Του Αντώνη Ψάλτη
ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ, «PULP», εκδ. «ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ» 2014. «Η ύπαρξη δεν ήταν μονάχα μια παράλογη ιστορία, ήταν και σκέτη αγγαρεία». Κάτι τέτοια διανθίζουν τις μονότονες κατά τα άλλα σκέψεις του αλκοολικού και αποτυχημένου ντετέκτιβ Μπελέιν. Και στο λογοτεχνικό πρόσωπο αυτού καθρεφτίζεται το απόσταγμα 74 ετών περιπετειώδους ζωής του Τσαρλς Μπουκόφσκι.
Ο ντετέκτιβ Μπελέιν είναι ο σοφός αντιήρωας, ή ένας ήρωας αντισοφίας, αν προτιμάτε. Εν προκειμένω, για το «PULP» κάνει το ίδιο. Δεν μπόρεσα να βρω ακριβώς πότε διεγνώσθη με λευχαιμία ο Μπουκόφσκι, αλλά το βέβαιο είναι ότι το «PULP» εκδίδεται την ίδια χρονιά που πεθαίνει και θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε την λογοτεχνική του διαθήκη. Μέσα σε ένα σύμπαν απολύτως μπουκοφσκικό, αλλά καθόλου αυτοβιογραφικό, όπως συμβαίνει το μεγαλύτερο μέρος του έργου του συγγραφέα, η μαεστρία του ανεξέλεγκτου αυτού συγγραφέα συνθέτει μια από τις καλύτερες λογοτεχνικές στιγμές του.
Το «PULP» είναι ένας φόρος τιμής στα λαϊκά αστυνομικά αναγνώσματα; Όχι μόνο. Είναι πολύ περισσότερα. Είναι όλος ο Μπουκόφσκι εκεί μέσα. Ο τραχύς, ο δυνατός υπαρξιακός ποιητής (διαβάστε τα τελευταία του ποιήματα!), ο αισχρός, ο δηκτικός, ο είρων, ο χιουμορίστας, αλλά και ο φιλόσοφος Μπουκόφσκι. Και όλα αυτά σε ένα ξέφρενο, αληθινά απολαυστικό, μα χιουμοριστικό βιβλίο, πέρα από κάθε αναμενόμενη εξέλιξη και γραφή. Γράφει κάπου εκεί μέσα, τσιτάρω από μνήμης: σκεφτόμουν ότι η ζωή δεν έχει νόημα, αλλά μόλις το σκεφτόμουν έβρισκα ότι έχει κάποιο νόημα, και μόνο που σκέφτομαι ότι δεν έχει νόημα…
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
