Μεταμφιέσεις στο σεξ: Φαντασίωση ή παρωδία;

Οι μεταμφιέσεις στο σεξ ενίοτε διχάζουν. Για κάποιους είναι σεξουαλικά ιντριγκαδόρικες, για άλλους μοιάζουν με σκηνή από κακό rom-com που καταλήγει σε αμήχανα γέλια.

Η αλήθεια, όπως συμβαίνει συχνά με το σεξ, βρίσκεται κάπου στη μέση: το role playing με μεταμφιέσεις δεν είναι ούτε εγγενώς σέξι ούτε εξ ορισμού γελοίες. Όλα εξαρτώνται από το πώς, το γιατί και με ποια φιλοσοφία μπαίνεις σε αυτό το παιχνίδι.

Γιατί οι μεταμφιέσεις έχουν κακή φήμη

Αν σκεφτείς τι εικόνα έχουμε για το role-play από ταινίες και σειρές, είναι σχεδόν πάντα υπερβολική. Ο «υδραυλικός» που μπαίνει από το παράθυρο, η «γαλλίδα καμαριέρα» που δεν πείθει ούτε τον ίδιο της τον εαυτό, οι cheesy ατάκες τύπου «ήρθα να φτιάξω τις σωληνώσεις σου». Όλα αυτά δημιουργούν μια εικόνα που περισσότερο θυμίζει παρωδία με τον Λέσλι Νίλσεν παρά βάζει ερωτισμό.

Και εκεί βρίσκεται το βασικό πρόβλημα: όταν κάτι μοιάζει σκηνοθετημένο, υπερβολικό και εκτός χαρακτήρα, τότε η φάση γίνεται άβολη. Όπως περιγράφεται και σε προσωπικές αφηγήσεις, η στιγμή που κάποιος ανοίγει την πόρτα ντυμένος «γιατρός» και μπαίνει στο ρόλο με υπερβολή, μπορεί να σκοτώσει εντελώς τη διάθεση πριν καν ξεκινήσει κάτι.

Το βασικό λάθος: Το «θέατρο»

Το role-play αποτυγχάνει όταν γίνεται παράσταση, με σενάριο, ρόλους και υπερπροσπάθεια. Κι αυτό γιατί το σεξ δεν είναι θεατρική παράσταση. Όταν προσπαθείς να παίξεις έναν χαρακτήρα από την αρχή μέχρι το τέλος, με ατάκες και υπερβολική ερμηνεία χάνεις την αυθεντικότητα.

Η έρευνα γύρω από τη σεξουαλική ικανοποίηση δείχνει σταθερά ότι η αίσθηση άνεσης, η αυτοπεποίθηση και η συναισθηματική ασφάλεια είναι πιο σημαντικές από οποιοδήποτε «concept». Αν νιώθεις αμήχανα, το σώμα σου δεν θα ακολουθήσει, όσο καλό κι αν είναι το σενάριο.

Τι είναι αυτό που τελικά λειτουργεί;

Οι μεταμφιέσεις γίνονται σέξι όταν δεν είναι μεταμφιέσεις, αλλά προεκτάσεις της φαντασίας. Δηλαδή όταν δεν προσπαθείς να γίνεις κάποιος άλλος, αλλά απλώς ενισχύεις μια πλευρά του εαυτού σου.

Για παράδειγμα, δεν χρειάζεται να γίνεις «η τέλεια δασκάλα». Αρκεί να παίξεις με την ιδέα της εξουσίας, της καθοδήγησης, του δυναμισμού. Αυτό μπορεί να εκφραστεί με έναν τόνο φωνής, μια στάση σώματος ή ένα απλό στοιχείο στο ντύσιμο. Δεν χρειάζονται στολές καρναβαλιού.

Η ψυχολογία της σεξουαλικότητας το εξηγεί αυτό μέσα από την έννοια του «erotic scripting»: οι άνθρωποι ενεργοποιούνται ερωτικά όχι από τα αξεσουάρ αλλά από τα νοήματα που αυτά κουβαλούν.

Ο ρόλος της επικοινωνίας

Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία που συχνά αγνοείται είναι η επικοινωνία πριν ξεκινήσει το νταβαντούρι. Όταν μια φαντασίωση εμφανίζεται ξαφνικά, σαν «έκπληξη», υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να φέρει αμηχανία αντί για ενθουσιασμό.

Αντίθετα, όταν έχει προηγηθεί συζήτηση, έστω και χαλαρή, για το τι αρέσει στον καθένα, τι τον ανάβει και πού είναι τα όρια, τότε η εμπειρία γίνεται πολύ πιο φυσική. Δεν υπάρχει πίεση να «πετύχει». Υπάρχει χώρος να εξελιχθεί.

Ακόμη και πιο «ήπιοι» τρόποι, όπως τα μηνύματα (sexting), λειτουργούν σαν δοκιμαστικό πεδίο. Εκεί μπορείς να εκφράσεις φαντασιώσεις χωρίς τον φόβο της άμεσης αντίδρασης, να δεις τι ανταπόκριση υπάρχει και να χτίσεις σταδιακά το κλίμα.

Δεν χρειάζονται πάντα στολές

Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το role-play δεν σημαίνει απαραίτητα μεταμφίεση. Πολλές φορές αφορά απλώς μια αλλαγή «ρόλου» μέσα στη δυναμική του ζευγαριού. Dominant και submissive στάσεις, παιχνίδια εξουσίας, διαφορετικοί τρόποι επικοινωνίας.

Αυτές οι εναλλαγές είναι συχνά πιο αποτελεσματικές γιατί δεν απαιτούν να «παίξεις» κάποιον άλλο. Παραμένεις ο εαυτός σου, κατά κάποιον τρόπο, και αυτό μειώνει δραστικά την πιθανότητα να νιώσεις γελοίος.

Οπότε σέξι ή παρωδία;

Η απάντηση είναι απλή: μπορεί να είναι και τα δύο. Γίνονται παρωδία όταν βασίζονται στην υπερβολή, στην αμηχανία και στην προσπάθεια να αντιγράψεις κάτι που δεν σου ταιριάζει. Γίνονται σέξι όταν είναι φυσικές, όταν έχουν νόημα για εσένα και όταν δεν σε βγάζουν έξω από τον εαυτό σου.

Στο κάτω κάτω, τίποτα δεν είναι λιγότερο σέξι από κάποιον που προσπαθεί πολύ να φανεί σέξι και καταλήγει να γελάει νευρικά.