Μάρα Καρέτσου: «Η Λάρισα: Ένας παράδεισος στη γη...»

Του Μενέλαου Κατσαμπέλα

Η σπουδαία Λαρισαία εικαστικός βρέθηκε τον περασμένο Μάιο για μία ακόμη φορά στην Ελλάδα, προσκεκλημένη του Ελληνικού Κοινοβουλίου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821. Πέρα από το διεθνώς αναγνωρισμένο έργο της, αυτό που χαρακτηρίζει τη Μάρα Καρέτσου είναι η αγάπη της για κάθε τι ελληνικό και η προβολή του όπου της ζητηθεί. Περήφανη είναι και για την λαρισινή της καταγωγή που ποτέ δεν ξεχνά κι ας έφυγε από την πόλη εδώ και πενήντα περίπου χρόνια. Έτσι κι αλλιώς, πάντα επιστρέφει και συνέχεια τη σκέφτεται με τα μάτια της ψυχής της.

Δέχτηκε λοιπόν με συγκίνηση την πρόταση της Larissanet να γράψει για τις συγκεκριμένες μνήμες, την απαρχή της πορείας της προς την κορυφή του κόσμου…

Η Μάρα Καρέτσου για τη Λάρισα

«Έφυγα από τη Λάρισα το 1970.

Μια μικρή επαρχιακή πόλη αλλά με πολλές ομορφιές και πολλά ενδιαφέροντα. Ο Πηνειός, το πράσινο ποτάμι που διασχίζει τη Λάρισα, το Φρούριο με τα αρχαιολογικά κτίσματα, το Αρχαίο Θέατρο, το Ωδείον Λάρισας, το Αγγλικό Ινστιτούτο, οι ωραίες εκκλησίες, η εξοχή, τα περίχωρα, Αμπελάκια, Αγιόκαμπος κτλ.

Θυμάμαι τις εκδρομές του σχολείου.Ήτανε ο Παράδεισος για μας εκείνη την ηλικία …
Ο πατέρας μας έφερνε πολλά βιβλία στο σπίτι, νομίζω ότι αυτό ήταν καταλυτικό στην εκπαίδευσή μας…
Διαβάζαμε και ανοιγόταν μπροστά μας ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος.

Ζωγράφιζα σχεδόν από 5 χρόνων… Τοπία, αργότερα της Λάρισας, πορτραίτα, λουλούδια από τον κάμπο της Λάρισας.
Έγραφα ποιήματα. Η πρώτη συλλογή μου «Εικόνες» πήρε το 1970 το πρώτο βραβείον ποιήσεως της Θεσσαλίας. Δεύτερη ποιητική συλλογή «Περάσματα», το 1971. Αργότερα, βιβλία ποιημάτων στα Γαλλικά, διότι έμεινα 10 χρόνια στη Γαλλία, δουλεύοντας γλυπτική, κεραμική και κοσμήματα.

Η Κεντρική Πλατεία της Λάρισας ήταν το κέντρον αναψυχής, παίζαμε όλα τα παιδιά μαζί και οι γονείς μας ήτανε στα ωραία καφενεία με τους φίλους τους. Μια ήρεμη ζωή, ρομαντική, μια κοινωνία με στόχους και όνειρα.

Ο γλύπτης Γεντέκος, ο ζωγράφος Τέτσης, η εφημερίδα μας, η «Ελευθερία», με τον μοναδικό Τάκη Δημητρακόπουλο. Τα πρώτα ποιήματά μου, σε ηλικία 15 – 17 χρόνων, είχαν δημοσιευτεί εκεί.
Η σχολή μπαλέτου, ο Σταθμός Λάρισας, εκεί από όπου άρχισε το ταξίδι της ζωής!

Είχα μότο μου το ΜΠΟΡΕΙΣ και πίστευα στον εαυτό μου. Ήξερα ότι ένας καλλιτέχνης έχει το Ταλέντο, αλλά χρειάζεται πολύ Δουλειά και ήμουν έτοιμη να το κάνω, όσα εμπόδια κι αν έβρισκα μπροστά μου.

Ο Πικάσο είχε πει: «Το νόημα της ζωής είναι να βρείς το χάρισμά σου. Ο σκοπός της ζωής είναι να το χαρίσεις»!

Με τους μεγάλους μας Φιλοσόφους, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, αλλά και τον Όμηρο με την «Οδύσσεια», εμείς οι νέοι Έλληνες αρχίσαμε σωστά το ταξίδι της ΤΕΧΝΗΣ και της σωστής Μόρφωσης, εφόδια που μας στήριξαν στις δύσκολες στιγμές, ταξιδεύοντας σε όλη τη γη.

Μέχρι σήμερα έρχεται στη μνήμη μου ο απέραντος κάμπος της Θεσσαλίας, οι κρυστάλλινες πηγές, ο Όλυμπος, η κατοικία των Θεών και της Μυθολογίας.
Οι εμπνεύσεις έρχονταν σαν ουράνιο τόξο κάθε μέρα που ανέτειλε ο ήλιος! Ένας παράδεισος στη γη…».

Η πορεία προς την αναγνώριση και την κορυφή

Αφού έφυγε από τη Λάρισα, όπου είχε ξεκινήσει να ζωγραφίζει από τα πέντε της χρόνια, κατάφερε να μπει με τη δεύτερη στη Σχολή Καλών Τεχνών, με υποτροφία στο τμήμα του Θανάση Απάρτη, του μεγαλύτερου γλύπτη της εποχής. Στα 24 μόλις της χρόνια έγινε επιμελήτρια στην έδρα της πλαστικής στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Παραιτήθηκε όμως για να προσπαθήσει να διακριθεί στο Παρίσι, χωρίς καν να γνωρίζει γαλλικά.

Τα γλυπτά της από εκείνη ακόμα την εποχή ήταν εμπνευσμένα από την Ελλάδα. Ανάλογα ήταν και όσα έργα της παρουσιάστηκαν σε μια έκθεση που έγινε στην Αθήνα, στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Μια έκθεση σταθμός στη ζωή και την καριέρα της, γιατί εκεί γνωρίστηκε με τον Αλέξανδρο Ιόλα, τον συλλέκτη τέχνης που ανέδειξε σε διεθνές επίπεδο κορυφαίους καλλιτέχνες της εποχής. Μία από αυτές, ήταν η Μάρα Καρέτσου. Με το μαγικό του ραβδί κι αφού μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, την περίοδο της χρυσής εποχής της τέχνης στην Αμερική, βρέθηκε στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή και τα υπόλοιπα … είναι ιστορία!

Εκείνη την περίοδο γνωρίστηκε με τους κορυφαίους της pop art, τον Άντυ Γουόρχολ, τον Ρόι Λιχτενστάιν, τον Τζάσπερ Τζονς. Στα ξέφρενα πάρτι της εποχής διασκέδαζε με τον Μικ Τζάγκερ ή τη Μαντόνα και άλλους διάσημους που στην πορεία έγιναν και πελάτες της.

Δούλεψε όμως πολύ σκληρά, η επιτυχία την έκανε να δουλεύει ακόμα περισσότερο, όπως είχε μάθει από μικρή και όπως τη δίδαξε ο Ιόλας. Είχε πια το ατελιέ της στο Μπρούκλιν, όπου έκανε και μια κολεξιόν από κοσμήματα, κάτι που ακόμα και σήμερα κάνει. Μάλιστα, στο δεύτερο ατελιέ που απέκτησε στο Σεν Τροπέ, στη Γαλλική Ριβιέρα, όπου περνάει τα καλοκαίρια της, δημιουργεί κοσμήματα που εκθέτει συστηματικά, κάθε χρόνο. Πρόκειται για κοσμήματα με χρυσά φύλλα, άλλη μία έμπνευση και ανάμνηση της Ελλάδας.

Τακτικά πηγαίνει και στο Τόκιο, όπου έχει κάνει πολλές εκθέσεις, αφού γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τις μεγάλες πυραμίδες, έξι έργα σε υλικό «λουσάιτ» και δώδεκα κολώνες ελληνικές σε κρύσταλλα, με μπρούτζινα τριαντάφυλλα, τυλιγμένα.

Έργα της Μάρας Καρέτσου υπάρχουν σε πολλές συλλογές σε όλο τον κόσμο και σε Μουσεία, όπως: Grand Palais Paris, Museum Springfield Massachusetts, Vorres Museum, Pieridis Museum, Museum Modern Art Θεσσαλονίκη, Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο Σούτσου, Biennale de Touquet France, Salon de Jeane Peinture France, Collection White House U.S.A, Collection Kennedy’s Massachusetts, Collection David Rockeffeller U.S.A, Collection Stavros Niarhos, Gallery Alexander IOLAS, Gallery Paul Fachetti France, Gallery ART Point Tokyo Japan.

Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Κλειδί των Αθηνών, το Μετάλλιο της Τέχνης (Jack Kozik) στην Ιταλία, έχει ανακηρυχθεί Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Ελλάδας και έλαβε πολλές άλλες διακρίσεις και εκθέσεις σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα, η ζωή της είναι ανάμεσα σε Νέα Υόρκη, Μαϊάμι, Τόκιο και Σεν Τροπέ. Στο Τόκιο βρέθηκε άλλωστε τον Ιούνιο, μετά την αναχώρησή της από την Αθήνα, πριν πάει για τις καλοκαιρινές της διακοπές στη Γαλλική Ριβιέρα.

Έρχεται όμως στην Ελλάδα και όποτε είναι δυνατό στη Λάρισα, την πόλη της, εκεί από όπου ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι που την οδήγησε τόσο ψηλά. Ψηλά, αλλά με τα πόδια της πάντα στη γη. Αυτόν τον παράδεισο στη γη, όπως λέει η ίδια.