Της Μαρίας Γαλλιού*
Η συνταγή της δικτατορίας ήταν απλή.
Τόσο απλή, που ακόμα και σήμερα κάποιοι τη θυμούνται… με νοσταλγία! Λάθος συνταγή, βέβαια. Με βαριές παρενέργειες.
Πρώτο υλικό:
Υπερδεξιά ιδεολογία, εθνικισμός και αντικομμουνισμός σε υπερδοσολογία. Η δικτατορία του Γεωργίου Παπαδόπουλου δεν ήταν ιστορικό ατύχημα. Ήταν μέρος του Ψυχρού Πολέμου και των φόβων των ΗΠΑ για την «κόκκινη απειλή». Τότε που η λέξη «κομμουνισμός» προκαλούσε πανικό, αλλεργία και σχέδια «διόρθωσης» των χωρών που ξέφευγαν από τη γραμμή.
Δεύτερο υλικό:
Καταστολή. Μυστικές υπηρεσίες, στρατός, αστυνομία.
Οι διαφωνούντες βαφτίστηκαν εχθροί και η αντιμετώπιση ήταν μία και γνωστή: συλλήψεις, φυλακές, βασανιστήρια, εξορίες.
Μόνο ωμή βία.
Τρίτο υλικό:
Το διαχρονικό τρίπτυχο: «Πατρίδα – Θρησκεία – Οικογένεια».
Λέξεις ιερές, χρησιμοποιημένες όμως ως άλλοθι. Τάξη και ασφάλεια, όχι για όλους. Για το καθεστώς. Ο φόβος και η καχυποψία, βασικά στοιχεία της καθημερινότητας.
Το ερώτημα επανέρχεται επίμονα: Γιατί κάποιοι εξακολουθούν να έλκονται από τον φασισμό; Ή ακόμα χειρότερα, να τον εξωραΐζουν;
Οι απαντήσεις είναι γνωστές:
Συνθήματα αντί για επιχειρήματα.
Σύμβολα «δύναμης» που υπόσχονται να τσακίσουν τον «άλλον».
Μισαλλοδοξία απέναντι σε κάθε διαφορετική άποψη.
Και μια ψευδαίσθηση ανωτερότητας, επειδή ανήκεις σε μια «σκληρή» ομάδα.Ακόμα κι αν αυτή η σκληρότητα στρέφεται τελικά εναντίον όλων.
Ανασκόπηση στην ιστορία:
Ας ρίξουμε μια ματιά στην Ιστορία: Λίγο πριν από πολέμους και δικτατορίες, ο δημόσιος λόγος γίνεται κραυγή. Οι ακραίες φωνές κυριαρχούν και η λογική αποσύρεται αθόρυβα. Και ξέρουμε πάντα πού οδηγεί αυτό. Ένα είναι βέβαιο:
Καμία δικτατορία, με λογοκρισία, «αλάθητους» ηγέτες και εμμονές καταδίωξης, δεν οδήγησε ποτέ σε πρόοδο.
Ούτε κοινωνική. Ούτε πολιτιστική. Ούτε οικονομική.
Και σήμερα; Αν κοιτάξουμε γύρω μας, στην Ελλάδα και στον κόσμο, θα βρούμε πολιτικούς που θα ένιωθαν απολύτως άνετα σε αυταρχικά καθεστώτα. Ιδίως αν ήταν οι ίδιοι στην ηγεσία. Ακροδεξιά κόμματα σε Ελλάδα και Ευρώπη υπόσχονται γρήγορες και ριζικές λύσεις σε χρόνια προβλήματα, ψαρεύοντας στα θολά νερά του φόβου και της οικονομικής ανασφάλειας. Κυρίαρχο στοιχείο στη ρητορική τους: η ανωτερότητα του Έθνους τους έναντι όλων. Ακραίοι λαϊκισμοί που αποκλείουν κάθε είδους διάλογο και συμβιβασμό. Κάπως έτσι ξεκίνησαν οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Με παρόμοιες λογικές φτάσαμε στην τραγωδία της Κύπρου το 1974.
Εμείς οι πολίτες, όμως, έχουμε κάτι πολύ ισχυρό: την ψήφο μας.
Με αυτήν μπορούμε να δυναμώσουμε ή να αποδυναμώσουμε αυτές τις φωνές.
Είναι ένα οργανικό χαρακτηριστικό της Δημοκρατίας:
Δίνει χώρο σε όλους, ακόμα και σε όσους δεν τη σέβονται.
*Η Μαρία Γαλλιού είναι Δικηγόρος- Χωρική Αντιπεριφερειάρχης Λάρισας
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
