Aνέκαθεν η Πρωτοχρονιά με μελαγχολούσε…
ήταν και ο Άη Βασίλης…
που μετά σοκαριστήκαμε που δεν υπήρχε…
ήταν η γιορτή του πατέρα μου…
την εποχή που οι γιορτές ήταν για να βρεθούν οι άνθρωποι…
που ξεκινούσαν…
βάζοντας τα καλά τους…
και έπαιρναν σβάρνα τα σπίτια που είχαν αναμμένα φώτα…
δείγμα ότι κάποιος γιόρταζε…
χτυπούσαν το κουδούνι…
με κάποιο δώρο στο χέρι…
για να καθίσουν…
στο καλό σαλόνι…
όπου τα γλυκά…
ανακατευόταν με τα αλμυρά κεφτεδάκια…
μαγειρεμένα από το μεσημέρι…
το κρασί…
με το ουίσκι…
και οι ξηροί καρποί…
με συζητήσεις…
την ώρα που το σταθερό τηλέφωνο…
διακόπτει για χρόνια πολλά…
και η γιορτή του πατέρα μου με μελαγχολούσε…
όσο κι αν ήταν ωραία με το ανοιχτό στον κόσμο σπίτι…
την επόμενη μέρα άνοιγαν ξανά τα σχολεία…
τότε…
οι γιορτές κάλυπταν την ανάγκη μιας επικοινωνίας και μιας επαφής…
προσωπικής…
από κοντά…
κάποια χρόνια αργότερα…
μια άλλη πρωτοχρονιά…
ο παρουσιαστής διαφήμιζε την έναρξη της κινητής τηλεφωνίας…
παίρνοντας ζωντανά…
από το κινητό τηλέφωνο…
τυχαία νούμερα που κέρδιζαν δώρα…
και μετά στοχευμένα…
με κινητά τηλέφωνα που μοιραζόταν δωρεάν…
δημιουργήθηκε…
η ανάγκη αυτής της νέας επικοινωνίας…
τα υπόλοιπα γνωστά…
κανένας πια δε θυμάται ότι υπάρχει σταθερό…
ενώ η γραμμή έμεινε μόνο για το ίντερνετ…
όχι δεν είναι ένα νοσταλγικό κείμενο…
απλά…
με την αλλαγή του χρόνου…
δεν αλλάζει ο κόσμος…
αλλάζει το αφήγημα…
κάθε Ιανουάριο σερβίρονται…
με πολλούς τρόπους…
νέες ανάγκες, νέες ελλείψεις, νέες υποχρεώσεις…
κάποιοι αποφασίζουν τι “χρειάζεσαι”…
πριν καν προλάβεις να αναρωτηθείς αν το θέλεις…
μετά σε πείθουν ότι χωρίς αυτό δεν ζεις, δεν δουλεύεις, δεν εξελίσσεσαι…
οι ανάγκες σου…
δεν γεννιούνται πια από την καθημερινότητα…
αλλά από δελτία τύπου, παρουσιάσεις…
και κυρίως αλγορίθμους…
δημιουργούνται επίπλαστα…
πακετάρονται ΠΑΝΤΑ ως πρόοδος…
πλασάρονται ΠΑΝΤΑ ως μονόδρομος…
αν δεν τις υιοθετήσεις…
δεν είσαι απλώς εκτός αγοράς…
εκτός κοινωνίας…
είσαι εκτός εποχής…
και η εποχή…
σου λένε…
δεν περιμένει κανέναν…
κάπου εκεί χάνεται η πραγματική ανάγκη…
η ανάγκη για σταθερότητα…
αξιοπρέπεια…
χρόνο…
νόημα…
αυτά δεν αναβαθμίζονται με συνδρομή…
για να ικανοποιήσεις όλες σου τις ανάγκες…
πρέπει να δουλεύεις 13 ώρες τη μέρα…
κάθε μέρα…
και στο λίγο χρόνο που θα σου απομένει…
όταν δεν κοιμάσαι…
θα σκέφτεσαι ότι
πάντα κάτι σου λείπει…
πάντα είσαι πίσω από τις εξελίξεις…
η “εξέλιξη” χρησιμοποιείται ως εργαλείο βίαιης αλλαγής…
επαγγέλματα εξαφανίζονται…
όχι επειδή δεν χρειάζονται…
αλλά επειδή δεν είναι κερδοφόρα…
ζωές ανατρέπονται στο όνομα της καινοτομίας…
χωρίς σχέδιο, χωρίς προστασία, χωρίς ερώτηση…
προσαρμόσου ή εξαφανίσου…
η νέα κοινωνική σύμβαση…
γραμμένη όχι με όρους δικαιοσύνης…
αλλά απόδοσης…
η αλλαγή δεν μετριέται αν βελτιώνει ζωές…
αλλά αν αυξάνει μερίδια…
ό,τι δεν αποδίδει…
παρωχημένο…
ακόμα και ο άνθρωπος…
αυτή την Πρωτοχρονιά…
ας μην ανταλλάξουμε ευχές…
έτσι κι αλλιώς δεν πιάνουν…
ας κάνουμε καλύτερα ερωτήσεις…
ποιος ορίζει τις ανάγκες…
ποιος κερδίζει από την αγωνία μου…
ποια εξέλιξη λέγεται εξέλιξη όταν αφήνει πίσω της συντρίμμια…
την καινούρια χρονιά…
ας μην αλλάξει η ζωή σου βίαια για να ισοσκελιστεί ένας ισολογισμός…
ας ξαναπάρουμε πίσω τις ανάγκες μας…
ας ξαναπάρουμε πίσω τη ζωή μας…
πριν την πουλήσουν πάλι ως προϊόν…
σκατά κείμενο…
σας το ‘πα ότι η Πρωτοχρονιά με μελαγχολεί…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
