Μετά από 15 ώρες στα Τέμπη, τη μονοτονία της στιγμής “σπάει” το πέταγμα από τα παράθυρα των βαγονιών των προσωπικών αντικειμένων των επιβατών της αμαξοστοιχίας Intercity 62.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή βλέπεις τα γερανοφόρα οχήματα να μετακινούν τις λαμαρίνες ή να προσπαθούν. Δένουν τις αλυσίδες σε ένα κομμάτι και το σηκώνουν και μετά το ξανακατεβάζουν καθώς κάπου έχει κολλήσει. Αυτή η διαδικασία λάμβανε χώρα χθες στο σημείο του πολύνεκρου δυστυχήματος και κάπως “μουδιάζεις” στην εικόνα μέχρι τη στιγμή που οι αστυνομικοί λένε να μπουν στα βαγόνια για να βγάλουν τα πράγματα. Στη θέα ενός μπουφάν, ή μιας παιδικής τσάντας αντιλαμβάνεσαι ξανά ότι οι λαμαρίνες είναι οι άνθρωποι. Είτε οι επιβάτες που επιβίωσαν, είτε οι νεκροί που μεταφέρθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο ή βρίσκονται ακόμα στα συντρίμμια.
Η πρώτη αίσθηση από τα Τέμπη μόλις φτάσαμε λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης ήταν το σοκ. Η εικόνα με τα ξεχαρβαλωμένα τρένα, τα συντρίμμια και τον καπνό, ήταν δύσκολη να την αντιληφθεί κάποιος που δεν έχει παραβρεθεί ξανά σε παρόμοιο περιστατικό. Οι δημοσιογράφοι από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ αρχίζουν να μαζεύονται στο σημείο, πάνω στην Περιφερειακή Εθνική Οδό Αθηνών – Θεσσαλονίκης για να τραβήξουν πλάνα και φωτογραφίες. Μετά από λίγη ώρα η Αστυνομία μας οδηγεί όλους πίσω, μακριά από το σκηνικό και οι περισσότεροι φεύγουν. Όμως εγώ μένω. Περίπου στις 3 το πρωί, όταν χαλαρώνει ο έλεγχος ξαναπλησιάζω το σημείο.
Εκείνη τη στιγμή ακούγεται μόνο ο ήχος από τις μηχανές των πυροσβεστικών και των οχημάτων που περνούν από την Περιφερειακή οδό στο ρεύμα που δεν είχε κλείσει. Κάπου εκεί με πιάνει ένας πυροσβέστης και μου περιγράφει τις πρώτες εικόνες που είδε όταν έφτασε στο σημείο. “Κόλαση” μου είπε και περιέγραψε πως ο κόσμος προσπαθούσε να ανέβει το λοφάκι για να βγει στο δρόμο ενώ λίγα μέτρα πίσω τους, η φωτιά έκαιγε τα πρώτα βαγόνια, λιώνοντας λαμαρίνες και ότι άλλο ακουμπούσε. Σιγά, σιγά μαζεύονται πάλι οι άλλοι δημοσιογράφοι. Πάλι πλάνα, πάλι φωτογραφίες. Επικρατεί ένταση για μια στιγμή όταν η Αστυνομία επιστρέφει και μας στέλνει αυτή τη φορά πίσω στο κόμβο, αρκετά μακριά από το σημείο της σύγκρουσης. Αυτή τη φορά το παίρνουμε όλοι απόφαση και απομακρυνόμαστε.
Ξημερώματα πια, “στρατοπεδεύουμε” ακριβώς στην απέναντι πλευρά. Σε ένα χωράφι με τον Πηνειο πίσω μας. Μπροστά μας είναι η επιχείρηση ανεύρεσης των αγνοούμενων. Τα γερανοφόρα οχήματα προσπαθούν να απομακρύνουν τις λαμαρίνες έτσι ώστε οι διασώστες να εντοπίσουν κάποια σορό. Κάπου το μεσημέρι αρχίζουν να βγάζουν τα προσωπικά αντικείμενα από τα βαγόνια ενώ όταν οι πυροσβέστες μαζεύονται όλοι μαζί σε ένα σημείο, υποψιαζόμαστε ότι πρόκειται για εντοπισμό σορού. Και πράγματι μετά από λίγο εμφανίζεται ένα φορείο με ένα λευκό σεντόνι να καλύπτει κάτι και να μπαίνει σε ασθενοφόρο το οποίο μεταβαίνει στη Λάρισα. Εκεί διαδραματίζεται η δεύτερη πράξη του δράματος με τους συγγενείς να περιμένουν με αγωνία να μάθουν που βρίσκεται ο δικός τους άνθρωπος. Σε μερικές περιπτώσεις μαθαίνουν ότι δεν είναι πολλά. Μόνο κάτι που θύμιζε κάποτε τον άνθρωπό τους και ίσως ένα προσωπικό αντικείμενο.
Μία τσάντα ή ένα αρκουδάκι…
Κωνσταντίνος Κοντοκώστας
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
