Φωτ. Larissanet.gr
Πρόκειται για ένα ξεχωριστό χωριό που βρίσκεται λίγο έξω από τη Λάρισα. Πρόσφατα μάλιστα δοκιμάστηκε από τον σεισμό αλλά παρά τις όποιες αναποδιές συνεχίζει να παραμένει το ίδιο δυναμικό. Σημερινή στάση του Larissanet.gr η περιοχή της Αμυγδαλέας ή αλλιώς Γούνιτσα.
Σύμφωνα με ιστορικές πηγές το παλιό όνομα σχετίζεται με την γεωγραφική θέση του χωριού και συγκεκριμένα στη γωνία που δημιουργούν τα δύο μικρά βουνά, ανάμεσα στα οποία περνάει ο ποταμός Πηνειός.
Πρόκειται για ένα πολύ δυναμικό χωριό με κτηνοτρόφους και γεωργούς και έχει μεγάλη δραστηριότητα σε πολιτιστικό, αθλητικό, αυτοδιοικητικό επίπεδο.
Οι ιχθυοπαγίδες και η ιστορία τους
Για το χωριό και την ιστορία των ιχθυπαγίδων στην περιοχή υπάρχει ένα πολύ ξεχωριστό κείμενο. Υπογεγραμμένο από τον Στάµο Γραµµένο στο Θεσσαλικό Ηµερολόγιο.
«Η Γούνιτσα (Αµυγδαλέα) είναι ένας πεδινός οικισµός στα δυτικά της Λάρισας, από την οποία απέχει 15 χλµ. Είναι χτισµένος στην δεξιά όχθη του Πηνειού και στο σηµείο όπου ο ποταµός εξέρχεται από τα Στενά του Καλαµακίου. Πεντακόσια µέτρα πριν φτάσουµε στην Γούνιτσα βρίσκεται ο οικισµός των Προσφύγων από την Μυστή της Καππαδοκίας, ο οποίος ιδρύθηκε το 1926. Καθώς η Γούνιτσα ήταν χτισµένη στην όχθη του Πηνειού, η ζωή των κατοίκων της ήταν άµεσα συνδεδεµένη µαζί του. Προµηθεύονταν, από αυτόν, τις ηµερήσιες ποσότητες νερού για τις ανάγκες της κατοικίας τους, πότιζαν τα ζωντανά τους, οι γυναίκες έπλεναν στις όχθες του, τα σκεύη και τον ρουχισµό τους, ενώ τα τελευταία χρόνια προστέθηκε µία νέα προσφορά του ποταµού, η οποία όµως έµελλε µέσα σε τρεις δεκαετίες, να διαταράξει την αρµονική σχέση χιλιάδων ετών µεταξύ ποταµού και ανθρώπων: Ήταν η άντληση, αρχικά, υδάτων για την άρδευση των αγρών, ή οποία γρήγορα µετατράπηκε σε υπεράντληση µε καταστροφικά για το ποτάµι αποτελέσµατα.
Εκτός των ανωτέρω, ο Πηνειός κατείχε και µία σηµαντική θέση στην διατροφή των κατοίκων, καθώς στα νερά του οι χωρικοί αλίευαν αρκετές ποσότητες ψαριών. Πολλοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν µε την αλιεία, κάποιοι ακόµα και σήµερα κατέχουν βάρκες, ενώ µερικοί ήταν αποκλειστικά ψαράδες. Φαίνεται, όµως, ότι η σηµαντική προσφορά του ποταµού με αλιεύµατα, έδωσε το έναυσµα για ποιο συστηµατικό, επαγγελµατικό, τρόπο αλιείας και έτσι εφευρέθηκαν οι ιχθυοπαγίδες, τα γνωστά µε το τουρκικό όνοµα νταϊλιάνια.
Τα νταϊλιάνια ήταν µικρά φράγµατα στην κοίτη του ποταµού, χτισµένα µε µεγάλες και μικρές πέτρες, στοιβαγµένες µε τέτοιον τρόπο, ώστε άφηναν το νερό να διέρχεται ανάµεσά τους, χωρίς να επιτρέπουν την δίοδο των ψαριών. Ταυτόχρονα κατηύθυναν τον κύριο όγκο του νερού προς το µέρος του φράγµατος, όπου υπήρχε ένα άνοιγµα ενός µέτρου περίπου. Σ’ αυτό το άνοιγµα κατασκευαζόταν η ιχθυοπαγίδα, ένα ξύλινο διάτρητο κανάλι, µε µήκος που συνήθως ξεπερνούσε τα 5µ., στηριγµένο σε πασσάλους, το οποίο είχε κλίση αντίθετη προς το ρεύµα του ποταµού».
Όπως προσθέτει Στάμος Γραμμένος «Στην περιοχή της Γούνιτσας λειτούργησαν κατά διαστήµατα αρκετά νταϊλιάνια, τουλάχιστον πέντε είναι γνωστά, αλλά αυτό που ήταν το ποιο σηµαντικό και φαίνεται να είχε µία µονιµότητα, ήταν το Παλιοντάλιανο. Βρισκόταν στα µισά, περίπου, των Στενών του Καλαµακίου, και λειτουργούσε µέχρι την δεκαετία του 1990. Ενώ δε, όλα τα νταϊλιάνια είχαν την ονοµασία των κατόχων τους, αυτό παρ’ ότι άλλαζε κατόχους, διατηρούσε την ονοµασία Παλιοντάλιανο -έτσι ονοµάζεται, σήµερα, και ή γύρω περιοχή- και είναι, µάλλον, αυτό για το οποίο γίνεται λόγος στο υπό έκδοση έγγραφο».
Το πορθμείο
Ιδιαίτερο είναι το ενδιαφέρον και η σημαντικότητα του Πορθμείου στην περιοχή. Σύμφωνα πάντα με τον Στάμο Γραμμένο όπως γράφει στο Θεσσαλικό Ημερολόγιο «Η µετάβαση, λοιπόν, από τις περιοχές του Τυρνάβου και της Ελασσόνας προς τις περιοχές της Κραννώνας, των Φαρσάλων, του ∆οµοκού και αντιστρόφως, απαιτούσε να γίνει διάβαση του ποταµού, οπότε, ήταν αρκετοί εκείνοι που επέλεγαν το πορθµείο της Γούνιτσας, καθώς η απόσταση ήταν συντοµότερη από εκείνη µέσω της Λάρισας. Η αγορά του Τυρνάβου, µε την µεγάλη ετήσια εµποροπανήγυρή του (Κουµ Παζάρ) και η µικρότερη απόσταση, ήταν σηµαντικοί λόγοι για τους οποίους οι κάτοικοι της Γούνιτσας και της ευρύτερης περιοχής την προτιµούσαν από εκείνη της Λάρισας χρησιµοποιώντας, έτσι, για την διάβαση του Πηνειού αυτό το πορθµείο. Το πορθµείο ήταν, επίσης, απαραίτητο στους κατοίκους του χωριού, για την µεταφορά των ζώων και των γεωργικών εργαλείων τους, διότι καλλιεργούσαν – και καλλιεργούν ακόµη – τα κτήµατα τα οποία βρίσκονται στην άλλη πλευρά του ποταµού, στο Πέρα Μέρος. Ένα µεγάλο πλεονέκτηµα του πορθµείου αυτού, ήταν το µικρό του εύρος, ακόµα και στην περίοδο των χειµερινών πληµµυρών. Επίσης, εκατό µέτρα πιο κάτω από το πορθµείο, η υπάρχουσα ∆έση, το πέτρινο φράγµα του ποταµού, δηλαδή, το οποίο κατηύθυνε ένα µέρος των υδάτων προς τον νερόµυλο, µείωνε την ορµητικότητα του ποταµού και βοηθούσε στην οµαλή λειτουργία του πορθµείου».
Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την Αμυγδαλέα Λάρισας:
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
