Του Τάσου Καστρινού
Πολλά σχέδια και ενδιαφέρονται του συντοπίτη ηθοποιού και δύτη Νίκου Βαρδάκα ξετυλίγονται μέσα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο larissanet.gr. Φέτος συμμετέχει στην παράσταση «Αθανασία» σε σκηνοθεσία του Χρήστου Δήμα με την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους και την Έλενα Χαραλαμπούδη που παίζεται στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης. Μιλάει για την υποκριτική και τις καταδύσεις, αλλά και την μεγάλη του επιθυμία να παίξει στο Θεσσαλικό Θέατρο.
Αναλυτικά η συνέντευξη έχει ως εξής:
Ποιο ήταν το ερέθισμα να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Ήρθε οργανικά ως εσωτερική ανάγκη ταυτόχρονα με την περίοδο στη ζωή μου που άρχισα εγώ να δίνω στον εαυτό μου την συναισθηματική ασφάλεια που ζητούσα από τρίτους. Με απασχολούσε για αρκετό καιρό πριν πάρω την απόφαση να το πράξω. Έτσι, το 2010 γράφτηκα στη θεατρική ομάδα του Δήμου Αλίμου όπου διέμενα τότε. Θυμάμαι ακόμη τα έντονα τα συναισθήματα που βίωσα μετά το τέλος της πρώτης μου παράστασης. Επέστρεψα σπίτι, άνοιξα ένα μπουκάλι κρασί και άφησα τα συναισθήματα αυτά να με κατακλύσουν. Ήταν ο ορισμός της ευτυχίας για μένα. Μετά από αυτό αποφάσισα το ίδιο καλοκαίρι να κάνω αίτηση και να δώσω εξετάσεις στο ΥΠΠΟ για είσοδο σε Δραματική Σχολή.
Ξέρω πως αποφάσισες μεγάλος να ασχοληθείς με την υποκριτική. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε και φοβάσαι περισσότερο σε αυτή την ηλικία; Αν ήσουν νεότερος πιστεύεις ότι θα φοβόσουν λιγότερο;
Η αλήθεια είναι πως όσο μεγαλώνω φοβάμαι λιγότερο. Συνειδητοποιώ το πόση δύναμη μου δίνει το να είμαι όσο πιο κοντά στην αλήθεια μου ως άνθρωπος και πόσο πιο τακτοποιημένα τείνουν να είναι τα πράγματα μέσα μου. Μέσα από την υποκριτική συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι το να είμαι ευάλωτος, να δείχνω τις ευαισθησίες μου. Είναι μια συνθήκη που κατακτώ συνεχώς και μέσω της οποίας νιώθω πως μετατρέπω τις όποιες δυσκολίες και πληγές έχω μαζέψει ως άνθρωπος, σε ομορφιά.
Η ενασχόλησή σου με το υγρό στοιχείο έχει κάποια σχέση με την υποκριτική;
Δεν έχω πλήρως ανακαλύψει το κοινό μοτίβο που υπάρχει πίσω από τις δύο αυτές ενασχολήσεις μου. Αυτό που ξέρω είναι πως είμαι ευτυχής και ευγνώμων διότι καθεμιά από αυτές τις επαγγελματικές μου ιδιότητες ήρθε στη ζωή μου αβίαστα, μέσα από μία βαθιά εσωτερική επιθυμία χωρίς επιταγές άλλου είδους.
Η αυτόνομη κατάδυση ήταν κάτι που ήθελες από μικρός;
Αγαπούσα τη θάλασσα από πολύ μικρός. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα πως υπάρχει μια ουσιαστική επαφή. Πλέον μου έχει γίνει απαραίτητη καθώς είναι πηγή έμπνευσης και γαλήνης. Έχω συνδέσει το Αιγαίο με το καταφύγιο της ψυχής μου, το μέρος στο οποίο βρίσκω την αληθινή μου ταυτότητα όταν νιώθω πως χάνομαι.
Πιστεύεις ότι ο καταδυτικός τουρισμός στην Ελλάδα έχει μέλλον;
Σαφέστατα. Εάν υπάρξει στρατηγικός σχεδιασμός, αν εργαστούμε με συλλογικότητα και ομαδικότητα θα γίνουν σημαντικές αλλαγές. Κι αυτό θα συμβεί μόνο εάν δούμε πέρα από τα ατομικά μας συμφέροντα. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας αποδεχόμενοι πως θα πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας η οποία και σε βάθος χρόνου θα εξαλείψει τη λάθος νοοτροπία που έχει ριζώσει βαθιά στην ελληνική κοινωνία γενικότερα.
Που σε βρίσκουμε φέτος;
Συμμετέχω στην παράσταση “Αθανασία” σε σκηνοθεσία του Χρήστου Δήμα με την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους και την Έλενα Χαραλαμπούδη στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15.
Τι είναι αυτό που σε κέρδισε σε αυτό το έργο;
Η τραγικότητα του έρωτα αλλά και σε ένα διαφορετικό επίπεδο η τραγικότητα της μοίρας και η δύναμη που έχουμε ως άνθρωποι να την δεχτούμε ή όχι. Η ζωή μας δεν εξελίσσεται γραμμικά και η ελπίδα είναι αυτή που μας ωθεί να της προσδώσουμε ενδιαφέρον. Η ελπίδα χάνεται όταν χαθεί η πίστη μέσα μας. Στην “Αθανασία”, είδα τον εαυτό μου μέσα σε αυτή την ιστορία. Ίσως βαθιά στο υποσυνείδητο μου θα ήθελα σε κάποια άλλη ζωή να είχα ερωτευτεί έτσι και να είχε ξεκινήσει η συντροφική μου πορεία. Ένας έρωτας εκεί που δεν τον περιμένεις. Αν και αυτή η ερωτική ιστορία καταλήγει τραγικά έλκεσαι από τη δύναμη από την οποία έχει γεννηθεί.
Έχεις κοινά με τον ρόλο;
Ο Πέτρος ως χαρακτήρας με ενέπνευσε από την πρώτη στιγμή διότι έχει δύο διακριτά και αντίθετα στοιχεία. Από τη μία είναι μαχητής και ευαίσθητος ενώ από την άλλη μπορεί να αποβεί σκληρός και ψυχρός όταν ακυρώνεται ως άντρας. Φαίνεται να έχει λόγο και όρια το βασικότερο και πιο διακριτό στοιχείο ενός άντρα, κατ’ εμέ. Είναι ο άντρας και ο σύζυγος στον οποίο μπορεί να βασιστεί μια γυναίκα αλλά ταυτόχρονα κι αυτός που δεν θέλεις να έχεις απέναντι σου όταν ακυρώσεις τα συναισθήματά του και την ελπίδα του.
Υπήρξε κάτι στο ρόλο του Πέτρου που σε δυσκόλεψε ιδιαίτερα; Αν ναι, τι;
Καταρχάς η συναισθηματική αποστασιοποίηση μπροστά στο τόσο σοβαρό και ευαίσθητο ζήτημα της ευθανασίας.
Επιπλέον, η νεωτερική σκηνοθετική συνθήκη του Χρήστου Δήμα όπου ως ηθοποιοί κληθήκαμε να επικοινωνήσουμε μέσω της μη οπτικής επαφής ανέδειξε τη δυσκολία στην επικοινωνία μεταξύ μας, η οποία προκειμένου να επιτευχθεί στηρίχθηκε σε βιωματικά χαρακτηριστικά των χαρακτήρων και της σχέσης τους.
Η παράσταση διαρθρώνεται σε πολυεπίπεδα πλαίσια με τη χρήση ψηφιακών μέσω τα οποία προσδίδουν μια διαφορετική δυναμική και ολοκληρώνουν τη συναισθηματική εμπειρία του θεατή.
Πως ήταν η συνεργασία σου με τον Χρήστο Δήμα;
Ο Χρήστος είναι δημιουργός. Θαυμάζω την αισθητική του και την αντίληψή του ως σκηνοθέτη και προσωπικά έλκομαι από την απίστευτη προσοχή στη λεπτομέρεια όσο κουραστικό κι αν είναι αυτό κάποιες φορές. Υπάρχουν στιγμές που ζητάει πράγματα που ο ηθοποιός δεν μπορεί να τα δει εκ πρώτης αλλά θα πρέπει να τον εμπιστευτείς διότι όταν αυτό που προτείνει αποκτήσει τη θέρμη και το συναίσθημα που ο Χρήστος ως προπομπός τοποθετεί, το αποτέλεσμα είναι μαγικό.
Πως ήταν η συνεργασία σου με την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους;
Με την Άννα γνωριζόμαστε από το 2012 όταν συνεργαστήκαμε στην ‘Αθανασία” για πρώτη φορά στο 3ο Low Budget Festival. Είναι πολύ δοτική ως άνθρωπος, απλή και με αρκετό χιούμορ. Όταν χρειάστηκε να βοηθήσει ως συνάδελφος το έκανε με απόλυτο σεβασμό προς εμάς τους νεότερους σε εμπειρία ηθοποιούς. Με αφορμή το ανέβασμα της “Αθανασίας” από τον περασμένο Οκτώβριο μέχρι και σήμερα μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστούμε ακόμη περισσότερο ανακαλύπτοντας πως επικοινωνούμε ουσιαστικά και έχουμε συναντίληψη σε αρκετά πράγματα πέραν της παράστασης. Ο αστεϊσμός μεταξύ μας μπορεί να κρατήσει για… μέρες!
Τηλεόραση θα έκανες;
Έχω συμμετάσχει σε ένα επεισόδιο στα “Κλεμμένα Όνειρα” και σε άλλο ένα στο “Εθνική Ελλάδος” του Γ. Καπουτζίδη όταν ακόμη σπούδαζα στη σχολή. Η εμπειρία μου δεν ήταν αυτή που θα ήθελα, και λόγω του μικρού ρόλου συμμετοχής τα πράγματα γίνανε αρκετά γρήγορα χωρίς να έχω ζήσει την εμπειρία όπως θα το ήθελα. Θα επιθυμούσα πολύ να παίξω σε ένα σίριαλ τύπου “Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά” ή “Το Νησί”.
Αν έπρεπε να επιλέξεις ανάμεσα σε τηλεόραση, θέατρο και κινηματογράφο;
Θα επέλεγα θέατρο γιατί με κινεί η ενέργεια και η σιωπή του κοινού, βασικά στοιχεία που τροφοδοτούν τον ηθοποιό με την αμεσότητα που παρέχουν. Κινηματογράφο γιατί με κινεί η φαντασία, απαραίτητη για τον χαρακτήρα που πρόκειται να υποδυθώ, αυτή η φαντασία δημιουργεί την ατμόσφαιρα και τις συνθήκες που μου επιτρέπουν να έχω το ενεργειακό βάθος που απαιτείται.
Ποια τα άμεσα σχέδιά σου σε σχέση με την υποκριτική για το μέλλον;
Συνεχίζουμε με την “Αθανασία” μέχρι το Πάσχα στο Θέατρο Ιλίσια-Βολανάκης. Ξεκινώ το επόμενο διάστημα γυρίσματα στη Αθήνα για μια ταινία μικρού μήκους. Επίσης, μου έχει γίνει πρόταση για μια θεατρική παράσταση την επόμενη σεζόν.
Ποια είναι η σχέση σου με τη Λάρισα;
Σχέση επιστροφής και νόστου. Ζω μόνιμα στη Αθήνα από το 2008 πάντα όμως επιστρέφω στη γενέθλια πόλη καθώς η επιστροφή με γεμίζει συναισθήματα και ζεστασιά. Η Λάρισα ανέκαθεν διάθετε αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε “θεατρική κουλτούρα” η οποία σε συνδυασμό με το ταλαντούχο ανθρώπινο δυναμικό που διαθέτει μπορεί να παράξει πολιτιστικό προϊόν υψηλού επιπέδου. Σε αυτό πλαίσιο αποτελεί διακαή μου πόθο η παραγωγή μιας θεατρικής παράστασης στην πόλη της Λάρισας και ελπίζω στο άμεσο μέλλον να μπορέσω να την υλοποιήσω. Δεν σας κρύβω την μεγάλη μου επιθυμία να παίξω κάποια στιγμή με το Θεσσαλικό Θέατρο.
Θα σε ενδιέφερε να κάνεις καριέρα στο εξωτερικό;
Πριν δυο χρόνια είχα επιλεγεί από έναν νέο σκηνοθέτη να συμμετάσχω σε τέσσερις σκηνές σε μία μεγάλου μήκους ταινία στη Νέα Υόρκη. Αυτό αποτέλεσε και την αφορμή να δω τι συμβαίνει στο εξωτερικό. Το 2016 πήγα στο Los Angeles για τρεις μήνες με στόχο να δω από κοντά και να μετρήσω τον εαυτό μου υποκριτικά σε σχέση με το τι διαδίδεται και επικρατεί εκεί. Έτσι, παρακολουθούσα μαθήματα στο στούντιο της Ivana Chubbuck, acting coach του Brad Pitt, της Charlize Theron, της Halle Berry και πολλών άλλων ηθοποιών του Hollywood. Εκεί , στη διάρκεια των μαθημάτων μου έγινε πρόταση να βρεθώ σε ένα table read, κάτι σαν οντισιόν για μια ταινία. Πιστεύω πως αν καταφέρω να βρεθώ εκεί για μεγαλύτερο διάστημα θα μπορέσω να προχωρήσω σε ένα επόμενο στάδιο.
Τι αγαπάς περισσότερο; Το θέατρο ή την κατάδυση;
Έχουν μια τόσο διαφορετική δυναμική και επίδραση αυτά τα δύο πάνω μου. Μάλλον την υποκριτική είμαι σε φάση να την ακολουθήσω πιο πεισματικά διότι είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξης μου ως άνθρωπος. Είναι μια διαδικασία αυτογνωσίας και ψυχικής ισορροπίας, ένας τρόπος να εκδηλώνω τον ψυχισμό μου και αντί κριτικής να μου επιστρέφει γενναιόδωρα ευτυχία. Σε κάθε περίπτωση αγαπώ και τα δύο επιδεικνύοντας ανεξάντλητο μεράκι. Μάλλον “τρέφουμε” ο ένας τον άλλο σωστά για αυτό και συνεχίζουμε μαζί.
Πως θα περιέγραφες τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά σου;
Ατρόμητος, θαρραλέος, ντόμπρος, μαχητής. Ένα κράμα καλού παιδιού, τρελού παιδιού, με πολύ χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Αγαπώ τις παρέες, ενίοτε είμαι η ψυχή τους αλλά λατρεύω και τη μοναχικότητα ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Αγαπώ τα ταξίδια αλλά πάνω απ’ όλους τους προορισμούς, εξέχουσα θέση για μένα έχει μια γωνιά στο Αιγαίο.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
