Τρυφερά μου βλαστάρια
το αφιλόξενο σίδερο
σας τσάκισε.
Τώρα που να βρεθεί
τόσο μεγάλος αργαλειός
που να υφάνει το μαύρο ύφασμα.
-Κείνον τον Φλεβάρη-
τον κάμπο
να σκεπάσει.
Ένα τελευταίο σφύριγμα,
κι ύστερα
χάνεται ο ήχος,
κι ύστερα
χάνεται το αύριο,
κι ύστερα
χάνεται το φως,
όση ένταση κι αν είχε.
Κι η μάνα πίσω
απ’ τα τσαλακωμένα
απ’ τις φωτιές σίδερα
που χωρίζουν τη ζωή
απ’ τον θάνατο
τρεις μέρες περιμένει-περιμένει,
μήπως και γενεί
η αλήθεια ψέμα.
Κώστας Βρέττος
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
