Η μακροζωία έχει εξελιχθεί σε έναν από τους πιο δημοφιλείς στόχους της σύγχρονης εποχής, κάτι σαν το νέο status symbol της εποχής. Κι ενώ μπορεί να την είχαμε στο μυαλό μας σαν μια επιστημονική φιλοδοξία ή μια φυσική εξέλιξη της ιατρικής, σήμερα αποτελεί ένα ολόκληρο αφήγημα που επηρεάζει τον τρόπο που τρώμε, κοιμόμαστε, γυμναζόμαστε, ακόμα και το πώς σκεφτόμαστε το μέλλον μας.
Από τις λεγόμενες Blue Zones – περιοχές όπου οι άνθρωποι ζουν πάνω από 100 χρόνια – μέχρι τα σύγχρονα wellness πρωτόκολλα, η ιδέα του «να ζήσεις περισσότερο» έχει αποκτήσει σχεδόν εμμονικό χαρακτήρα. Και ίσως για πρώτη φορά, αξίζει να σταθούμε στο ότι δεν είναι αυτονόητο ότι θέλουμε όλοι το ίδιο πράγμα από τη ζωή μας. Θέλουμε όλοι να ζήσουμε για πάντα; Και αν ναι, τι περιλαμβάνει πραγματικά αυτό;
Η απλότητα που δεν μας αρκεί πια
Οι άνθρωποι στις Blue Zones δεν κάνουν τίποτα που να θυμίζει τη σημερινή wellness κουλτούρα. Δεν έχουν trackers, δεν μετράνε REM cycles, δεν πειραματίζονται με συμπληρώματα. Ζουν με ρυθμό που θα χαρακτήριζες «ανεπιτήδευτο»: απλό φαγητό, καθημερινή κίνηση, κοινωνικές σχέσεις, σκοπός.
Κι όμως, αντί να μας καθησυχάζει, αυτή η απλότητα μοιάζει να μας αγχώνει. Γιατί σήμερα, η υγεία δεν παρουσιάζεται ως κάτι φυσικό – αλλά ως κάτι που πρέπει να διαχειριστείς σωστά, σχεδόν τεχνικά.
Η έννοια του biohacking έχει φέρει μια νέα λογική που επιτάσσει ένα σώμα ως σύστημα που μπορείς να βελτιώσεις, να μετρήσεις, να «ρυθμίσεις». Ο Andrew Huberman μιλά για τον ύπνο, τη διατροφή και τις συνήθειες με επιστημονική ακρίβεια, ενώ φιγούρες όπως ο Bryan Johnson φτάνουν στο σημείο να αντιμετωπίζουν τη γήρανση σαν πρόβλημα προς επίλυση.
Συμφωνούμε ότι η γνώση είναι χρήσιμη αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο παρουσιάζεται αρχίζει να θυμίζει μια διαρκή πίεση να τα κάνεις όλα σωστά με αποτέλεσμα η φροντίδα του εαυτού να μετατρέπεται από ανάγκη σε υποχρέωση.
Πόσο θέλουμε πραγματικά να ζήσουμε;
Ο Ezekiel Emanuel είχε γράψει ότι δεν θα ήθελε να ζήσει πολύ πέρα από τα 75, υποστηρίζοντας ότι η υπερβολική επιμήκυνση της ζωής μπορεί να συνοδεύεται από μείωση της δημιουργικότητας και της ενεργής συμμετοχής. Μια θέση που δύσκολα υιοθετείς αλλά και δύσκολα αγνοείς, γιατί φέρνει στο προσκήνιο αυτό που αποφεύγουμε, ότι η διάρκεια ζωής δηλαδή δεν είναι το ίδιο με την ποιότητα.
Πόσο από αυτό αφορά πραγματικά την υγεία και πόσο την ανάγκη να μείνουμε νέοι;
Η μακροζωία, έτσι όπως παρουσιάζεται σήμερα, μοιάζει συχνά με τα παλιά beauty standards, αλλά σε άλλη γλώσσα. Μπορεί να αφορά λιγότερο το «πώς φαίνεσαι» και περισσότερο «πώς λειτουργεί το σώμα σου», όμως η πίεση είναι παρόμοια.
Το να θέλεις να ζήσεις μια μακρά και υγιή ζωή είναι απόλυτα λογικό. Το να θέλεις να νιώθεις καλά στο σώμα σου, να έχεις ενέργεια, να αποφεύγεις ασθένειες – είναι ίσως το πιο βασικό ένστικτο. Αυτό που αξίζει να επαναπροσδιορίσουμε είναι ο τρόπος.
Γιατί αν η μακροζωία γίνει ένα ακόμη project προς διαχείριση, υπάρχει ο κίνδυνος να χάσει τον ίδιο της τον σκοπό. Μήπως η πιο ειλικρινής εκδοχή της είναι να μην βρίσκεται στα πιο εξελιγμένα πρωτόκολλα αλλά σε κάτι πολύ πιο απλό και δύσκολο ταυτόχρονα όπως το να μπορείς να ζεις καλά, χωρίς να νιώθεις ότι πρέπει να το αποδείξεις;
Πηγή: savoirville.gr
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
