Της Κατερίνας Κόσσυβα
Υποψήφια δημοτική σύμβουλος με το συνδυασμό «Η Λάρισα που μας αξίζει»
«Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς…»
Ο εφιάλτης της Περσεφόνης έγινε πραγματικότητα. Η γη της Θεσσαλίας νεκρή. Αυτή η Γη που συνδέθηκε διαχρονικά με την παρουσία της θεάς Δήμητρας, της θεάς της Γεωργίας, της βλάστησης και των καρπών της αντιμετωπίζει ένα αβέβαιο μέλλον για το αν ξαναδώσει καρπούς.
Πόσο προφητικό αποδείχτηκε αυτό το ποίημα του Ν. Γκάτσου που μελοποίησε ο Μάνος Χατζιδάκις το 1976! Ο Ν. Γκάτσος έγραψε αυτό το ποίημα προβλέποντας, ως οραματιστής, αυτά που θα ακολουθούσαν την καταστροφική δράση του ανθρώπου στο σώμα της Γης. Ήταν ένα τραγούδι διαμαρτυρίας, ένας καταγγελτικός ύμνος διαφορετικός από αυτούς που συνήθιζαν να παίζουν τα ραδιόφωνα εκείνη την περίοδο. Ήταν ο πρώτος στιχουργός που έθιξε στην Ελλάδα με προφητικό τρόπο, τόσο εύστοχα και πετυχημένα, το θέμα της περιβαλλοντικής κρίσης, ήταν ο πρώτος που στηλίτευσε με ποιητικό τρόπο τον πλουτισμό άνευ ορίων και την κατάρρευση των πολιτισμικών αξιών, την ανάπτυξη που θα ακολουθούσε με κάθε κόστος καταπατώντας κάθε έννοια ιστορικής μνήμης και ευαισθησίας.
Ήταν η εποχή της μεταπολίτευσης.
Η οικολογική ευαισθησία ήταν σε εμβρυακή μορφή παρόλο που τα προβλήματα του οικοσυστήματος, η ρύπανση του περιβάλλοντος, η απότομη αλλαγή του κλίματος, η τρύπα του όζοντος, η καταστροφή των δασών, η εξαφάνιση των ειδών, η όξινη βροχή κλπ. είχαν αρχίσει ήδη να γίνονται ορατά. Όμως το σύνολο της κοινωνίας κώφευε και ,δυστυχώς, εξακολουθεί να κωφεύει και σήμερα. Μόνο κάποιες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, στη μακρινή δεκαετία του ’60, έκρουαν τον συνειδησιακό κώδωνα του κινδύνου και ξεκίνησαν μια τιτάνια προσπάθεια για περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση.
Δυστυχώς ήρθε η εποχή να θερίσουμε ό,τι σπείραμε. Ζούμε τις παρενέργειες από τη διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας, από το βιασμό τη φύσης, κυρίως για οικονομικά οφέλη και κέρδη. Ο πλανήτης, όμως, συμπεριφέρεται σαν ένας ζωντανός οργανισμός. Μια μικρή του αντίδραση (σεισμοί, πλημμύρες, ηφαίστεια) είναι αρκετή για να υπενθυμίσει στον αλαζόνα άνθρωπο ποιος είναι ο οικοδεσπότης. Μια σκληρή υπενθύμιση με δραματικές συνέπειες.
Άραγε αυτά τα παθήματα θα μας γίνουν μαθήματα; Θα καταλάβουν όλοι, πολίτες και πολιτικοί, ότι θα πρέπει ν’ αλλάξουμε «ρότα»; Ή θα περάσει κι αυτό το κακό και θα συνεχίσουμε την ίδια καταστροφική πορεία; Η κατάσταση προς το παρόν είναι απογοητευτική. Αντί ν’ αναλογιστεί όλος ο πολιτικός κόσμος τις ευθύνες του, επιρρίπτει ο ένας τις ευθύνες στον άλλο, διχάζουν τον ελληνικό λαό, απευθύνονται στα συναισθήματα που δίκαια γεννούν οι δραματικές καταστάσεις (οργή, θυμός, τιμωρητική και εκδικητική διάθεση…) κι όχι στη λογική αντιμετώπιση όχι μόνο των παρόντων, αλλά, κυρίως, των μελλοντικών προβλημάτων. Τα τελευταία χρόνια βίωσε ο ελληνικός λαός απίστευτες τραγωδίες: είδε να καίγονται άνθρωποι, να καίγονται εθνικοί δρυμοί, να πλημμυρίζουν πόλεις και χωριά, να αφανίζονται καλλιέργειες και παραγωγικές μονάδες, να πέφτουν γεφύρια… Αν όλα αυτά δε συνιστούν εθνική κρίση και εθνικό πρόβλημα, αν δεν είναι ικανά να μας κάνουν να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι για μια στοιχειώδη συνεννόηση και συνεργασία, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας. Θα εναλλάσσονται στην εξουσία οι μεν και οι δε και θα διασταυρώνουν τα ξίφη για τις ευθύνες το «Άλλου».
Πριν από χρόνια είδαμε να φυτρώνουν στη θεσσαλική γη φωτοβολταϊκά. Ανακοινώσεις εταιρειών καλούσαν τους αγρότες να πουλήσουν τα χωράφια τους ως μια επενδυτική ευκαιρία. Ο νόμος έθετε ως προϋποθέσεις να μη βρίσκονται σε περιοχές Natura, σε αρχαιολογικός χώρους ή δασικές περιοχές και να μην είναι χαρακτηρισμένη η περιοχή ως γη υψηλής παραγωγικότητας. Πώς κι από ποιους αποχαρακτηρίστηκε η θεσσαλική γη, πως την κατάντησαν κουφάρι άγονο και άνυδρο για να πέσουν σαν τα κοράκια οι επενδυτές και γιατί δεν απασχολούσε τον πολιτικό κόσμο το στοιχειώδες: πώς να ξαναγίνει αυτή η Γη παραγωγική; Και τώρα που τα χωράφια βάλτωσαν, τώρα που οι αγρότες δεν ξέρουμε αν θα σηκώσουν κεφάλι ξανά, η θεσσαλική γη θα είναι ολόκληρη μια μεγάλη ευκαιρία για επένδυση ως ζώνη μη υψηλής παραγωγικότητας.
«Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της Γης…»
- Η κα Κατερίνα Κόσσυβα είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος με το συνδυασμό «Η Λάρισα που μας αξίζει», φιλόλογος, πρώην πρόεδρος ΔΡΥΑΣ, πρώην υπ. Ευρωβουλευτής ΔΗΜΑΡ
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
