγραφέα που υπήρξε ιδιωτικός ντετέκτιβ και είχε μάθει τα μυστικά του επαγγέλματος από πρώτο χέρι.
Θα διαβάσουμε έναν καινούργιο υπαστυνόμο Γιαννίδη; Τι ετοιμάζετε αυτόν τον καιρό; Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;
Ο Γιαννίδης έχει τελειώσει από καιρό, από τότε που η αγορά πλημμύρισε από «αστυνομικά μυθιστορήματα». Την θέση του πήρε ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Πλάτων Καρτέσης, ένας τύπος που ήξερα ότι κανένας δεν θα μπορούσε να μιμηθεί, αν δεν έχει γαλουχηθεί από τους σκαπανείς του υποείδους.
Η αφεντιά του, μάλιστα κυκλοφόρησε και στα αγγλικά, με ένα υπέροχο εξώφυλλο. Εδώ έχουν εκδοθεί τέσσερεις περιπέτειές του, και υπάρχουν άλλες δύο έτοιμες. Μεταξύ 2023 και 2026 έχουν εκδοθεί 10 νέα βιβλία μου και έπονται άλλα πέντε – αν προλάβω!
Υ.Γ. Επειδή έχω αναφερθεί πολλές φορές στο μίσος εναντίον μου, παρακαλώ τους πάντες να μου απαντήσουν στο ερώτημα, γιατί η Ε.Λ.Σ.Α.Λ., δηλαδή, οι υποτιθέμενοι συνδικαλισμένοι «συνάδελφοι», μου φέρεται με τέτοιον απαράδεκτο τρόπο; Από υπερβολική αγάπη, μήπως;
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
