Ως γνωστόν, η διαφορετικότητα των δύο φύλων είναι γονιδιακής προέλευσης, δηλαδή είναι πρωταρχικής σημασίας ο σεβασμός της. Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να φέρουμε την ισότητα παντού και να μην υπάρχει ούτε φυλετικός, ούτε κοινωνικός ρατσισμός.
Τώρα, απ’ την στιγμή που το γυναικείο φύλο ήταν αδικημένο, δίκαια προχώρησε στο δικαίωμα για εργασία, ψήφο κ.λ.π. …και στον γενικότερο φεμινισμό. Ήδη όμως οι κατακτήσεις του φεμινισμού ξεπέρασαν τα δικαιώματα των γυναικών και φοβίζουν τους αρσενικούς και σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται ο φεμινισμός για την ανεργία, την αρνητικότητα των γυναικών (την ψυχρότητα) κ.λ.π.
Όπως λοιπόν η ξενοφοβία – γενικότερα η φοβία απέναντι στη διαφορετικότητα – γεννά τον ρατσισμό, έτσι μπορούμε να πούμε ότι η ετεροφοβία – ο φόβος του ενός φύλου για το άλλο – γέννησε τον φαλλοκρατισμό και τον φεμινισμό, διαχρονικά και το παιχνίδι εξουσίας των δύο φύλων. Ποιος θα διατάσσει. Ενώ πραγματική εξουσία είτε στην πολιτική, είτε στην πίστη, είτε παντού, είναι η υπηρεσία των άλλων – καθώς δίδαξε και ο Χριστός. Άρα μιλάμε για αγάπη και όχι για πόλεμο.
Εκεί πρέπει να αποδώσουμε το φαινόμενο της σεξουαλικής παραβατικότητας και βίας (στο βαθμό που υπάρχει, σαν εξαίρεση δηλαδή), γιατί άμα θελήσουμε να το θεραπεύσουμε μιλώντας για ελεύθερη ομοφυλοφιλία και για ομοφοβία, όπως παλιά μιλούσαν για ελεύθερο sex, ακριβώς για τον ίδιο λόγο – και είδαμε τα αποτελέσματα – τότε θα πρέπει, προκειμένου να θεραπεύσουμε την παιδοφιλία, να μιλάμε για παιδοφοβία (σαν αίτιο) και για να θεραπεύσουμε την αιμομιξία, να μιλάμε για αιμοφοβία και πάει λέγοντας, πράγμα σαφώς άτοπο.
Ο ίδιος ο Ευαγγελιστής Ιωάννης σαφώς αναφέρει σαν αίτιο του μίσους το φόβο όταν λέει: «Η τέλεια αγάπη έξω βάλλει το φόβο, ότι ο φόβος κόλασιν έχει, ο δε φοβούμενος ου τετελείωται εν τη αγάπη». Μιλάει όμως για την αγάπη σαν θεραπεία του φόβου, όχι για το sex. Δεν είναι λύση το ελεύθερο sex, ούτε μεταξύ των 2 φύλων, ούτε φυσικά πολύ περισσότερο στις άλλες περιπτώσεις που αναφέραμε.
Όπως λοιπόν είναι ποινικοποιημένη η αιμομιξία και η παιδεραστία, και πολύ δίκαια, έτσι πρέπει και η ομοφυλοφιλία. Όχι να γίνει ελεύθερη η ομοφυλοφιλία – για κανένα λόγο πράγμα αφύσικο εξ άλλου – ούτε να την αποδώσουμε σε ομοφοβία ούτε σε άλλα αίτια (ότι είναι μόνο αρρώστια π.χ.), αλλά να το δούμε σαν διαστροφή, όπως και είναι και σαν θεραπεία του φόβου, γενικά, την αγάπη και όχι το sex. Ο φόβος είναι απέναντι στη διαφορετικότητα (γιατί πάντα φοβίζει η διαφορετικότητα), ή τη φθονούμε μερικές φορές. Να σκεφτούμε όμως ότι όλοι οι άλλοι είναι άνθρωποι, σαν κι εμάς, είτε λέγονται άραβες, είτε αμερικάνοι, είτε λέγονται ομοφυλόφιλοι, είτε ναρκομανείς, είτε οτιδήποτε και μη φοβόμαστε το λύκο, αν είμαστε αρνιά, δεν ξέρουμε αν είμαστε αρνιά, πολλές φορές ο λύκος έγινε αρνί όπως και το χειρότερο, το αρνί λύκος. Γι’ αυτό μη φοβόμαστε τίποτε. Ούτε το σκοτάδι, ούτε τίποτε. Αυτά για το φόβο γενικά και την ομοφοβία ειδικά. Δεν αποτελεί γενίκευση δηλαδή λέγοντας ότι η αγάπη διώχνει το φόβο, αντίθετα η λεπτομερής ανάλυση του φόβου σε περιπτωσιολογία, απλά κουράζει και εμπεριέχει ναρκισσισμό.
Και να διακρίνουμε το sex απ’ την αγάπη. Αγάπη δε σημαίνει απαραίτητα ολοκληρώνω. Όταν αγαπάμε νιώθουμε χαρά, που αποτελεί κορυφαίο συναίσθημα. Ενώ το sex, περιέχει την ηδονή. Όπως λοιπόν στο φαγητό δεν είναι απλά να φάμε, αλλά να έχουμε ένα νόστιμο φαγητό, έτσι και στο sex, υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις, καθώς και υποχρεώσεις. Γιατί η ζωή δεν δίνει τίποτα χωρίς αντάλλαγμα. Εδώ το αντάλλαγμα είναι ο νόμιμος γάμος ετερόφυλων και η γέννηση και ανατροφή παιδιών, τα οποία είναι χαρά για τους γονείς (όχι μόνο πηγή υποχρεώσεων).
Και ξέρετε γιατί είναι ελαφρά ποινικοποιημένη διαχρονικά η ομοφυλοφιλία; Γιατί οι ποινικοί κώδικες των κρατών, πάντα αναφέρονταν στην παραβατικότητα των ανθρώπων (και ο Θείος νόμος). Ενώ αυτό το πράγμα, (πέρα από αφύσικο, γιατί και η φύση μας διδάσκει ότι τα ετερώνυμα έλκονται, ενώ τα ομώνυμα απωθούνται), καθώς και ο φόνος, δεν συναντάται ούτε στα ζώα, άρα ο νομοθέτης θεώρησε περιττό να το ποινικοποιήσει αυστηρότερα (ίσως να θεώρησε αρκετό για σωφρονισμό, την κοινωνική κατακραυγή) και περιορίστηκε στον φόνο και στη μοιχεία (με τις παραλλαγές της). Ο δε Θεός μάς έδωσε παράδειγμα τα Σόδομα και τα Γόμορρα, ότι δεν Του αρέσει να αμφισβητούν ότι η Δημιουργία Του είναι σε 2 φύλα (των ανθρώπων και των ζώων).
Όταν τώρα οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι επιστήμονες, πάσης φύσης, ακόμα και χριστιανοί αναλυτές, έρχονται να αμφισβητήσουν αυτή την αλήθεια και λένε ότι εν ονόματι του πολιτισμού, η ομοφυλοφιλία είναι πρόοδος και όχι οπισθοδρόμηση, αυτό σημαίνει ότι η βλάβη της ανθρωπότητας είναι μη αναστρέψιμη, οι άνθρωποι μη επιδεκτικοί βελτίωσης, τυφλωμένοι γενικά.
Και ας ντραπούμε γιατί στην εποχή μας φτάσαμε να αναλύουμε απλές έννοιες, ενώ θα’ πρεπε να καμαρώνουμε για έναν ουσιαστικά πνευματικό πολιτισμό και όχι για έναν κουτσό πολιτισμό που μόνο το ένα σκέλος του είναι άρτιο, η τεχνολογία.
*ΚΩΝ/ΝΟΣ ΕΜ. ΤΣΟΧΑΤΖΗΣ
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
