Σε ανακοίνωση της Δ.Ε. του Παραρτήματος Λάρισας της ΠΕΑΕ-ΔΣΕ αναφέρονται:
«Η δημοσιοποίηση του συγκλονιστικού φωτογραφικού ντοκουμέντου των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, είναι υλική απόδειξη μιας αλήθειας, που ορισμένοι θα προτιμούσαν να μένει ασαφής, ότι δηλαδή εκείνη την ημέρα εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές, οργανωμένοι, συνειδητοί, αλύγιστοι.
Σ’ αυτό το πλαίσιο το ίδρυμα Friedrich-Ebert-Stiftung στην Αθήνα, διοργανώνει στις 30 Απρίλη 2026 εκδήλωση με τίτλο «Η Καισαριανή και οι φωτογραφίες των 200: Από τις φωτογραφίες των θυτών σε εθνικό μνημείο». Πρόκειται για μια παρέμβαση του σοσιαλδημοκρατικής κοπής Γερμανικού ιδρύματος, που επιδιώκει την «διαμόρφωση μιας κοινής κουλτούρας μνήμης», που είναι παράγωγο της κατάπτυστης «θεωρίας των δύο άκρων» που έχει υιοθετήσει η ΕΕ και η οποία εξισώνει θύτες και θύματα, τον φασισμό-ναζισμό με τον κομμουνισμό.
Αυτό που ενοχλεί βέβαια, δεν αφορά στο γεγονός της εκτέλεσης. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί το έγκλημα που συντελέστηκε την Πρωτομαγιά του 1944 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής . Η ενόχληση αφορά στην ταυτότητα των εκτελεσμένων: Κομμουνιστές. Η συντριπτική πλειοψηφία τους μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Πολιτικά συγκροτημένοι, γαλουχημένοι με τις αξίες του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, του προλεταριακού διεθνισμού, εμπνεόμενοι από τη λάμψη της Οκτωβριανής Επανάστασης και του πρώτου εργατικού κράτους στην ανθρωπότητα, της ΕΣΣΔ, ατσαλωμένοι μέσα σε σκληρές ταξικές αναμετρήσεις, στις αιματηρές απεργίες του Μεσοπολέμου.
Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο ότι οι κομμουνιστές αποτέλεσαν την εμπροσθοφυλακή του αντιφασιστικού αγώνα παγκοσμίως, με λαμπρό παράδειγμα τη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που ψυχή και καθοδηγητής ήταν το ΚΚΕ, στην Ελλάδα.
Γι’ αυτό και στην πρόσκληση υποκαθίσταται η ταυτότητα των 200 ως κομμουνιστές, με τον γενικόλογο όρο «Έλληνες Πολιτικοί Κρατούμενοι». Στόχος του Friedrich-Ebert-Stiftung είναι η αποϊδεολογικοποίηση και αποταξικοποίηση της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών και ως εκ τούτου η αποσιώπηση του γεγονότος ότι ο φασισμός/ναζισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού. Παρουσιάζουν τον φασισμό σαν μια παρέκκλιση που τάχα διορθώθηκε με τη δημοκρατία.
Σ’ αυτήν την κατεύθυνση οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά προώθησαν την «ελληνογερμανική συνεργασία» στα ζητήματα της μνήμης. Προωθούν διάφορα προγράμματα γι’ αυτόν το σκοπό όπως τις «μνήμες κατοχής» που δεν μπόρεσαν να το προχωρήσουν εξαιτίας της αντίδρασης της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ και των εκπαιδευτικών, το «ελληνογερμανικό ταμείο για το μέλλον» που ιδρύθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας με τη συμφωνία των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και χρηματοδοτεί διάφορα προγράμματα, όπως αντιστασιακά μνημεία της περιόδου της κατοχής, αλλά και σεμινάρια ιστορίας του Β’ παγκοσμίου πολέμου με σκοπό την αναθεώρηση και τη διαστρέβλωσή της ώστε να περάσουν στη λήθη της ιστορίας τα ναζιστικά εγκλήματα και με έναν ακόμα στόχο:
Να υπονομεύσουν τη διεκδίκηση των Γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων αλλά και να ξεχαστούν και οι ευθύνες των Ελληνικών κυβερνήσεων που δεν τις διεκδικούν, ως όφειλαν και έχουν υποχρέωση.
Καμία από τις διάφορες εκδοχές της αστικής κοινοβουλευτικής διαχείρισης των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, μονοκομματικές ή συνεργασίας, δεν διεκδίκησε με συγκεκριμένα μέτρα και σχέδιο.
Οι αστικές κυβερνήσεις είναι με τη δέσμευση για την προώθηση των κοινών συμφερόντων των αστικών τάξεων των δύο χωρών, στο πλαίσιο των συμμαχικών τους σχέσεων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Έτσι η διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων από όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις παραμένει ανέξοδος διακηρυκτικός στόχος, που διατυπώνεται από πολιτικούς παράγοντες κατά καιρούς.
Σε μια εποχή που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, οι πόλεμοι γενικεύονται και η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κέντρα βαθαίνει, η υπενθύμιση του ρόλου των κομμουνιστών στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον φασισμό δεν είναι ουδέτερη. Αγγίζει τον πυρήνα της σύγχρονης ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Αποκαλύπτει ότι ο πόλεμος δεν ήταν ούτε είναι κάτι έξω από τη φύση του καπιταλισμού. Αντιθέτως, αποτελεί προέκταση σε άλλες συνθήκες των ίδιων κανόνων, των νόμων λειτουργίας αυτού του συστήματος, που συστατικό τους στοιχείο έχουν τον ανταγωνισμό και το κυνήγι του κέρδους των λίγων σε βάρος των πολλών. Αντίστοιχα, ο φασισμός δεν ήταν μια «ακραία παρένθεση» έξω από το σύστημα. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Υπήρξε μορφή άσκησης της εξουσίας του κεφαλαίου σε συνθήκες βαθιάς κρίσης, όταν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί διαχείρισης δεν επαρκούσαν. Υπήρξε επιλογή θωράκισης της κυριαρχίας της αστικής τάξης με τα πιο βίαια μέσα. Αποκαλύπτει, επίσης, ότι η πιο συνεπής, οργανωμένη και ανυποχώρητη δύναμη που πολέμησε δεν ήταν ένα γενικό και αόριστο «έθνος», αλλά ο οργανωμένος λαός, με τους κομμουνιστές μπροστά. Και αυτό αλλάζει την εικόνα. Διότι τότε η σύγκρουση παύει να παρουσιάζεται ως μία τραγική περίοδος, όπου «όλοι υπέφεραν το ίδιο». Αναδεικνύεται ως σύγκρουση κοινωνικών στρατοπέδων, τάξης εναντίον τάξης.
Ως Παράρτημα Λάρισας της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ καταγγέλλουμε τη διοργάνωση της εκδήλωσης του ιδρύματος Friedrich-Ebert-Stiftung στην Αθήνα.
Και να ‘ναι σίγουροι πως όταν οι φωτογραφίες – ντοκουμέντα πάρουν τη θέση τους εκεί που πρέπει, όλο και περισσότεροι θα εμπνέονται από τη θυσία τους. Καλούμε, ιδιαίτερα τη νεολαία μας να μαθαίνει και να διδάσκεται από την ιστορία των αγώνων και θυσιών του λαού μας, από την Ιστορία της Αντίστασης και τις θυσίες των αγωνιστών κομμουνιστών, όπως αυτές των 200 ηρώων της Καισαριανής».
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
