Η θεατρική ομάδα του Δικηγορικού Συλλόγου Λάρισας παρουσίασε φέτος την πέμπτη παράστασή της «Όμορφη πόλη» του Μέντη Μποσταντζόγλου (Μποστ), σε διδασκαλία – σκηνοθεσία Χριστίνας Βράκα.
Δόθηκαν τρεις παραστάσεις, δύο στο κατάμεστο Αμφιθέατρο του 4ου Δημοτικού Σχολείου Λάρισας και μία στο θέατρο «Κώστας Τσιάνος» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ ερασιτεχνικών σκηνών «Όλη η πόλη μια σκηνή». Να σημειώσουμε ότι οι παραστάσεις ανέβηκαν με τη στήριξη του Δικηγορικού Συλλόγου Λάρισας.
Για την παράσταση, αλλά και το τραγούδι που επιλέχθηκε η κα Χριστίνα Βράκα έγραψε:
«Το τραγούδι αυτό από την ανατριχιαστική φωνή της Αρλέτας από την πρώτη στιγμή που το άκουσα το λάτρεψα. Αυτή την ομάδα από τα πρώτα της βήματα τη λάτρεψα.
Το τραγούδι αυτό που έκλεινε την παράσταση μας, όπως και τις μεταμεσονύχτιες πρόβες μας, το αφιερώνω σε αυτούς τους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν και περπάτησαν δίπλα μου και δίπλα ο ένας στον άλλον άλλοτε διστακτικά κι άλλοτε αυξάνοντας το βήμα, άλλοτε τρέχοντας, χορεύοντας, γελώντας, δακρύζοντας, θυμώνοντας, κι άλλοτε παγώνοντας και κοιτώντας απλά ο ένας τον άλλον στα μάτια.
Σε αυτόν τον ανθρώπινο στρόβιλο που πήρε και σήκωσε στο πέρασμα του άγχη, δυσκολίες, κούραση, φόβο, αμφιβολίες, απόσταση, και μέσα από αυτή τη δίνη κράτησε το φως, τα γέλια, τις αγκαλιές, το μοίρασμα, την αλληλοϋποστήριξη, τα «βασίσου πάνω μου» και «εγώ είμαι εδώ», τον κοινό ρυθμό, τα ζεστάματα με τακούνια και τα παιχνίδια που έκαναν έναν χώρο μια σταλιά να φαντάζει τεράστιος, τα κρασιά, τα πατατάκια, τις σοκολάτες, και όλη αυτή την αγάπη και την ομορφιά που γεννήθηκε μέσα σε έναν τόσο μικρό χώρο, το στέκι της ομάδας!
Η «όμορφη πόλη» μας δεν ήταν παρά μια κοινότητα ανθρώπων και στήθηκε πάνω σε μια σκηνή που χώρεσε και κράτησε όλους τους ανθρώπους αυτούς (19 στον αριθμό) και αυτό από μόνο του έχει μαγεία! Όπως και το μονοπάτι εκείνο έξω από ένα σινεμά όπου ανάψαμε το φαναράκι και βαδίσαμε παρέα και αφεθήκαμε σε έναν κυκλικό χορό.
Αλλά και το μονοπάτι όπου θα βαδίζει η καθεμία και ο καθένας, αλλά θα κουβαλάει μέσα της και μέσα του όλους τους άλλους.
Κόντρα στον χρόνο που μας πίεζε και στις αναποδιές, τα καταφέραμε και κερδίσαμε μέσα από το «Μαζί» τις τελευταίες νύχτες λίγη παραπάνω ζωή!
Γιατί όπως λέει και το τραγούδι: «κι ο χρόνος τιμωρεί αυτούς που προσπεράσανε και χάσανε μια νύχτα τη ζωή»…»