Του Μόσχου Λαγκουβάρδου
«Ο Θεός δεν μας προόρισε να δοκιμάσουμε την τελική οργή του, αλλά ν’ αποκτήσουμε τη σωτηρία μέσω του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του αποθανόντος υπέρ ημών.» (Α’ Θεσ. Ε΄, 9)
Η ευλάβεια της ζωής, (Reverence for Life) λέει ότι το μόνο πράγμα για το οποίο είμαστε πραγματικά σίγουροι είναι ότι ζούμε και θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε. Αυτό είναι κάτι που το μοιραζόμαστε με οτιδήποτε άλλο ζει, και, φυσικά, με κάθε άνθρωπο.
Την αρχή αυτή της ευλάβειας της ζωής διατύπωσε ο Άλμπερ Σβάϊτσερ). για κάθε έμβιο ον. Πάνω όμως και από την ενόρμηση της αυτοσυντήρησης είναι η πίστη ότι ο Θεός βοηθάει τον άνθρωπο.
Όλα τα έμβια όντα θέλουν να ζούν. Στη φιλοσοφία γίνεται λόγος και για «ενόρμηση θανάτου», «ο΄άνθρωπος είναι ον προς θάνατον» (Χάϊντεγκερ), αλλά πουθενά δεν συμβαίνει αυτό στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει ορμέμφυτο θανάτου. Ο Θεός είναι ο δημιουργός της ζωής και της έλξης τη ζωής. Το κακό είναι έλλειψη της έλξης της ζωής. Στην έλλειψη της έλξης της ζωής αντιτάσσουμε το θείο έρωτα.
Ο Απόστολος Παύλος γράφει για το μυστήριο το κρυμμένο από τους αιώνες και από τις γεννεές, που φανερώθηκε στους αγίους. Ο Θεός θέλησε να γνωρίσει ποιός είναι ο πλούτος της επίγνωσης του μυστηρίου αυτού, ο οποίος είναι ο Χριστός μέσα μας, η ελπίδα της επίγνωσης της ενοίκησης του Χριστού μέσα στον άνθρωπο.
Έτσι εξηγούνται επίσης τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στη δεύτερη επιστολή του προς τους Κορινθίους. Θα καυχηθώ, λέει, στις ασθένειές μου. Εννοεί στις διώξεις που υπέστη, ακόμα και φυλακή .Παραθέτω τα λόγια του: «»Ήδιστα ουν μάλλον καυχήσομαι εν ταις ασθενείαις μου, ( διώξεις) ίνα επισκηνώση επ’ εμέ η δύναμις του Χριστού.»
Μέσα στον πόνο θα ευλογήσεις τη ζωή, σημαίνει θα δώσεις όλη την ενέργειά σου στη ζωή. Το κακό έρημο ευλογίας αυτοκαταστρέφεται , διότι εξαρχής πορεύεται προς την καταστροφή. Όταν ετοιμάζεται να θριαμβεύσει, παθαίνει πανωλεθρία. ΄Οταν λένε, χωρίς να είναι αυτό η πραγματικότητα, «ειρήνη» και «ασφάλεια», αιφνίδιος εφίσταται όλεθρος».
Πώς, με ποιό τρόπο θα ακολοθήσουμε το παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου; Οι Πατέρες της Εκκλησίας εφάρμοσαν το παράδειγμα των Αποστόλων και έγραψαν τις πνευματικές τοιυς εμπειρίες, για να βοηθήσουν τους πιστούς στον αγώνα τους για τη σωτηρία΄.
Στους στίχους του Δαβίδ επίσης θα βρούμε κομμάτια της Χριστιανικής Διδασκαλίας εμβαθύνοντας σ’ αυτούς. Παράδειγμα οι παρακάτω στίχοι που αναφέρονται στη μνήμη του Θεού, για τους δίκαιου «Εμνήσθην τουι Υψίστου και ευφράνθην», «Ευφρανθήσονατι δίκαιοι εν Κυρίω.».
Στη λήθη, την άγνοια και την ραθυμία αντιτάσσουμε την μνήμη του Θεού.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
