Όταν οι Έλληνες πήγαν να δουν τον Ιησού, ο Κύριος είπε ότι πλησίασε ο καιρός να διαδοθεί σε όλη τη γη η διδασκαλία του Θεού. Μόνο στην Ελληνική γλώσσα μπορούσε να γίνει κατανοητή η χριστιανική Διδασκαλία, όπως και σήμερα άλλωστε.
Ότι ο κόσμος τώρα οδηγείται στην καταστροφή, είναι διότι με τους μύθους και τις φαντασίες δεν κατανοεί το Ευαγγέλιο και δεν έχει το λόγο της ζωής. Η φαντασία κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας είναι η γέφυρα από την οποία περνούν οι δαίμονες στην ψυχή και καταργούν την ελευθερία. Νους που δεν κατανοεί το ευαγγέλιο είναι δαιμονιώδης.
Το αήττητο όπλο κατά του διαβόλου είναι ο καθαρός νους. Τη διάκριση του καθαρού νου έκαναν από την αρχαία εποχή ακόμα. Χιλιάδες χρόνια πριν ο Όμηρος διακρίνει το λόγο της ζωής από την φαντασία. Ονομάζει νήπιους τους συντρόφους του Οδυσσέα που χάθηκαν, επειδή δεν είχαν τον «νόστο» του Οδυσσέα για την πατρίδα.
Μιλώντας για τη σωματοποίηση και την κατά φαντασίαν ασθένεια, πρέπει από την αρχή να τονίσουμε, ότι η σωματοποίηση συνδέεται πάντοτε με το πνεύμα κάποιας νόσου και ποτέ με το πνεύμα της ζωής, με το Άγιον Πνεύμα. Ποτέ δε γίνεται σωματοποίηση του πνεύματος της ζωής. Πρόκειται για νοσηρά συμπτώματα , τα οποία δημιουργεί ο κατά φαντασίαν ασθενής.
Ειδικότερα πρόκειται για την ένωση του πονηρού πνεύματος με το νοσηρό πνεύμα του ανθρώπου, το λεγόμενο «σαρκικό φρόνημα», η οποία εκδηλώνεται τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα.
Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας προτρέπουν να διώξουμε από την ψυχή μας το σαρκικό φρόνημα. Είναι με άλλα λόγια ένωση του πονηρού πνεύματος με το νοσηρό πνεύμα του ανθρώπου, η οποία εκδηλώνεται τόσο στην ψυχή όσο και στο σώμα. Ό,τι έρχεται στην ψυχή, η ψυχή το μεταδίδει αμέσως στο σώμα.
Η επιστήμη περιγράφει την σωματοποίηση, ως ένα είδος πνευματικής και ψυχικής κατάστασης, η οποία εισέρχεται στην ψυχή και καταργεί την ελευθερία της
Όταν κάποτε πήγα στο γιατρό για έναν πόνο στο πόδι μου, με ρώτησε πού πονάω και του έδειξα το πόδι μου, λέγοντας, είναι από το ουρικό οξύ.
-Γιατρός είσαι, είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Να μη μου το σωματοποιήσεις, με συμβούλεψε στο τέλος.
Δίστασα να ρωτήσω τί είναι «σωματοποίηση», για να μη γελοιοποιηθώ ακόμα περισσότερο. Με τις λίγες γνώσεις μου της αισθητικής, θυμήθηκα τη λέξη «αισθηματοποίηση» σε κάποιο στίχο του Καβάφη, που μιλούσε για την ατμόσφαιρα που δημιουργούν ακόμα και τα άψυχα, όταν τα συνδέουμε με τη φαντασία και με τα αισθήματά μας.
Οι ασθενείς κατά φαντασίαν είναι ασθενείς χωρίς αιτία, με μόνο την φαντασία τους. Αυτοί δημιουργούν με τη φαντασία τους ασθένειες που αν και δεν υπάρχουν, στην πραγματικότητα, τα συμπτώματα που νιώθουν δεν διαφέρουν από αυτά των πραγματικών ασθενειών. Νιώθουν πόνους ή ανοίγουν ακόμα και πληγές στο σώμα τους χωρίς αιτία.
Για τους κατά φαντασίαν ασθενείς δείτε τι γράφει στο ημερολόγιό του ένας Νορβηγός γιατρός και συγγραφέας από τη ζωή του ως γιατρού στην Ιταλία, την εποχή της πανώλης. “Πολλοί δεν ήταν καθόλου άρρωστοι κι ούτε θ’ αρρωστούσαν, ίσως, ποτέ, αν δεν μ’ είχαν συμβουλευτεί. Πολλοί φαντάζονταν ότι ήταν άρρωστοι. Αυτοί είχαν να πουν και τα πιο πολλά. Μιλούσαν για τη γιαγιά τους, για τη θεία τους ή για την πεθερά τους, ή έβγαζαν από την τσέπη τους ένα μικρό χαρτί κι άρχιζαν να διαβάζουν έναν ατέλειωτο κατάλογο από συμπτώματα κι αδιαθεσίες”. (Άξελ Μούντε, Το χρονικό του Σαν Μικέλε, Εκδόσεις «Λογοτεχνική», μετάφραση Άρη Δικταίου).
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
