Κώστας Μαλουμίδης: Ο Αντώνης Τζιτζέλης με βάφτισε «Μαύρο Φτερό» (βίντεο)

Φωτ. Λεωνίδας Τζέκας

Στη Λάρισα βρέθηκε πριν από λίγες ημέρες ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της ΑΕΛ, Κώστας Μαλουμίδης, με αφορμή το φιλικό παιχνίδι που έγινε στη Φιλιππούπολη μεταξύ των ομάδων Απόλλωνα Λάρισας και ΑΕΛ. Ο βετεράνος αθλητής, που ζει στην Έδεσσα, μίλησε στη Larissanet για την περίοδο που πέρασε στη Λάρισα, για την αγάπη που δέχθηκε από τον κόσμο, για το μυστικό της μεγάλης ομάδας αλλά και για το πώς βγήκε το ψευδώνυμο «Μαύρο Φτερό» με το οποίο είναι γνωστός ακόμα και σήμερα στους ποδοσφαιρικούς κύκλους της Ελλάδας.

Ο Μαλουμίδης έπαιξε για πρώτη φορά στην Α’ Εθνική φορώντας τη φανέλα της ΑΕΛ το 1979. Συνολικά αγωνίστηκε για πέντε χρόνια και μέσα σ’ αυτά έζησε πολλές καλές στιγμές. Συμπλήρωσε154 συμμετοχές πετυχαίνοντας 27 γκολ. Αναδείχθηκε μια φορά δεύτεραθλητής με την ΑΕΛ την περίοδο 1982-1983 και έπαιξε σε δύο τελικούς κυπέλλου απέναντι στον ΠΑΟ, πριν πάρει μεταγραφή για τον Ηρακλή.

Κύριε Μαλουμίδη, αρχικά θα θέλαμε να μας πείτε πως βγήκε το παρατσούκλι «Μαύρο Φτερό»;

Το «Μαύρο Φτερό» μου το έβγαλε ο μακαρίτης ο δημοσιογράφος Αντώνης Τζιτζέλης ο οποίος με βοήθησε πάρα πολύ όπως πάρα πολλοί άνθρωποι εδώ στη Λάρισα. Ήταν από ένα κόμικς που χτυπούσε ο πρωταγωνιστής κόρνερ και την ίδια ώρα πήγαινε και έβαζε γκολ με κεφαλιά. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα. Αξίζει να αναφέρω πως ήμασταν αγαπημένοι με τους δημοσιογράφους της εποχής. Φυσικά δεν ξεχνάω και τον Κώστα Μπετχαβέ.

Τι ήταν το ποδόσφαιρο για εσάς;

Το ποδόσφαιρο σημάδεψε τη ζωή μου. Και σαν δάσκαλος που έγινα μετά στο γυμνάσιο το είχα πάντα ψηλά. Με διαμόρφωσε σαν χαρακτήρα. Το αγαπώ πολύ το άθλημα γιατί με βοήθησε πάρα πολύ. Ήταν και το οικονομικό βέβαια σε μια δύσκολη εποχή αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.

Συνεργάστηκα με πολλούς ανθρώπους. Έμαθα να χάνω, να κερδίζω, να αγωνίζομαι. Όλα αυτά τα στοιχεία με περισσότερα απ’ όλα οι ανθρώπινες σχέσεις που παρέμειναν δυνατές ακόμα και τόσα χρόνια μετά.

Πως θα προσδιορίζατε την ΑΕΛ εκείνης της εποχής; Την ΑΕΛ που ζήσατε εσείς

Μπορεί να έπαιξα μόλις μια πενταετία όμως πήρα τόσο μεγάλη αγάπη από τον κόσμο που ότι και να κάνω δεν μπορώ να το ανταποδώσω. Αυτό είναι και το άγχος μου. Η ΑΕΛ είναι τα καλύτερα μου χρόνια. Εδώ γνώρισα και τη γυναίκα μου που είναι Λαρισαία, εδώ κάναμε το πρώτο μας παιδί. Έχει γεμίσει όλη τη ζωή μου. Έχω πολύ καλές σχέσεις με τα παιδιά και με τον κόσμο. Αυτό που εύχομαι εγώ είναι να τα πάει καλά η ομάδα γιατί πάνω από όλους μας είναι η ομάδα. Ο κόσμος την λατρεύει την ομάδα και μην ξεχνάτε πως ακόμα και στη Γ’ Εθνική υπήρχε 15.000 κόσμος.

Υπήρχε μυστικό γι αυτή την πορεία;

Ήταν καλό το κλίμα και ήταν και καλοί οι χαρακτήρες των παιδιών. Πηγαίναμε στο Σερραϊκό όλα τα παιδιά μαζί. Το έλεγα και αργότερα σε παιδιά που αγωνιζόταν εδώ. Δώστε τα όλα για την ομάδα γιατί η αγάπη που θα πάρετε είναι τεράστια.

Ποιους θυμάστε περισσότερο και πιο έντονα;

Ο Τάκης Παραφέστας, ο Νίκος Αργυρούλης και ο Θωμάς Δράμαλης με μεγάλωσαν εμένα. Ήμουν ένα παιδί κλειστό και αν δεν ερχόμουν σ’ αυτήν την ομάδα θα είχα πρόβλημα. Αυτοί με βοήθησαν να ανοίξω τα φτερά μου.

Ποιόν θεωρείται μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή;

Για μένα ήταν ο Χατζηπαναγής. Ήταν απίστευτο ταλέντο και φοβερό παιδί. Τον έζησα από κοντά γιατί πήγα και στον Ηρακλή. Ήταν όμως ο πιο αδικημένος ποδοσφαιριστής στον κόσμο.

Μεγάλος ποδοσφαιριστής όμως ήταν και ο Μίμης Παπαϊωάννου. Το πίστευα κι’ όλας γιατί παλιά πριν έρθω στη Λάρισα ήμουν ΑΕΚ. Από τότε που ήρθα όμως στην ΑΕΛ και μετά έγινε κάργα ΑΕΛ. Το λέω παντού στην Έδεσσα. Δομάζος, Κούδας επίσης μεγάλοι ποδοσφαιριστές.

Η Λάρισα με μια λέξη

Η Λάρισα είναι από τις πιο δημοφιλείς ομάδες στην Ελλάδα. Δεν το λέω εγώ. Το λέει η ιστορία και ο κόσμος. Ευχή μου είναι πλέον να βρει το δρόμο της ξανά.

Ο κόσμος μετά από πολλά χρόνια δεν με ξεχνάει. Ήρθαν στο γήπεδο της Φιλιππούπολης και με βρήκαν και μου θύμισαν πως με συναντούσαν. Εγώ πήγαινα από το Αλκαζάρ στους Έξι Δρόμους με τα πόδια, γιατί αυτοκίνητο είχαν μόνο ο Δράμαλης και ο Παραφέστας, και είχα επικοινωνία με τα μικρά παιδιά εκείνης της εποχής. Τα παιδιά εκείνα που τώρα έγιναν μεγάλοι άντρες ακόμα το θυμούνται και μου το λένε. Μ΄ έχει σημαδέψει η αγάπη του κόσμου.