Του Θεόδωρου Στάθη*
Δύο ώρες κράτησε η ομιλία του Τραμπ προς τον αμερικανικό λαό. Μου θύμισε τις ομιλίες των κομμουνιστών αρχηγών κρατών που δύσκολα έφταναν οι ομιλίες τους στο τέλος. Τι να κάνουν οι άνθρωποι, τα έργα τους έλειπαν και το έριχναν στο κουβεντολόι για να εκθειάσουν το ανύπαρκτο έργο τους και δόστου χειροκροτήματα οι από κάτω. Ο λαός, γνωρίζοντας ότι τα μάτια των μυστικών υπηρεσιών βρίσκονται σε τέτοιες περιπτώσεις επάνω τους, δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς. Η παροιμία μάς υπενθυμίζει ότι τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και δεν έχει άδικο. Άλλωστε, όταν υπάρχει έργο αυτό μιλάει από μόνο του και ο λαός το ξέρει. Στη Βόρεια Κορέα αυτά και χειρότερα τραβάει ο φουκαράς λαός και το μαρτύριό του θα συνεχίσει γιατί ο μεγάλος ηγέτης προετοιμάζει για διάδοχο του θρόνου την αγαπημένη του κορούλα. Βλέπετε, οι βασιλιάδες επιστρέφουν πιο δυνατά χάρη στα κομουνιστικά καθεστώτα. Από εκεί παίρνει μαθήματα και ο Τραμπ και έχει ρίξει την οικογένειά του και όλο το συγγενολόι του στη διπλωματία και η MAGA βολίδα σε MASA εξελίσσεται.
Παρακολουθώντας την ομιλία του Τραμπ λυπήθηκα τα γεροντάκια-Ρεπουμπλικανούς που έκαναν τη δύσκολη άσκηση, ακόμα και για νέους, για όλο τον χρόνο, εκτός κι αν προκύψει κι άλλη τέτοια σε μάκρος ομιλία του ηγεμόνα. Σκουάτινγκ το λένε αυτό και οι ειδικοί το προτείνουν στους πενηντάρηδες και πάνω. Λένε πως με τα χρόνια χάνεται μυϊκή μάζα στους μηρούς και το σκουάτινγκ είναι η άσκηση που προτείνουν για να διατηρείται η μυϊκή μάζα. Το σήκω-κάτσε στο Κογκρέσο ήταν η ιστορικής σημασίας χορογραφία που δώρισε ο Τραμπ στους προσκυνητές του και σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας καταχειροκροτήθηκε από τους γυμναζόμενους.
Η εικόνα πάντως στο Κογκρέσο, κατά τη διάρκεια της ομιλίας ήταν, για Αμερική, ντροπιαστική. Η ατμόσφαιρα ήτα πολύ ηλεκτρισμένη και η σύρραξη ήταν σε διαδικασία εκκίνησης ανά πάσα στιγμή, που συνήθως βλέπουμε στην τουρκική Βουλή και άλλα παρόμοια Κοινοβούλια δικτατορικών και απολυταρχικών καθεστώτων. Είναι κρίμα που σε τόσο γρήγορο χρόνο η Αμερική έχει χάσει το μεγαλείο του παρελθόντος της και δείχνει πως έχει ξεχάσει να συζητά και τη συζήτηση την αντικαθιστά με πολύ γοργό ρυθμό το μίσος και αυτό δεν προαναγγέλλει ευχάριστα πράγματα. Το παρατηρεί κανείς στα σχόλια που γράφονται σε ευρωπαϊκές εφημερίδες, ότι το καλό όνομα της Αμερικής αρχίζει και δίνει τη θέση του σε ονόματα καθόλου ευχάριστα για μια χώρα που θέλει να διατηρεί την πρωτοκαθεδρία της πολιτισμένης κοινωνίας που νοιάζεται για τους φτωχούς και σκλάβους της Οικουμένης. Όλο και πιο συχνά ακούγεται η έκφραση «οι εκβιαστές Αμερικάνοι που νοιάζονται μόνον για τον εαυτό τους». Μια άλλη παροιμία μας διδάσκει την αξία του καλού ονόματος με την έκφραση «καλύτερα να μου βγει το μάτι παρά το (κακό) όνομα» και με τα συμβαίνοντα, ιδίως των έργων της ICE, δεν βλέπω να διαπρέπει η MAGA. Για μαλλί πάει τη χώρα ο ηγεμόνας και μάλλον θα βγει κουρεμένη.
Άκουγα τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να απειλεί τον πάσα έναν και υπερηφανεύονταν για τη μεγάλη ισχύ που αποκτά η Αμερική επί ημερών του και διερωτώμαι πώς είναι δυνατόν να γίνει πιστευτό αυτό από τους Αμερικανούς πολίτες. Χώρες που διαθέτουν ισχύ δεν την διαθέτουν με ρόλο μπαμπούλα, αλλά με ρόλο και προσέγγιση συνεργασίας και οικοδόμησης θεμελίων ασφάλειας και ευημερίας για όλους, και μόνο από την εξέλιξη της συμμαχίας του ΝΑΤΟ μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι κάθε μέρα και χειρότερα πάμε, αντί της βελτίωσης των συνθηκών που προάγουν τη συνεργασία και την ειρήνη. Αυτό που παρατηρώ είναι ότι στην ημερήσια διάταξη το «ο καθένας για πάρτη» του ανάμεσα σε χθεσινούς φίλους και συμμάχους είναι καθημερινά το πρώτο θέμα συζήτησης και ενεργειών και αυτό μόνο δυσάρεστα προμηνύει.
* Ο Θεόδωρος Στάθης έζησε για χρόνια στις ΗΠΑ. Είναι πρώην βουλευτής Λάρισας με το ΠΑΣΟΚ, ενώ διετέλεσε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού και υπουργός Γεωργίας. Είναι διδάκτωρ του Columbia University και πρόεδρος του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
