Θωμάς Παπαλιάγκας: Η μείωση του ωραρίου εργασίας και η τεχνητή νοημοσύνη

«Η Απεργία της Πρωτομαγιάς για όλους μας αποτελεί φάρο και σύμβολο του αγώνα για καλύτερες συνθήκες εργασίας και ζωής.

Πλησιάζουμε τις δύο αιώνες εργατικών αγώνων (έχουν περάσει ήδη 140 χρόνια από εκείνη την Πρωτομαγιά στο Σικάγο) με σημαντική πρόοδο. Όμως σήμερα η Πρωτομαγιά μοιάζει με μια άνευρη συνήθεια, αν όχι αφορμή για εκδρομή. Ένα μουσείο – ή μάλλον μαυσωλείο – εργατικών αγώνων.

Σήμερα η Πρωτομαγιά έχει πολύ σημαντικό και διαφορετικό περιεχόμενο. Αρκεί να δούμε την εποχή μας και τις προκλήσεις της.

Α) Πόσοι από τους εργαζόμενους μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια; Στη χώρα μας το 62% την εργαζόμενων έχει καθαρό μηνιαίο μισθό κάτω από 1.000,00€.

Οι θέσεις εργασίας που προσφέρονται δεν αμείβουν επαρκώς ώστε να ζήσει κανείς ή είναι εποχικές θέσεις στον τουρισμό κλπ. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κρατήσει το ανθρώπινο δυναμικό της, διότι προσφέρει σχεδόν αποκλειστικά θέσεις χαμηλής εξειδίκευσης, παραγωγικότητας και αποδοχών.

Σε μια οικονομία που αλλάζει με την τεχνητή νοημοσύνη οι προκλήσεις είναι πολλές και μεγάλες. Όπως και οι κίνδυνοι.

Β) Ο ΟΟΣΑ δείχνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να αυξήσει πολύ την παραγωγικότητα και να καλύψει το 10% των υπαρχουσών θέσεων εργασίας. Έτσι, η σταδιακή μείωση των ωρών εργασίας σε 32-35 εβδομαδιαίως, που προτείνει ο Νίκος Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο αναδιανομής θέσεων εργασίας. Σε μια αγορά όπου η τεχνολογία αυξάνει την αποδοτικότητα, το ερώτημα δεν είναι αν θα παράγουμε περισσότερο, κάτι που είναι δεδομένο, αλλά πώς θα μοιραστεί αυτό το «περισσότερο». Και η μείωση του ωραρίου μπορεί να γίνει σταδιακά ξεκινώντας από τις μεγάλες επιχειρήσεις και με φορολογικά κίνητρα. Γιατί δεν μπορεί να συνεχιστεί η κατάσταση κατά την όποια η υπεραξία της παραγωγικότητας να την μοιράζονται αποκλειστικά τα golden boys. Γιατί σε έναν κόσμο όπου η υπερσυγκέντρωση πλούτου σε ελάχιστους ανθρώπους παγκοσμίως είναι πλέον ακραία, οι καλύτερες συνθήκες εργασίας και η αναδιανομή του προϊόντος της είναι αυτονόητο αίτημα των προοδευτικών δυνάμεων και κάθε ανθρώπου.

Ο αγώνας για τον λαό και τους εργαζόμενους είναι διαρκής και δύσκολος. Χρειάζονται όμως όλοι. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια του καναπέ. Δεν περισσεύει κανείς!».