Μεγάλη Τορίνο, αήττητη στην αιωνιότητα, Μεγάλη Τορίνο. Υπερηφάνεια της Ιταλίας. Πάντα και για πάντα», έγραψε σήμερα (4/5/26) η ιταλική ομάδα στην ιστοσελίδα της και προχώρησε σε ανάλογες αναρτήσεις στα επίσημα social media, θυμίζοντας την τραγωδία και την εξαφάνιση της μεγάλης ομάδας, πριν από 77 χρόνια.
Ήταν 4 Μαΐου του 1949, το ρολόϊ έδειχνε 18:05, όταν… εξαφανίστηκε η Grande Torino,το καμάρι της Ιταλίας, σε ένα αεροπορικό δυστύχημα, που συγκλόνισε τον κόσμο του ποδοσφαίρου.
Το αεροπλάνο που μετέφερε την Τορίνο, την Grande Torino, συνετρίβη, στην Superga Basilica, τον επιβλητικό λόφο λίγο έξω από το Τορίνο, σημείο αναφοράς της πόλης στον ιταλικό Βορρά, ενώ η ομάδα επέστρεφε από έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Μπενφίκα στη Λισαβόνα. Τριάντα ένα άτομα έχασαν τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένων -18- παικτών, -2-προπονητών, -4- μελών της ομάδας, -3-δημοσιογράφων και -4-μελών του πληρώματος.
Από εκείνη την Τορίνο, επέζησε μόνο ένας ποδοσφαιριστής, ο Σάουρο Τόμα, ο οποίος δεν είχε ταξιδέψει στη Λισαβόνα, εξαιτίας τραυματισμού στο γόνατο.
Το μοιραίο αεροπλάνο απογειώθηκε από την Λισαβόνα στις 10:40 με προορισμό το Τορίνο. Το προηγούμενο απόγευμα η Τορίνο είχε παίξει σε φιλικό με την Μπενφίκα προς τιμήν του αρχηγού της, Φερέιρα. Είχε προγραμματιστεί μία στάση για ανεφοδιασμό στην Βαρκελώνη, αφού το αεροσκάφος Fiat δεν διέθετε αρκετή αυτονομία. Τα μέλη της αποστολής κατέβηκαν και έφαγαν. Το μετεωρολογικό δελτίο ανέφερε ότι ο καιρός στην Ιταλία ήταν πολύ άσχημος, με ομίχλη και δυνατό άνεμο. Η ορατότητα στο αεροδρόμιο ήταν στα 1.200 μέτρα, ωστόσο στον λόφο της Σουπέργκα έφτανε μόλις στα 40 μέτρα. Λίγο μετά την Σαβόνα, ο πιλότος αναγκάστηκε να πετάξει χαμηλότερα, ώστε να αυξήσει την ορατότητά του. Καθώς, όμως, το αεροσκάφος προσέγγιζε το Τορίνο, μετά από μία πτήση που πέρασε από Τουλόν, Νίκαια, Σαβόνα, συγκρούστηκε με μία εκκλησία στον κορυφή του λόφου.
Σχετικά με την τραγωδία πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί. Για σφάλμα στον υπολογισμό του υψομέτρου, αλλά και τον έντονο άνεμο. Η σύγκρουση ήταν σφοδρή και περισσότερο από το ήμισυ του αεροπλάνου αποσυντέθηκε κατά την κρούση, αφήνοντας μόνο ένα μέρος της ουράς, εμφανώς άθικτο.
«Η Granata, έγινε η πρώτη ιταλική ομάδα που το κατάφερε, κερδίζοντας το πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ιταλίας τη σεζόν 1942-43. Ο αρχηγός της ομάδας ήταν ο αρχηγός Βαλεντίνο Ματσόλα, ο οποίος μόλις είχε φτάσει από τη Βενέτσια με τον Έτσιο Λόικ.
Στη μεταπολεμική περίοδο, από το 1945 έως το 1949, η Τορίνο κατέκτησε τέσσερα συνεχόμενα Scudetti. Η τεχνική καθοδήγηση ανατέθηκε στον Έγκρι Έρμπσταϊν, έναν μάστερ του ποδοσφαίρου και τον από μηχανής θεό αυτής της εξαιρετικής ομάδας. Κατά τη διάρκεια αυτών των εξαιρετικών ετών, η Τορίνο πέτυχε κάποιες ρεκόρ επιδόσεων: παρέχοντας στην εθνική ομάδα της Ιταλίας 10 από τους 11 παίκτες της (αγώνας στις 11 Μαΐου 1947 στο Τορίνο: Ιταλία-Ουγγαρία 3-2, με μόνο τον Μπατσιγκαλούπο να απουσιάζει), τη νίκη με 10-0 επί της Φιλαδέλφειας εναντίον της άτυχης Αλεσάντρια στις 2 Μαΐου 1948, και τις 19 εντός έδρας νίκες (από 20 παιχνίδια) και τους 39 βαθμούς (από τους 40 διαθέσιμους) που επιτεύχθηκαν εντός έδρας στο πρωτάθλημα 1947-1948.
Αφού ουσιαστικά εξασφάλισε το έκτο πρωτάθλημά της, η Τορίνο πέταξε στην Πορτογαλία για να αντιμετωπίσει την Μπενφίκα σε φιλικό αγώνα στις 3 Μαΐου 1949, μετά από συμφωνία μεταξύ των δύο αρχηγών, Ματσόλα και Φερέιρα.
Την επόμενη μέρα, 4 Μαΐου, ολόκληρη η ομάδα επιβιβάστηκε στο τρικινητήριο αεροπλάνο I-Elce για να επιστρέψει στην πατρίδα της. Μετά την τελευταία επαφή με τον ραδιοφωνικό σταθμό, ίσως λόγω κακοκαιρίας ή βλάβης του υψομέτρου, το αεροπλάνο συνετρίβη στην στην Superga Basilica», αναφέρει η ιστοσελίδα της Τορίνο.
Η τραγωδία προηγήθηκε εννέα χρόνια αυτής της Μάντσεστερ Γιουνάιτετ στο Μόναχο, αλλά η διαφορά είναι ότι η Τορίνο, που ήταν τότε, η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη, εξαφανίστηκε εντελώς, σε μία εποχή όπου το ποδόσφαιρο δεν είχε τηλεοπτική παρουσία.
Είχε κατακτήσει τέσσερις διαδοχικούς τίτλους στην Ιταλία και κατά την διάρκεια του έτους της τραγωδίας, ήταν πρωτοπόρος στο δρόμο για έναν πέμπτο, αν και η ομοσπονδία της απένειμε το πρωτάθλημα μετά την τραγωδία. Και όχι μόνο για λόγους ευαισθησίας, αφού όλοι ήταν πεπεισμένοι ότι η Τορίνο θα ήταν αδύνατο να χάσει το πρωτάθλημα.
Ο μύθος της ομάδας έκανε το τραύμα της καταστροφής ακόμα πιο βαθύ. Δεν χάθηκε μόνο ένας ολόκληρος σύλλογος στην καλύτερη στιγμή της Ιστορίας του. Μαζί του ξεκληρίστηκε και η εθνική ομάδα της Ιταλίας, αφού οι δέκα από τους ένδεκα βασικούς παίκτες της Τορίνο, έπαιζαν στην εθνική Ιταλίας με την προσθήκη του τερματοφύλακα της Γιουβέντους.
Δύο ημέρες αργότερα, το Τορίνο «ντύθηκε» στα μαύρα για την κηδεία των θυμάτων του δυστυχήματος. Περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι βγήκαν στο δρόμο για να αποχαιρετήσουν τους παίκτες που αγάπησαν πολύ.
Άμεση και η συμπαράσταση που έφτασε από τον υπόλοιπο κόσμο. Στις 26 Μαΐου 1949 πήγε στο Τορίνο, για έναν φιλικό αγώνα, η Ρίβερ Πλέιτ του Αλφρέντο ντι Στέφανο. Αγώνας που έγινε μετά από τηλεφώνημα του προέδρου της ομάδας της Αργεντινής, Αντόνιο Αλμπέρτο, στον ομόλογό του της Τορίνο, Φερούτσιο Νόβο προτείνοντας του ένα παιχνίδι που θα σηματοδοτούσε την νέα αρχή της ιταλικής ομάδας.
Το γήπεδο Comunale γέμισε, την φανέλα της Τορίνο φόρεσαν 11 αστέρια της εποχής, όλοι τους παίκτες άλλων ιταλικών ομάδων που με αυτόν τον τρόπο θέλησαν να τιμήσουν τους αδικοχαμένους συναδέλφους τους. Ο αγώνας ολοκληρώθηκε με ισοπαλία 2-2 και από εκείνη την ημέρα η Τορίνο άρχισε την συγγραφή νέας ιστορίας.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
