Στη δεκαετία του ‘80 δεν υπήρχε instagram…
ούτε tik tok…
ούτε το ατελείωτο scrolling πάνω από μία οθόνη 24/7…
υπήρχαν όμως άλλα…
εξίσου ισχυρά εργαλεία διαμόρφωσης ζωής…
τηλεόραση…
περιοδικά…
μουσική βιομηχανία…
διαφήμιση…
μεγαλώναμε…
με συγκεκριμένες εικόνες επιτυχίας…
ομορφιάς…
κοινωνικής καταξίωσης…
και τη συμβουλή…
πρόσεξε μη σου ρίξουν τίποτε στο ποτό…
κάπως έτσι…
ο τρόπος που ντυνόσουν…
που διασκέδαζες…
που μιλούσες…
ακόμα και το τι θεωρούσες «όνειρο ζωής»…
δεν ήταν ποτέ…
αυθεντικά δικά σου….
ήταν δανεισμένα…
το ΝΙΤΡΟ που μας ξεβλάχεψε…
πρόβαλε το «ιδανικό» σώμα…
την «ιδανική» ζωή…
τον «ιδανικό» άντρα…
την «ιδανική γυναίκα»…
η τηλεόραση δημιουργούσε…
πρότυπα επιτυχίας και κοινωνικής ανόδου…
ένας νέος τότε δεν γινόταν influencer…
γινόταν, μιμητής ενός lifestyle…
που του παρουσιαζόταν ως επιθυμητό…
και κυρίως…
εφικτό…
η διαφορά με σήμερα…
δεν είναι ποιοτική…
είναι ποσοτική…
και τεχνολογική…
σήμερα η έκθεση είναι συνεχής…
τότε ήταν πιο αργή…
αλλά ο μηχανισμός παραμένει ίδιος…
δημιουργία επιθυμίας μέσω εικόνας…
κάθε εποχή…
κατασκευάζει «ιδανική» ζωή…
και τη σερβίρει σα μονόδρομο στο νέο…
κοινωνικά κατασκευασμένα πρότυπα…
που απλώς αλλάζουν συσκευασία…
το κρίσιμο, δεν είναι αν υπάρχει influencer ή τηλεοπτικός σταρ…
youtuber ή περιοδικό…
το κρίσιμο είναι…
αν ο νέος άνθρωπος…
έχει μάθει να ξεχωρίζει…
ότι η φορεμένη ζωή που του παρουσιάζεται ως ιδανική…
είναι ένα κατασκεύασμα…
το 1980 και το 2026…
το ερώτημα παραμένει το ίδιο…
ζεις τη ζωή που θέλεις ή αυτή που σου έμαθαν να θέλεις…
η Μυρτώ βρέθηκε εγκαταλειμμένη…
σε ένα παγκάκι…
αβοήθητη να ψυχορραγεί…
το όνειρό της…
μπορεί να ήταν μία ζωή…
σαν αυτή που έβλεπε στο ατέλειωτο scrolling…
υπάρχει μια βιομηχανία…
που την κάνει να φαίνεται εφικτή…
άμεση…
και απόλυτα φυσιολογική…
σε χωρίζει από το όνειρό σου…
μια οθόνη κινητού…
στην πραγματικότητα…
αυτή ζωή…
που μετριέται σε views και likes…
και αναγνωρισιμότητα…
δεν υπάρχει…
και αν υπάρχει…
παραμένει για λίγους…
και το τίμημα του κυνηγιού…
αυτής της ζωής…
είναι πολύ πιο βαρύ…
από όσο φαίνεται στην οθόνη…
ο θάνατος της Μυρτώς…
μετά από χρήση κοκαΐνης…
και –κυρίως– η εγκατάλειψή της…
από τρεις άνδρες…
να ξεψυχήσει σε ένα παγκάκι…
δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό…
δεν μιλάμε μόνο για μια επικίνδυνη επιλογή ή για μια κακή στιγμή…
μιλάμε επίσης για μία στάση ζωής…
και την απόλυτη απουσία ευθύνης…
για ανθρώπους που, αντί να σταθούν…
να καλέσουν βοήθεια…
να πράξουν το αυτονόητο…
επέλεξαν να αφήσουν έναν άνθρωπο…
τη στιγμή που πάλευε για τη ζωή του…
αυτή η συμπεριφορά…
για μία ακόμη φορά…
δεν είναι ουδέτερη…
αντιμετωπίζει τη γυναίκα…
ως αναλώσιμη παρουσία…
όσο υπάρχει, διασκεδάζουμε…
όταν προκύψει πρόβλημα, εξαφανιζόμαστε…
αποτύχαμε να διδάξουμε τα βασικά…
τι σημαίνει φροντίδα…
ευθύνη…
παρουσία του άλλου…
υποχρέωση…
όταν αυτά λείπουν…
ο άνθρωπος δεν γίνεται απλώς ανεύθυνος…
γίνεται επικίνδυνος…
με μια συμπεριφορά…
που δείχνει πόσο εύκολα…
μπορεί κάποιος να αποσύρει την ανθρώπινη ιδιότητα από τον άλλον…
και να τον αφήσει πίσω…
όσο τέτοιες στάσεις δεν μας σοκάρουν όσο θα έπρεπε…
θα επαναλαμβάνονται…
και σίγουρα…
το πραγματικό πρόβλημα…
δεν είναι η ζωή που αβασάνιστα φόρεσε ένα 19χρονο κορίτσι…
ούτε τι συνέβη εκείνο το βράδυ…
είναι τι έχει προηγηθεί…
για να μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο…
και τι συνεχίζει να επιτρέπεται μετά…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
