H αποστολή Artemis I…
άνοιξε ξανά τον δρόμο για τη Σελήνη…
ο άνθρωπος εξερευνά…
κοιτάζει ψηλά…
στο άγνωστο που τον καλεί…
την ίδια ώρα…
στη γη…
αναζητούνται λύσεις…
για το Άγιο Φως και τη μεταφορά του…
σε έναν κόσμο που διαλύεται…
υπάρχει κάτι σχεδόν τραγικά ειρωνικό…
να περιμένεις με κομμένη την ανάσα…
το αεροπλάνο με το Άγιο Φως…
την στιγμή που αλλού…
ο ουρανός φωτίζεται από εκρήξεις…
το νόημα χάνεται…
κρατάμε το κουτί…
και έχουμε χάσει το περιεχόμενο…
διότι το Πάσχα…
δεν είναι μεταφορά φωτός…
όπως και να το εννοεί κανείς…
το Πάσχα…
είναι μία πάλη με τον εαυτό μας…
μία μεταμόρφωση του ανθρώπου…
δεν είναι η στιγμή που ανάβει ένα κερί…
αλλά η στιγμή που φεύγει απ’ το σκοτάδι…
η υπενθύμιση…
ότι ο άνθρωπος μπορεί να περάσει μέσα από πόνο, αδικία, θάνατο…
και να μη γίνει ίδιος με αυτά…
ότι μπορεί να σταθεί απέναντι στη βία…
χωρίς να την αντιγράψει…
ότι μπορεί να βοηθήσει και να αγαπήσει…
ακόμη κι όταν όλα τον διαψεύδουν…
η αναζήτηση για το φως…
δεν είναι τελετουργική αγωνία…
μιας συγκεκριμένης περιόδου…
αν θα ανάψει η λαμπάδα…
το φως…
είναι στάση….
είναι επιλογή…
γιατί..
όσο εμείς κοιτάμε τον ουρανό για να δούμε αν θα φτάσει εγκαίρως…
άλλοι άνθρωποι κοιτάζουν τον ίδιο ουρανό…
για να καταλάβουν αν θα επιβιώσουν μέχρι το επόμενο πρωί…
οι πάστορες στο οβάλ γραφείο του προέδρου…
μεταφέροντας την ευχή του θεού που πρεσβεύουν…
για ένα πόλεμο που σκοτώνει χιλιάδες…
οι ιερείς που με ευκολία ευλογούν όπλα…
οι πολιτικοί των μεγάλων σταυρών και γονυκλισιών στην εκκλησία…
αυτοί που θα σπεύσουν πρώτοι να προσκυνήσουν το Άγιο Φως…
δεν σημαίνει ότι έχουν καταλάβει…
ούτε το νόημα…
ούτε πως γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος…
εκεί δοκιμάζεται το πραγματικό νόημα του Πάσχα…
όχι αν θα ανάψει το κερί, αλλά αν θα ανάψει η συνείδηση.
όχι αν θα τηρηθεί το έθιμο, αλλά αν θα σωθεί κάτι από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια…
όταν ο άνθρωπος βγαίνει από το κέντρο…
όλα τα υπόλοιπα…
—όσο ιερά κι αν φαίνονται—
γίνονται άδεια περιβλήματα…
ένα τελετουργικό χωρίς ουσία…
μια πίστη χωρίς πράξη…
ένα φως χωρίς κατεύθυνση…
το ερώτημα δεν είναι αν θα έρθει το Άγιο Φως…
το ερώτημα είναι αν υπάρχει ακόμα χώρος γιαυτό.
φτάνουμε μέχρι τη Σελήνη…
δυσκολευόμαστε να φτάσουμε στη γη…
ο ένας τον άλλον…
χαρτογραφούμε κρατήρες σε ξένους κόσμους…
αφήνουμε ανεξερεύνητες τις ρωγμές στις κοινωνίες μας…
μιλάμε για αποικίες σε άλλους πλανήτες…
την ώρα που κάνουμε λιγότερο βιώσιμο το δικό μας για πολλούς…
η καταστροφή στη γη…
δεν είναι υπόθεση εξωγήινων όπως στις ταινίες…
είναι δικό μας αποκλειστικό έργο…
και το εκτελούμε με επιτυχία…
αν είναι να κοπεί η όρεξη για μαγειρίτσα…
το βράδι της Ανάστασης…
ας μην είναι επειδή δεν ήρθε το Άγιο Φως…
ας κοπεί στις εικόνες των νεκρών παιδιών κάτω από τα βομβαρδισμένα χαλάσματα…
κι αν κάποιος κοιτάζει τον ουρανό για το Άγιο Φως…
ή κάποιος κοιτάζει το διάστημα…
να δει πως μπορεί να φτάσει μακριά…
ας κοιτάξει πρώτα πως μπορεί…
κάποτε…
να φτάσει πιο βαθιά…
μέσα του…
γιατί το μεγαλύτερο ταξίδι δεν είναι μέχρι τη Σελήνη…
είναι από τον άνθρωπο…
στον άνθρωπο…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
